واقعا یسری‌ چیزارو‌ درک نمیکنم
آدما از کی اینقدر گشنه ی ترحم شدن ؟
از کی اینقدر ضعیف و پوچ شدن ؟
از کی نشون دادن اینکه چقدر مریضن‌ شده افتخار ؟
هیچکس موظف‌ این نیست بخاطر بیماریای‌ شما زندگی خودشو‌ بر فنا‌ بده
کمک کردن خوبه
ولی در یه حدی !
اطرافیانتون‌ رو با تراپیست‌ اشتباه نگیرید .
هیچکس هم مقصر اینکه شما تو چه باتلاق مضخرفی دارید غرق میشید هم نیست .
بچه نیستین باز یکی بازوتونو‌ بگیره بلندتون‌ کنه ، مقصر تموم مشکلاتتون‌ خودتونید‌ ، هیچکس هم جز خودتون نمیتونه کمکتون‌ کنه .

درک نشدن مثل یک مرگ تدریجیه. زندگی با آدم یا آدم‌هایی که هرگز تو رو نمی‌فهمن، یک بخش از تو رو می‌خشکونه. وقتی کسی‌ تو رو نفهمه و نبینه، کمتر خودت رو نشون میدی و سطح توقعت رو میاری پایین. انرژیت برای تعامل فروکش می‌کنه. کم‌کم شبیه مُرده‌ای میشی که حوصله‌ی نظر دادن نداره. حوصله‌ی بحث‌ کردن نداره. فقط سری تکون میده، رد میشه و میره. درک نشدن، مثل یک مرگ آهسته و آروم، شادی و انرژی آدم رو از بین می‌بره.

توی قسمت چهارمِ Euphoria زندایا ( کاراکتر Ru ) به علی میگه: احساس می‌کنم دور و بریام، حالا چه همکلاسی، چه دوستا و چه بقیه‌ی آدمای این شهر، همگی یه جورایی گُم شدن و نمیدونن چی می‌خوان اما تمام این آشفتگیشونو زیر یه نقاب قایم می‌کنن‌. حالا این نقاب ممکنه یه دوست‌پسر خوب باشه یا پُستایی که توی اینستاگرام و تامبلر میذارن یا هرچیز دیگه‌ای. گاهی به این دنیا و آدمای مخفی‌کارش نگاه می‌کنم و با خودم میگم: خب کی چی؟ آخرش که چی؟ ما همه حالمون بده و زورکی به هم لبخند تحویل میدیم مبادا کسی متوجه بشه چی می‌کشیم!
#تماشا