یکی از نشانه‌های بلوغ انسان همین است که بداند چطور چیزهایی را که برای دیگران اهمیت دارد درک کند، حتی اگر برای خودش اهمیتی نداشته باشد.

📕 ما تمامش می‌کنیم
👤 #کالین_هوور

انسان مدام باید مشغول کار باشد، سازندگی کند، وگرنه از درون پوک می شود و بی‌کاری بدتر از تنهایی است.
آدم بی‌کار در جمع هم تنهاست...

📕 سمفونی مردگان
👤 #عباس_معروفی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
📱کتـــــاب | مطـــــالعه | آگاهـــی📱
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
📱 با مهر دعوتید تا به ما بپیوندید❤️
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نشرخیزران، حامی فرهنگ کتاب‌خوانی

ابری نیست...
بادی نیست...
می‌نشینم لب حوض:
گردش ماهی‌ها، روشنی، من، گل‌، آب...

#سهراب_سپهری

شاید زنی
مردی را به خاطر نوع نوشتن‌اش
ملاقات کند
و شاید خیلی زود
نوع دیگری از نوشتن را
به مرد پیش‌نهاد کند.

اما اگر مرد عاشقِ زن باشد
همان‌طور که قبلن می‌نوشت، می‌نویسد
و اگر عاشقِ شعر باشد
آن‌طور که باید بنویسد، می‌نویسد.

اما اگر هم عاشقِ زن باشد و هم عاشقِ شعر
دو برابرِ هر مردِ دیگری می‌داند
که عشق چیست.

من می‌دانم عشق چیست
این شعر می‌خواهد این را به زن بگوید.

■شاعر: #چارلز_بوکوفسکی [ Charles Bukowski / آمریکا، ۱۹۹۴–۱۹۲۰ ]

■برگردان: #سینا_کمال‌آبادی

📸●عکس: بوکوفسکی به هم‌راهِ همسرش لیندا بوکوفسکی

#گزيده_كتاب

راه رفتن خوب است. همیشه خوب بوده است. همیشه به درد می خورد. وقتی که فقیری و کرایه ی تاکسی گران تمام می شود. وقتی ثروتمندی و چربی های بدنت با راه رفتن آب می شود. اگر بخواهی فکر کنی می توانی راه بروی.اگر هم بخواهی از فکر خالی بشوی باز هم باید راه بروی. برای احساس کردن زندگی در شلوغی خیابان ها باید راه بروی و برای از یاد بردن آزار و بی مهری مردم باز هم باید راه بروی. وقتی جوانی. وقتی پیری. وقتی هنوز بچه ای. هر توقف یعنی یک چیز خوشمزه و برای توقف بعدی باید راه رفت.

#پرنده_من
#فريبا_وفی
#بریده_کتاب

🍀🍀
@KheyzaranBook

خوشبختی با تملک به دست نمی‌آید.
خوشبختی به دید شخص بستگی دارد.
منظورم این است که آدم خوشبخت، طرف تاریک واقعیت را نمی‌بیند. هیاهوی زندگی‌اش صدای موریانه‌ی مرگ را که وجودش را می‌جود، می‌پوشاند. خیال می‌کنیم ایستاده‌ایم، حال آن‌که در حال سقوطیم. این است که حال کسی را پرسیدن، یعنی به صراحت به او اهانت کردن: مثل این است که سیبی از سیب دیگر بپرسد: حال کرم‌های وجود مبارک‌تان چطور است؟ یا علفی از علف دیگر بپرسد: از پژمردن خود راضی هستند؟ حال پوسیدگی مبارک‌تان چطور است؟


#گفت‌وگو_با_کافکا
#گوستاویانوش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
📱کتـــــاب | مطـــــالعه | آگاهـــی📱
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
📱 با مهر دعوتید تا به ما بپیوندید❤️
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نشرخیزران، حامی فرهنگ کتاب‌خوانی

یه روز با حمیدو مُعِزّی تو گوتینگن داشتیم میرفتیم. حمیدو در تعصب رو سیاستای آلمان، پایینِ هیتلر و بالای مِرکل قرار میگیره. بحث ئی بود که چرا جنگزده های آواره ی سوری رو هنوز جا ندادن؟ که یهو حمیدو برگشت بلند گفت: ننه ی علی سلااام!
برگشتم دیدم یه پیرزنی کولو کولو، مینار سرشه و چادر دور قدشه، داره او دست خیابون رد میشد. انگااااار داشت خیابونِ بازار جنگزده های بوشهر رو رد میکرد بره تو ظلماباد!! گفتم: حمیدو کیه؟ گفت: ننه ی یکی رفیقامِن. آبودانیَ ن.  ده ساله آلمانه. خَم بود یه کیسه تماته ای دستش، و لابد داشت میرفت خوراکِ ظهرش بار بذاره. انگار ننه م انگار عمه م انگار همه ی زنای که دوسشون دارم و لباس و چادر و شکل پیر شدنشون و عاجزیِ راه رفتنشون یک شکله.... نفسم واز شد. وایسادم. یهو آلمان محو شد. ننه ی علی، گوتینگن کرد بوشهر. کرد آبودان کِرد ایران. ننه ی علی خودِ ایرانِ لامصب بود. پیرزنا دیوونه م میکنن. زن از جنسیت که رد میشه تازه اول قشنگیشه. سی مو ایطورِن. مو زن بلد نیستم بنویسم ولی تا دلت بخواد پیرزن حفظم. مو رو میلیمترِ جایی که سرِ نی قلیون باید کجایِ کنج لب قرار بگیره اِشراف محاسباتی دارم. مو لای همی تصویر بزرگ شدم. وسط شعله ی همچین غم هایی. تو دامن پیرزنایی که پاشون یکی ش همیطور خوابیده بود، یکی ش همیطور تو سینه جمع....
مو با شَروه ساکت میشم... عاقل میشم... آدم میشم... ئی ننه صداش قشنگن، مو کُشته ی آدمِ صدازشتیُ م که شروه بخونه. آدمِ صدا نداری که شَروه میخونه سی قشنگی نمیخونه، کم آورده... دیگه هراسونِن.... و شَروه تَهِ هراسونی تازه آغاز میشه... تَهِ ناگزیری و کج نشستن تمامِ تاس هات.

برُم از دست غم تا زورِ پامِن
به هر جا میرسُم تا غم نهامِن ( جلومِن)
برُم از دست غم کشتی نشینُم
به اقبال بدُم، غم ناخدامِن!

وقتی یه کنجی دارم یه چیزی مینویسم، فکر میکنم دارم کار درستو میکنم. هیچ کار مهمتری تو زندگی م ندارم. وقتی یکی شروه میخونه و بی حرکت جلوش نشستم، حس میکنم درستترین جای جهانم. جای مهمتری نیست که باید پاشم برم و الان اونجا باشم...

| احسان عبدی پور |
#وبلاگ


📻