🔹 اینجا دیگر شوخی نیست.
این سقوط اخلاق است.

🔹 در هیچ جامعه‌ای، مرگ جای طنز ندارد.
مرده، ابزار سیاست نیست؛
او قبل از هر چیز، فرزند یک مادر است،
پناه یک خانواده،
و خاطره‌ای که دیگر تکرار نمی‌شود.

🔹 وقتی رسانه با جسد شوخی می‌کند،
در واقع با درد زنده‌ها شوخی می‌کند.
با اشک مادر،
با سکوت پدر،
با خلأیی که هیچ‌وقت پر نمی‌شود.

🔸 مرگ را نمی‌شود مسخره کرد
مگر وقتی انسانیت مرده باشد.
و اگر رسانه‌ای به این نقطه برسد،
دیگر فقط یک رسانه نیست؛
آینه‌ای است از سقوط اخلاق در جامعه‌ای که باید از خودش بترسد!

مردانی که دوام آوردند، کسی کنار خودشون داشتند که می‌تونستند کاملاً بهش اعتماد کنند — یعنی یک یا دو برادر یا دوست خیلی نزدیک.
نه جمعیت بزرگ، نه محبوبیت، فقط یک همراه مطمئن.

در شرایط سخت و بلندمدت مثل مناطق جنگی، مطالعات انزوا یا بازیابی بعد از تروما، مردانی که برادری در کنارشان بود:
تصمیم‌گیری‌شون آرام‌تر و منطقی‌تر بود
ترسشون کمتر بالا می‌رفت
سریع‌تر خودشون رو بعد از شکست پیدا می‌کردند
وقتی یک مرد بار زندگی یا فشارها رو تنها تحمل می‌کنه، فشار او رو خسته و مضطرب می‌کنه.
اما وقتی کسی کنارشه، بار تقسیم می‌شه و تحملش راحت‌تر می‌شه.

این برادری یا همراه نزدیک، خطری از بین نمی‌بره، مشکلات رو کم نمی‌کنه، اما چیزی حیاتی به آدم می‌ده: تعادل و آرامش ذهنی.
وجود یک نفر مطمئن کنار آدم باعث می‌شه:
تنش‌ها بدون فروپاشی تخلیه بشن
ذهن زمین‌گیر نشه و آرامش داشته باشه
یاد آدم بمونه که کیه و چه قدر قوی‌ست
تحقیقات نشون دادند: مردها به خاطر سخت بودن وضعیت نمی‌شکنند، بلکه به خاطر تنها بودن در اون وضعیت می‌شکنند.

قدرت، مقام و اعتماد به نفس ممکنه کم‌رنگ بشه، اما مردی که برادری یا همراه مطمئن داره، به ندرت به‌تنهایی فرو می‌ریزه.

این یک نکته‌ی مهمه که خیلی‌ها فراموش می‌کنن تا وقتی که همه چیز رو خودشون تحمل می‌کنن.