کالبُد شِکافتَم ، پوچی شِکُفت!

او به یاد آورد که او کیست
و سپس بازی تغیر کرد

من از هیچ مکتبی پیروی نمیکنم،
از هیچ استادی چاپلوسی نمیکنم،
دیوانه ای هستم که قایقم را خودم هدایت میکنم

وجود ما چیزی نیست جز یک خطا؛
خطایی که تنها محصول آن
رنج بی پایان و پوچی محض است.

ما وقتی در روح خود کاوش می‌کنیم
به چیزهایی برمیخوریم که بهتر می‌بود
در همان اعماق روح پنهان بمانند

هیچکس بیگناه نیست

همه چیز مثل یک ماده‌ی مخدر خطرناکه؛
به جز واقعیت ، که غیر قابل تحمله

قربانیِ توهماتِ کثافتِ خودم شده‌ام .

فکر ها ...
فکر هایی درباره‌ی فکر ها ؛
فکر هایی درباره‌ی فکرهای‌ ناشی از فکرها

وحشتِ من از همینجاست
که همه چیز را میفهمم

چه‌ها با جانِ‌ خود دور از رُخ جانانِ خود کردم
مگر دشمن کند این‌ها که من با جانِ خود کردم

وقتی فکری فراموش می‌شود،به کجا می‌رود؟