آسمان شب، با درخشش ستارگان، یک زمستان طولانی و تاریک را در آغوش گرفته بود. هیچ نوری جز نور ستارگان نمی‌تابید و هیچ صدایی جز زمزمه باد درختان نمی‌شنید. در این تاریکی بی‌پایان، هر ستاره مثل یک داستان درخشان بود که در آسمان معلق بود و قلب‌ها را به خود جذب می‌کرد. اما در این تاریکی چشمانی پر از درد و غصه نیز وجود داشت، چشمانی که به دنبال نور و روشنایی بودند. این آسمان تاریک، همچون دل‌های شکسته بود که در انتظار یک نجمه درخشان بودند تا زندگی را دوباره به زندگی بخشد.

𓏲 ִֶָ 𖤐˚. 𝐫𝐚𝐧𝐝𝐨𝐦_𝐰𝐫𝐢𝐭𝐢𝐧𝐠

در دنیایی پر از یخ و سرما، پرنس تنها بود. قلبش مثل یک قلعه یخی بود، سرد و خالی از عشق و گرما. او در تاریکی شب‌های سرد، با چشمان پر از غم به آسمان نگاه می‌کرد، به دنبال نوری که قلبش را گرم کند.
یک قلب شکسته و تنها که نیاز به عشق و گرمایی داشت.
𓏲 ִֶָ 𖤐˚. random_writing