هفته‌ی پیش این موقع‌ها داشتیم یاد می‌گرفتیم اگر خواستن توی اسنپ بکشنمون چجوری مقاومت کنیم، این هفته‌ هم داریم فرق صدای ضدهوایی و موشک رو یاد می‌گیریم. نمی‌خوام هفته‌ی بعد رو ببینم.

نذارید انسانیتتون رو ازتون بگیرن. خوشحالی کردن بابت مرگ هیچکس، به خصوص غیرنظامی های دیگه ای که مثل ما زندگیشون بابت حرص و طمع سیاستمدارها و تصمیمات اونها تحت تاثیر گرفته درست نیست. نه ایرانی، نه اسرائیلی، نه فلسطینی، نه اوکراینی، نه روسی و نه مردم هیچ کشور دیگه ای که گرفتار جنگ یا درگیری هستن حقشون نیست که کشته بشن.

بیشتر از اینکه از مرگ خودم بترسم، از ازدست دادن بقیه میترسم.
پس همونطور که نسا برت میگه "امیدوارم اول من بمیرم، چون من بدون شماها نمیتونم زندگی کنم" 0:31

از کل چنلایی که نشستن تو این وضعیت چرت و پرت میگن و اعصاب مردم رو میریزن بهم لفت دادم
ایرانی به خودی رحم کن.

شیرزن اونی بود که تو خیابون برای آزادی من و تو کشته شد نه اونی که جلو ملیون‌ها آدم مرگ ناعادلانه نوجوون‌های این کشور رو انکار میکرد. حالا هم اگه بهت برخورد میتونی وطن فروش صدام کنی.

تنها حالتی که می‌شد جزو سه درصد کشور باشم همین کسایی‌ان که اینترنت‌شون وصله.

این روزا خیلی می‌شنوم که می‌گن: "چرا تو این شرایط باز هم می‌خندین؟" اولش منم مثل بقیه می‌گفتم: "خندیدن تو این اوضاع چه معنی داره؟" ولی کم‌کم فهمیدم که خندیدن، یکی از بهترین راه‌هامون برای گذر از سختی‌هاست! یادم افتاد به اون قسمت از محفل ققنوس که هرماینی به فرد و جرج گفت: "توی این شرایط سخت، بیشتر از همیشه به خنده نیاز داریم."
درست می‌گن که اوضاع جدیه و باید مراقب باشیم و جدی بگیریم. ممکنه بعضی‌ها با شوخی‌های بی‌مزه‌شون جوک‌های بیجا و بیخود بسازن... ولی اگر اونا رو در نظر نگیریم،
بیاین این روزا سعی کنیم به همدیگه لبخند هدیه بدیم و حس های منفی رو از هم دور کنیم! الان واقعا بیشتر از همیشه بهش نیاز داریم...

حس اونجرز و بازمونده ها رو دارم وقتی که تانوس نصف ادمارو محو کرد.

شاید باورتون نشه ولی چیپسای سرکه ای سوپری سر کوچمون تموم شده(:
چون 90 درصدشو من خریدم.

وقتی این وضعیت تموم بشه،
شاید برم دنبال چیزی که واقعا دوسش دارم
شاید بیشتر با دوستام برم بیرون
شاید صورت اونو تو دستام گرفتم و بهش بگم چقدر دوسش دارم
شاید بی پروا تر بشم....

کجا داریم میریم؟
وقتی دیگه خونه ای نمونده؟

her voice>>>>>>