برای من، True Faith انگار اعتراف کسیه که ذره ذره خودش رو گم کرده. کسی که اونقدر از درد و فرار خسته شده که دیگه حتی نمی‌تونه چیزی رو مثل قبل احساس کنه. نه این‌که اهمیتی نده، فقط انگار توان احساس کردن ازش گرفته شده. گاهی گذشته و کودکیش رو به یاد میاره؛ زمانی که ترس انقدری بزرگ نبود که قایم بشه و زندگی سنگین به نظر نمی‌رسید، تموم چیزهایی که فکر می‌کرد آزادش می‌کنن، فقط بیشتر به بندش کشیدن و هر بار که سعی کرده فرار کنه، بیشتر از خودش دور شده.
در نهایت، بعد از همه این سردرگمی‌ها، خورشیدی هست که می‌تابه، امیدی که در وجودش روزنه می‌زنه؛ برای همین می‌خونم:
I used to think that the day would never come, see the light in the shade of morning sun.