مؤسسهٔ رحمان
3.67K subscribers
1.45K photos
224 videos
64 files
899 links
با رشد، حمایت، اندیشه آشنا شوید:
https://t.me/RahmanInstitute/2340
🔽ارتباط با ادمین
@rahman_inst
👩🏻‍🏫ارتباط با مرکز آموزش
@Rahman_education

🔸پیج اینستاگرام
https://instagram.com/rahman.inst
Download Telegram
شماره هفتم مجله مروارید به سفارش و همکاری موسسه رحمان با موضوع «امید اجتماعی»، به مدیر مسئولی گیتا علی آبادی و سردبیری پژمان موسوی با آثاری از مصطفی معین،علیرضا علوی تبار،سعید مدنی،غلامرضا کاشی،بیژن عبدالکریمی،محمد یعقوبی و... منتشر شد.
.
بحث در مورد امید اجتماعی راحت نیست. امید احساسی درون هر شخص است که به تحقق مطلوبی در آینده دل بسته. مثل وصال معشوق یا رسیدن به موفقیت شخصی. اما امید اجتماعی از حوزه شخصی فراتر رفته و در مورد امید های یک گروه از مردم که با هم هویت مشترکی دارند؛ بحث میکند.(مثل یک قوم، طبقه یا ملت).
اما چگونه امید اجتماعی تولید میشود؟
یک گروه به دو شیوه برای خود امید اجتماعی قائل میشوند:
۱. با به وجود آمدن امکان هایی برای تغییردر شرایط نسبتا مشابه. برای مثال نیما یوشیج پس از انقلاب چین در شرایط استبداد حاکم بر ایران شعر«زردها بیهوده قرمز نشدند
قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار» را سرود. که از امید اجتماعی مردم آن زمان به تغییر شرایط ایران از طریق انقلاب اشاره داشت.
میتوان مثال نزدیکتری را نیز ذکر کرد. مثلا با قبول شدن یک جوان از یک روستای محروم در کنکور سراسری و احتمالا تغییر پایگاه طبقاتی در آینده؛ کودکان روستا دارای امید اجتماعی میشوند. و امیدوار میشوند که آن‌ها نیز میتوانند از طریق درس خواندن، آینده بهتری برای روستا رقم بزنند.
۲.وجود خاطره جمعی تغییر در گذشته یک گروه باعث ایجاد امید اجتماعی در آن حوزه میشود. برای مثال ملت ایران در زمان انقلاب مشروطه با توجه به خاطره جمعی خود که توانسته بودند مظفرالدین شاه را مجبور به امضای فرمان مشروطه کنند؛ استبداد صغیر را تاب نیاوردند و علی رقم حمایت قدرت‌های خارجی و ارتجاع داخلی نسبت به تغییر امید داشتند و ضد استبداد محمد علی شاه قیام کردند.
امید اجتماعی چه چیز نیست؟
وقتی یک سیاستمدار به شما امید میدهد که میتواند مشکلات اقصادی، سیاسی و اجتماعی را حل کند،‌امید اجتماعی ایجاد نمیشود. چرا که این امید از درون یک گروه(ملت) نجوشیده است. ولی اگر مردم نسبت به تغییر با صندوق رای امید داشته باشند(با مقایسه با کشورهای دیگر یا تجربه‌ی موفق در گذشته) این یک امید اجتماعی است.
یا وقتی عده کثیری از جوانان به مهاجرت امید میبندند الزاما به معنی داشتن امید اجتماعی نیست. چرا که آن‌ها موفقیت فردی را پیگیری میکنند.
بررسی امید اجتماعی چرا لازم است؟
جواب این سوال برای هر کس متفاوت است. برای ما (به عنوان یک سازمان مردم نهاد)‌ بررسی امید اجتماعی میتواند روشن کند که مردم به عنوان شهروند چگونه به تغییر احوالات خود دست میزنند و عواملی گوناگون چگونه باعث بیشتر شدن امید اجتماعی و در نتیجه بیشتر شدن مشارکت مردم جهت ایجاد تغییر می‌شود.
امیدوار هستیم آثار هنری بتوانند این احساس جمعی جهت تغییر را نشان دهند.
@rahmaninstitute
‌لینک ثبت نام در همایش:goo.gl/8uK2WV
همراهان عزیز برای حضور در همایش لطفا از طریق لینک زیر ثبت نام بفرمایید:
http://goo.gl/8uK2WV
=======
@rahmaninstitute
با سلام. شما به نخستین همایش علمی "امید اجتماعی در ایران" دعوت شده اید.
لطفا جهت حضور در همایش از طریق لینک زیر ثبت نام بفرمایید:
http://goo.gl/8uK2WV
بازتاب همایش "امید اجتماعی در ایران" در فضای آنلاین
#امید_اجتماعی_در_ایران
#امید
#موسسه_رحمان
#هفت_هشت_اسفند
لینک ثبت نام:http://goo.gl/8uK2WV
=======
@rahmaninstitute
همایش" امید اجتماعی در ایران "و روزنامه شرق-30 بهمن 96
#امید_اجتماعی_در_ایران
#موسسه_رحمان
#امید
#هفت_هشت_اسفند
لینک ثبت نام: http://goo.gl/8uK2WV
======
@rahmaninstitue
""در ستایش نا امیدی""
مهدی سلیمانیه
سیاه
«من از مردم ایران می‌ترسم»؛ این عنوان متن کوتاهی بود که در تلگرام چنان دست‌به‌دست شد که در ٢٤ ساعت از چندین و چندنفر دریافت کردم‌. محتوای متن ظاهرا منسوب به فردی تحصیل‌کرده بود. متن با جملاتی کوتاه، موقعیت‌هایی از عمل غیراخلاقی ایرانیان را تصویر می‌کرد: از گران‌فروشی نان در جریان محاصره شهرهای شمالی در برف سال گذشته تا گران‌فروشی کانکس پس از زلزله کرمانشاه؛ از افزایش قیمت تاکسی در جریان برف اخیر تا «دزدی وقیحانه» پول‌های یک نابینا در تهران. پس از بیان این چند مثال، نویسنده متن به قسمت مقایسه می‌رسد، مقایسه‌ای میان ایران و «دیگری فرنگی»: از انسانیت ژاپنی‌ها در جریان آسیب رآکتور فوکوشیما و فداکاری‌شان برای نجات دیگران تا جابه‌جایی رایگان نیویورکی‌ها توسط تاکسی‌ران‌های آمریکایی در روز حادثه ١١ سپتامبر. قسمت نهایی، نتیجه‌گیری پیش‌بینی‌شدنی و آشناست: ترس و شرمساری از خلق‌وخوی ایرانیان امروز. کتاب «جامعه‌شناسی خودمانی» بیش از ٥٠ بار چاپ شده است. محتوای کتاب - که به‌هیچ‌وجه جامعه‌شناختی نیست! - نوعی ملامت‌نامه و شرم‌نویسی از خلق‌وخوهای ایرانیان است. نوعی خودمذمت‌نگاری. کلماتی که آیینه شرمساری نویسنده از ایرانیان امروز است. کتابی با عنوان «چقدر خوبیم ما» هم در مدتی کوتاه به چاپ‌های متعدد می‌رسد. محتوای این کتاب هم همین ابراز ملامت و ندامت از خلق‌وخوی ایرانیان است. به دانشگاه و علوم ‌انسانی نگاه می‌کنم: انتشار کتاب‌ها و انجام تحقیقاتی که با رسمیت‌بخشیدن به نوعی نگاه خلق‌وخومحور، ذاتی فراتاریخی را برای ایرانیان تصویر می‌کنند. گویی «ما»ی ایرانی، دارای ویژگی‌هایی است که در طول تاریخ، پس از فرازوفرودهای فراوان، چنان در او تثبیت شده که چندان قابل تغییر نیست.
ادامه را در لینک زیر بخوانید ...
http://goo.gl/z82xwe
=======
#امید_اجتماعی_در_ایران
#امید
#موسسه_رحمان
#انتشار_30_بهمن_روزنامه_شرق
لینک ثبت نام:http://goo.gl/8uK2WV
=======
@rahmaninstitue
جدول زمان بندی نخستین همایش علمی "امید اجتماعی در ایران"
لینک ثبت نام در همایش: http://goo.gl/8uK2WV
@rahmaninstitute
برنامه زمانبندی همایش.pdf
272.5 KB
فایل پی‌دی‌اف جدول زمانبندی "نخستین همایش علمی #امید_اجتماعی در ایران"
محل برگزاری: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی
@rahmaninstitue