مؤسسهٔ رحمان
📚 موسسه رحمان برگزار میکند: جلسه نقد و بررسی کتاب "وضعیت توسعه انسانی در ایران" با حضور نویسنده کتاب دکتر سعید مدنی 🗓 ۲۱ آذر ⏰ ۱۶:۳۰ 🏫 شهر کتاب شهید بهشتی، خیابان بخارست @rahmaninstitute
📣📣📣📣📣📣
امروز ساعت 16:30 در شهر کتاب شهید بهشتی همراه با ما باشید.
(نشانی: خیابان شهید بهشتی، خیابان بخارست،نبش کوچه سوم، پلاک 8)
امروز ساعت 16:30 در شهر کتاب شهید بهشتی همراه با ما باشید.
(نشانی: خیابان شهید بهشتی، خیابان بخارست،نبش کوچه سوم، پلاک 8)
🍀 جلسه نقد و بررسی کتاب "وضعیت توسعه انسانی در ایران" برگزار و از تلاشها و خدمات علمی دکتر سعید مدنی تقدیر شد.
گزارش این نشست را تا ساعاتی دیگر در اینجا بخوانید 👇👇👇
@rahmaninstitute
گزارش این نشست را تا ساعاتی دیگر در اینجا بخوانید 👇👇👇
@rahmaninstitute
Forwarded from اتچ بات
21 آذر ماه به همت موسسه رحمان و نشر پارسه، نشست نقد و بررسی کتاب گزارش "وضعیت توسعه انسانی در ایران" در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد. دکتر سعید مدنی (نویسنده کتاب) به توضیح ساختار و محتوای کتاب پرداخت و آقایان دکتر قانعیراد، دکتر راغفر و دکتر دینیترکمانی علاوه بر قدردانی از دکتر مدنی بابت دغدغهها و تلاشهای علمی ارزشمند ایشان، به طرح دیدگاههای خویش پیرامون کتاب و مبحث توسعه انسانی پرداختند.
در ادامه، چکیده مباحث مطرحشده توسط میهمانان نشست را میخوانید:
☘️دکتر مدنی: گزارش توسعه انسانی 2014، آسیبپذیری و تابآوری
ارائه تصویری از وضعیت اجتماعی کشور توسط یک نهاد مستقل و غیردولتی، سنت خوب و سودمندیست که توسط مؤسسه رحمان آغاز شده است.
از ویژگیهای مهم گزارش توسعه انسانی 2014 جمعبندی 15 ساله آن از وضعیت توسعه انسانی جهان است. کتاب، براساس گزارش مزبور و با لحاظ کردن داوری جمعی از اساتید در رشتههای گوناگونِ مرتبط، نگاشته شد تا تصویری جامعتر از وضعیت توسعه انسانی ایران ارائه دهد. مفاهیم محوری در گزارش توسعه انسانی 2014 "آسیبپذیری و تابآوری" است. بحرانهای مختلف درباره جامعه ایران از مسائل زیستمحیطی گرفته تا اقتصادی-اجتماعی، نشان میدهد که جامعه ما دچار آسیبپذیری بالا و تابآوری پایینی است. آسیبپذیری به معنای توانمندی افراد برای مقابله با شوکها، شرایط و تهدیدها و تابآوری هم به معنای امکان مدارا و سازگاری با رخدادهای گوناگون است. این کتاب تلاش کرده تا بر مبنای گزارش توسعه انسانی 2014، عوامل داخلی و خارجی آسیبپذیریِ بالا و تابآوریِ پایین را در کشور ایران توضیح دهد. بخش پایانی کتاب هم بر مبنای چارچوب نظری گزارش توسعه انسانی 2014 کوشش کرده تا راههای کلانِ کاهش آسیبپذیری و افزایش تابآوری را بیان کند.
☘️دکتر راغفر: سیاستهای بخش عمومی، پدیدآورنده نابرابریهای گسترده
ارائه نخستین گزارشهای توسعه انسانی از دهه 90 میلادی آغاز شد تا بتواند کمبودهای مطالعات پیشین را که بر شاخصهای اقتصادی تمرکز داشتند، جبران کند و درواقع واکنشی بود به بحرانهایی که پیامد سیاستهای نئولیبرالیستی دانسته میشد. در ایران هم سیاست تعدیل ساختاری و واگذاری یا رهاسازی اقتصادی به آزِ گروههای گوناگون درون قدرت، پیامدهایی جدی در حوزههای اساسی داشت که امروز شاهد هستیم؛ رکود ظرفیتهای تولیدی در کشور، ریشه گرفتن فساد در اقتصاد و نابرابریهای گستردهای که به دنبال سیاستهای بخش عمومی شکل گرفته و میتوان آن را سرچشمه بسیاری از آسیبهای اجتماعی دانست. مافیاهای متعدد درون اقتصاد کشور و وجود شوکهای خارجی موجب شده است که یافتن راه خروج از وضعیت کنونی دشوار باشد. تصمیمگیرندگان اصلی، از سهمی که در ایجاد بحرانها دارند، سخنی نمیگویند و انگشت اتهام تنها به سوی دولت نشانه میرود، گرچه خود دولتها هم در شکل دادن به این بحرانها، مشارکت دارند. بدهبستانی که میان دولتها و گروههای قدرت وجود دارد، سرانجام به زیان عموم مردم تمام میشود. اساسیترین راهکار، "عزم سیاسی" است که مستلزم درک گروههای قدرت از عمق فاجعه در کشورمان و خروج آنان از اقتصاد کشور است. جامعه ما راه حل دارد، اما عزم سیاسی باید وجود داشته باشد تا بتوان از آنها سخن گفت.
در ادامه، چکیده مباحث مطرحشده توسط میهمانان نشست را میخوانید:
☘️دکتر مدنی: گزارش توسعه انسانی 2014، آسیبپذیری و تابآوری
ارائه تصویری از وضعیت اجتماعی کشور توسط یک نهاد مستقل و غیردولتی، سنت خوب و سودمندیست که توسط مؤسسه رحمان آغاز شده است.
از ویژگیهای مهم گزارش توسعه انسانی 2014 جمعبندی 15 ساله آن از وضعیت توسعه انسانی جهان است. کتاب، براساس گزارش مزبور و با لحاظ کردن داوری جمعی از اساتید در رشتههای گوناگونِ مرتبط، نگاشته شد تا تصویری جامعتر از وضعیت توسعه انسانی ایران ارائه دهد. مفاهیم محوری در گزارش توسعه انسانی 2014 "آسیبپذیری و تابآوری" است. بحرانهای مختلف درباره جامعه ایران از مسائل زیستمحیطی گرفته تا اقتصادی-اجتماعی، نشان میدهد که جامعه ما دچار آسیبپذیری بالا و تابآوری پایینی است. آسیبپذیری به معنای توانمندی افراد برای مقابله با شوکها، شرایط و تهدیدها و تابآوری هم به معنای امکان مدارا و سازگاری با رخدادهای گوناگون است. این کتاب تلاش کرده تا بر مبنای گزارش توسعه انسانی 2014، عوامل داخلی و خارجی آسیبپذیریِ بالا و تابآوریِ پایین را در کشور ایران توضیح دهد. بخش پایانی کتاب هم بر مبنای چارچوب نظری گزارش توسعه انسانی 2014 کوشش کرده تا راههای کلانِ کاهش آسیبپذیری و افزایش تابآوری را بیان کند.
☘️دکتر راغفر: سیاستهای بخش عمومی، پدیدآورنده نابرابریهای گسترده
ارائه نخستین گزارشهای توسعه انسانی از دهه 90 میلادی آغاز شد تا بتواند کمبودهای مطالعات پیشین را که بر شاخصهای اقتصادی تمرکز داشتند، جبران کند و درواقع واکنشی بود به بحرانهایی که پیامد سیاستهای نئولیبرالیستی دانسته میشد. در ایران هم سیاست تعدیل ساختاری و واگذاری یا رهاسازی اقتصادی به آزِ گروههای گوناگون درون قدرت، پیامدهایی جدی در حوزههای اساسی داشت که امروز شاهد هستیم؛ رکود ظرفیتهای تولیدی در کشور، ریشه گرفتن فساد در اقتصاد و نابرابریهای گستردهای که به دنبال سیاستهای بخش عمومی شکل گرفته و میتوان آن را سرچشمه بسیاری از آسیبهای اجتماعی دانست. مافیاهای متعدد درون اقتصاد کشور و وجود شوکهای خارجی موجب شده است که یافتن راه خروج از وضعیت کنونی دشوار باشد. تصمیمگیرندگان اصلی، از سهمی که در ایجاد بحرانها دارند، سخنی نمیگویند و انگشت اتهام تنها به سوی دولت نشانه میرود، گرچه خود دولتها هم در شکل دادن به این بحرانها، مشارکت دارند. بدهبستانی که میان دولتها و گروههای قدرت وجود دارد، سرانجام به زیان عموم مردم تمام میشود. اساسیترین راهکار، "عزم سیاسی" است که مستلزم درک گروههای قدرت از عمق فاجعه در کشورمان و خروج آنان از اقتصاد کشور است. جامعه ما راه حل دارد، اما عزم سیاسی باید وجود داشته باشد تا بتوان از آنها سخن گفت.
Telegram
Forwarded from اتچ بات
☘️دکتر قانعیراد: جهانیشدن و فرسایش دولت-ملتها
گستردگی منابعی که برای نگارش کتاب مورد ارجاع قرار گرفته و همچنین تنوع موضوعاتِ مورد بررسی بسیار ارزشمند است.
نقدهایی به خود شاخص توسعه انسانی وارد است. جهانیشدن، شکلگیری اقتصاد دانش، تاکید بر عاملیت انسانی، افزایش فرصتهای زندگی و مباحثی مانند بحثهای آمارتیاسن، به مطرحشدن اهمیت سرمایه انسانی منجر شد که انسان را به یک نهاده اقتصادی تقلیل داد و بنیان توسعه پنداشت. شاخص توسعه انسانی را میتوان با نگاهی به کشورهای منطقه نقد کرد؛ چرا این کشورها با وجود بهبودی که در شاخص HDI داشتند، فروپاشیدند؛ به جای اینکه از ثبات و توسعه و پایداری برخوردار شوند؟ شاخص توسعه انسانی، یک نسخه توسعه در شرایط جهانیشدن است و نگاه خوشبینانهای به آن دارد. درحالی که جهانیشدن، با رویکرد فردگرایانه، غیراجتماعی و اقتصادگرایی که دارد، ملتها و دولتها را دچار فرسایش میکند. بسیاری از آسیبها و شوکها که در کتاب و متاثر از گزارش توسعه انسانی 2014 مطرح است، به مثابه تهدیداتی عنوان شده که میتوانستند نباشند و حالا چون هستند، باید کشورها تابآوری خود را بالا ببرند. اما به جای تهدیدهای غیرقابلپیشبینی دانستن اینها، میتوانیم بگوییم تهدیدات سیستماتیکی هستند که به سرشت جهانیشدن، پیوند خوردهاند. اگر ما در پی افزایش شاخصهای توسعه انسانی هستیم، باید سرمایه اجتماعی و امکان کنش جمعی را بالا ببریم.
☘️دکتر دینیترکمانی: اهمیت نقد ساختار قدرت در ایران
شاخص توسعه انسانی مهم است، چون اتفاقا ما را از نگاههای صرفا اقتصادی، دور میکند. نقدهایی که به رویکرد توسعه انسانی وارد است، به پایههای تئوریکی آن برنمیگردد، بلکه از محدودیتهای آماری ناشی میشود.
دولتی میتواند از پس رفع نیازها بربیاید که ویژگیهای کارآمدی را هم داشته باشد. طبق رویکرد توسعه انسانی، نمیشود آزادی، توسعه سیاسی و آزادی، توسعه اقتصادی و توسعه فرهنگی را از هم جدا کرد. آزادی فرآیندی از صندوق رأی میگذرد و آزادی فرصتی، حمایتها و فرصتهایی برابر است که فضای اجتماعیِ حاکم بر زندگی افراد را به گونهای سامان میدهد تا آنها بتوانند حق انتخابهای گستردهتری داشته باشند. بنابراین توسعه انسانی تا حد زیادی ناظر بر عدالت اجتماعیست؛ برابری درآمدی، جنسیتی، قومی، مذهبی و... که از درونش تامین حقوق شهروندی بیرون میآید. توسعه انسانی، همه این شاخصها را سرانجام به این نقطه میرساند که بتوانند انسان را برای رهایی از اجبارهای محیطی خویش توانمند کنند. در ایران سیاستگذاریهای پس از جنگ، بیشتر معطوف به رشد اقتصادی بود و ما هم اکنون گرفتار تو در توی نهادی شدهایم. تا به نقد نوع ساختار قدرت در ایران پرداخته نشود، دیگر راهکارهای ارائهشده در کتاب، به جایی نخواهند رسید.
@rahmaninstitute
گستردگی منابعی که برای نگارش کتاب مورد ارجاع قرار گرفته و همچنین تنوع موضوعاتِ مورد بررسی بسیار ارزشمند است.
نقدهایی به خود شاخص توسعه انسانی وارد است. جهانیشدن، شکلگیری اقتصاد دانش، تاکید بر عاملیت انسانی، افزایش فرصتهای زندگی و مباحثی مانند بحثهای آمارتیاسن، به مطرحشدن اهمیت سرمایه انسانی منجر شد که انسان را به یک نهاده اقتصادی تقلیل داد و بنیان توسعه پنداشت. شاخص توسعه انسانی را میتوان با نگاهی به کشورهای منطقه نقد کرد؛ چرا این کشورها با وجود بهبودی که در شاخص HDI داشتند، فروپاشیدند؛ به جای اینکه از ثبات و توسعه و پایداری برخوردار شوند؟ شاخص توسعه انسانی، یک نسخه توسعه در شرایط جهانیشدن است و نگاه خوشبینانهای به آن دارد. درحالی که جهانیشدن، با رویکرد فردگرایانه، غیراجتماعی و اقتصادگرایی که دارد، ملتها و دولتها را دچار فرسایش میکند. بسیاری از آسیبها و شوکها که در کتاب و متاثر از گزارش توسعه انسانی 2014 مطرح است، به مثابه تهدیداتی عنوان شده که میتوانستند نباشند و حالا چون هستند، باید کشورها تابآوری خود را بالا ببرند. اما به جای تهدیدهای غیرقابلپیشبینی دانستن اینها، میتوانیم بگوییم تهدیدات سیستماتیکی هستند که به سرشت جهانیشدن، پیوند خوردهاند. اگر ما در پی افزایش شاخصهای توسعه انسانی هستیم، باید سرمایه اجتماعی و امکان کنش جمعی را بالا ببریم.
☘️دکتر دینیترکمانی: اهمیت نقد ساختار قدرت در ایران
شاخص توسعه انسانی مهم است، چون اتفاقا ما را از نگاههای صرفا اقتصادی، دور میکند. نقدهایی که به رویکرد توسعه انسانی وارد است، به پایههای تئوریکی آن برنمیگردد، بلکه از محدودیتهای آماری ناشی میشود.
دولتی میتواند از پس رفع نیازها بربیاید که ویژگیهای کارآمدی را هم داشته باشد. طبق رویکرد توسعه انسانی، نمیشود آزادی، توسعه سیاسی و آزادی، توسعه اقتصادی و توسعه فرهنگی را از هم جدا کرد. آزادی فرآیندی از صندوق رأی میگذرد و آزادی فرصتی، حمایتها و فرصتهایی برابر است که فضای اجتماعیِ حاکم بر زندگی افراد را به گونهای سامان میدهد تا آنها بتوانند حق انتخابهای گستردهتری داشته باشند. بنابراین توسعه انسانی تا حد زیادی ناظر بر عدالت اجتماعیست؛ برابری درآمدی، جنسیتی، قومی، مذهبی و... که از درونش تامین حقوق شهروندی بیرون میآید. توسعه انسانی، همه این شاخصها را سرانجام به این نقطه میرساند که بتوانند انسان را برای رهایی از اجبارهای محیطی خویش توانمند کنند. در ایران سیاستگذاریهای پس از جنگ، بیشتر معطوف به رشد اقتصادی بود و ما هم اکنون گرفتار تو در توی نهادی شدهایم. تا به نقد نوع ساختار قدرت در ایران پرداخته نشود، دیگر راهکارهای ارائهشده در کتاب، به جایی نخواهند رسید.
@rahmaninstitute
Telegram
گزارش_نقد_کتاب_وضعیت_توسعه_انسانی.pdf
264.4 KB
گزارش نقد و بررسی کتاب "وضعیت توسعه انسانی در ایران"
در شهر کتاب با حضور دکتر سعید مدنی
@rahmaninstitute
در شهر کتاب با حضور دکتر سعید مدنی
@rahmaninstitute
📚پژوهش فعاليتي منسجم براي رسيدن به شناختي روشن است. پژوهش راهي براي گسترش مرزهاي علم و دانش و گشودن افقهاي درخشان است.
🌸هفته پژوهش بر پژوهشگران مبارک 🌸
@rahmaninstitute
🌸هفته پژوهش بر پژوهشگران مبارک 🌸
@rahmaninstitute
Forwarded from اتچ بات
☘️ الگوها و روندهای مشاهده شده در رفتارها، انتخاب و سبک فراغتی جوانان ایرانی را به سختی می توان در قالب مدلی واحد تصویر و ترسیم کرد. این دشواری بیش از آنکه به پیچیدگیهای فرهنگی و زمینه های موثر بر انتخاب و نمایش رفتارهای فراغت جوانان مربوط باشد، پیچیدگیهای نظری و تحلیلی خود مفهوم فراغت را نشان می دهد.
دستاوردهای سنت نظری نسبتاً جوان جامعه شناسی و یا مطالعات فراغت، هنوز ظرفیت ارائه چهارچوب منسجمی که توضیح دهنده توافقی در زمینه تعریف، ابعاد، نسبت آن با دیگر تجارب (به ویژه کار) و مناقشه مفهومی مربوط به آن باشد را فراهم نساخته است و هنوز اتفاق نظری در خصوص مفهوم سازی یا سنجش آن به چشم نمی خورد. علاوه بر این تفاوت در زمینه تاریخی، تجربه فراغت در جامعه ایرانی و غربی، انتخاب مدل غربی در مفهوم سازی و سنجش تجربی فراغت مدرن در جامعه ایرانی را ضرورتا نتیجهبخش نمی سازد و با کاستیهایی همراه است(ذکایی، ۱۳۹۱)
در سومین نشست مجموعه "جوانان و جوانی در ایران" مؤسسه رحمان با حضور دکتر عباس کاظمی، دکتر عبدالله بیچرانلو و آقای اشرف سمنانی به بررسی موضوع"جوانان و فراغت حقیقی و مجازی" پرداخته خواهد شد.
🗓 ۴ دی ماه ⏰ ۱۷:۰۰
@rahmaninstitute
دستاوردهای سنت نظری نسبتاً جوان جامعه شناسی و یا مطالعات فراغت، هنوز ظرفیت ارائه چهارچوب منسجمی که توضیح دهنده توافقی در زمینه تعریف، ابعاد، نسبت آن با دیگر تجارب (به ویژه کار) و مناقشه مفهومی مربوط به آن باشد را فراهم نساخته است و هنوز اتفاق نظری در خصوص مفهوم سازی یا سنجش آن به چشم نمی خورد. علاوه بر این تفاوت در زمینه تاریخی، تجربه فراغت در جامعه ایرانی و غربی، انتخاب مدل غربی در مفهوم سازی و سنجش تجربی فراغت مدرن در جامعه ایرانی را ضرورتا نتیجهبخش نمی سازد و با کاستیهایی همراه است(ذکایی، ۱۳۹۱)
در سومین نشست مجموعه "جوانان و جوانی در ایران" مؤسسه رحمان با حضور دکتر عباس کاظمی، دکتر عبدالله بیچرانلو و آقای اشرف سمنانی به بررسی موضوع"جوانان و فراغت حقیقی و مجازی" پرداخته خواهد شد.
🗓 ۴ دی ماه ⏰ ۱۷:۰۰
@rahmaninstitute
Telegram
☘با آرزوی سلامتی و آرامش برای مردم عزیز ایران🍀
🔴 به اطلاع میرساند مهلت ارسال اصل مقاله همایش "امید اجتماعی در ایران"، تا ۱۵ دی ماه تمدید شد.
@rahmaninstitute
🔴 به اطلاع میرساند مهلت ارسال اصل مقاله همایش "امید اجتماعی در ایران"، تا ۱۵ دی ماه تمدید شد.
@rahmaninstitute
☘️☘️☘️☘️
امروز ساعت 17 در کنار شما همراه خواهیم شد با دکتر عباس کاظمی و دکتر عبدالله بیچرانلو، برای بررسی فراغت حقیقی و مجازی جوانان
☘️☘️☘️☘️
@rahmaninstitute
امروز ساعت 17 در کنار شما همراه خواهیم شد با دکتر عباس کاظمی و دکتر عبدالله بیچرانلو، برای بررسی فراغت حقیقی و مجازی جوانان
☘️☘️☘️☘️
@rahmaninstitute
📚 مؤسسه رحمان از شما دعوت میکند در همایش ملی "پژوهش اجتماعی و فرهنگی در جامعه ایران" شرکت فرمایید.
زمان: 5 تا 7 دی ماه
مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
@rahmaninstitute
زمان: 5 تا 7 دی ماه
مکان: دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
@rahmaninstitute
Forwarded from اتچ بات
4 دی ماه نشست "جوانان و فراغت حقیقی و مجازی" با حضور دکتر عباس کاظمی در موسسه رحمان برگزار گردید.
دکتر کاظمی سخنان خویش را با نقد عنوان نشست آغاز کرد: من با تفکیک واقعی و مجازی موافق نیستم. ما با جهان پیوندیای سروکار داریم که درهم آمیخته است. جوانان امروز، مثل نسل ما در فضای دوگانه واقعی و مجازی زندگی نمیکنند، بلکه درگیر فضای سوم شدهاند و جدایی امر مجازی و واقعی اساسا معنا ندارد.
ایشان سپس دیدگاه دکتر عاملی را در این زمینه شرح داد؛ دکتر عاملی، فراغت جوانان را ذیل مفهوم دوفضایی شدن توضیح داده و میگوید غیر از جهان فیزیکی، جهان دیگری خلق شد با امکانات تازه و متفاوتی که در فضای اینترنت وجود دارد. فضای واقعی برای ما ایرانیان یک فضای بومیست و فضای مجازی (به معنای سایبری، نه در برابر حقیقی یا واقعی) از بیرون میآید. فضای بازتری است و کمتر قابل کنترل؛ ویژگیهای فرهنگ غرب را دارد و... ما باید جهان مجازیمان را بر پایه جهان واقعیمان بسازیم تا از این دوگانه بیرون بیاییم.
اما دکتر کاظمی باور دارد که برای بزرگترها شاید، اما برای نوجوانان، این دوگانه معنا ندارد. چون آنها در همین فضا به دنیا آمده و بزرگ شدهاند. آقای هومی بابا یک اندیشمند پسااستعماریست و مفهوم فضای سوم را مطرح کرده که سه ویژگی دارد: پیوندیست، در شرایط تاریخی مشخص، عناصر تازهای را شکل میدهد و هویت سیالی دارد.
عباس کاظمی مفهوم فضای سوم را به کار گرفت و ادامه داد: فعالیت فراغتی جوانان امروز، ترکیبیست از فضای فیزیکی و سایبری و تفکیک میان این دو فضا دیگر معنا ندارد. البته جوان اروپایی، جهانی شدن را به شکل دیگری تجربه میکند. من دارم درباره جوان ایرانی و خاورمیانهای صحبت میکنم. فضای مجازی، نوع تازهای از گروههای مرجع را شکل داده است. هر نسل، قهرمانها، ابژههای نسلی و تعلقات خودش را میسازد و ما برای شناخت نسلهای تازه، باید دلبستگیهای آنان را بشناسیم. در درک سنتی، خانه فضای خصوصیست و خیابان و بازار و... فضای عمومی. برای نسل جدید چنین تفکیکی بیمعناست. این، ویژگی فضای سوم است. نامش را فضای خصومی میگذارم. تاثیرش را در فراغت جوانان میبینید؛ فضاهای واقعی و مجازی اساسا درهمآمیخته هستند. در دهه 70 مراکز خرید از اندک فضاهایی بود که جوانان آنجا جوانی را تجربه میکردند. خانه، مدرسه یا دانشگاه و مراکز خرید، جایی بوده که جوانان میتوانستند جوانیشان را زیست کنند، خودشان را نشان بدهند، به نمایش بگذارند. اما اکنون این فضاها بسیار متنوعتر و درهمآمیختهتر شده؛ رستوران، کافه، مرکز خرید، خیابان، اتومبیل و...
این استاد دانشگاه گفت: موبایل برای نسل تینایجر شبیه دست و پا شده، بخشی از بدنش شده. سرتاسر زندگی آنان در شبکههای اجتماعی میگذرد. البته برای ما هم کم و بیش همینجور است. فضاهای عمومی شهری نداریم که جوانان را تشویق کنیم آنجا بروند و با یکدیگر گفتوگو کنند، تعامل اجتماعی کنند. اما در نبود فضاهای تعاملپذیر شهری، فضاهای پیوندیای که ایجاد شده، کمک کرده به افزایش تعامل یا خیر؟ آیا این پتانسیل را دارد که تعاملات سودمند اجتماعی را شکل دهد یا خیر؟ من قضاوت خوب و بد نمیکنم. وضعیتی را داریم با فضای پیوندی تجربه میکنیم که توانمندی تازه و امکان زیست متفاوتی دارد میدهد. باید بتوانیم اینها را تبیین کنیم. نه این که یکسره تهدید به شمار بیاوریم. البته که در هر فضایی تهدید هم هست. اما میتوانیم فرصتی هم بدانیم؛ چگونه نسل تازه در آن بدرخشد و خودش را شکوفا کند؟ میانسالان بسیاری را میشناسم که در این فضای پیوندی وارد شدهاند، دوست پیدا کردهاند و از پیش، خوشحالترند. ما در این جهان تازه پیوندی، داریم خودمان را کشف میکنیم، میتوانیم بازتعریف بکنیم. حالا نمیخواهم بگویم کلا هم خوب و مثبت است. خوداکتشافی میتواند ویرانگر هم باشد. ماجراجویی میتواند آسیب هم بزند. یک تیغ دولبه است. مهم این است که بدانیم امکانات تازهای به ما داده تا درباره هویتمان دوباره بیندیشیم و چیزهای تازهای بیاموزیم.
دکتر کاظمی به پرسشی درباره سیاستگذاری در حوزه رسانههای نوین پاسخ داد: کسانی که از سواد رسانهای صحبت میکنند، از نسل ما هستند. نسل ما نگران خودش است. فرزندتان همانگونه که در شهر متولد میشود و خودش کم کم یاد میگیرد چگونه در شهر زندگی کند، در عصر رسانه هم به دنیا آمده است و سواد رسانهای را نیاز نیست ما به او بیاموزیم. خودش پیشاپیش با آن بزرگ میشود و کم کم یاد میگیرد باید چه گزینشهایی کند. وقتی جامعه تغییر میکند، تعاریف ما هم باید تغییر کند. اگر سیاستگذار میخواهد وارد موضوع سواد رسانهای شود، باید با افرادی از نسل جوان مشورت کند.
@rahmaninstitute
دکتر کاظمی سخنان خویش را با نقد عنوان نشست آغاز کرد: من با تفکیک واقعی و مجازی موافق نیستم. ما با جهان پیوندیای سروکار داریم که درهم آمیخته است. جوانان امروز، مثل نسل ما در فضای دوگانه واقعی و مجازی زندگی نمیکنند، بلکه درگیر فضای سوم شدهاند و جدایی امر مجازی و واقعی اساسا معنا ندارد.
ایشان سپس دیدگاه دکتر عاملی را در این زمینه شرح داد؛ دکتر عاملی، فراغت جوانان را ذیل مفهوم دوفضایی شدن توضیح داده و میگوید غیر از جهان فیزیکی، جهان دیگری خلق شد با امکانات تازه و متفاوتی که در فضای اینترنت وجود دارد. فضای واقعی برای ما ایرانیان یک فضای بومیست و فضای مجازی (به معنای سایبری، نه در برابر حقیقی یا واقعی) از بیرون میآید. فضای بازتری است و کمتر قابل کنترل؛ ویژگیهای فرهنگ غرب را دارد و... ما باید جهان مجازیمان را بر پایه جهان واقعیمان بسازیم تا از این دوگانه بیرون بیاییم.
اما دکتر کاظمی باور دارد که برای بزرگترها شاید، اما برای نوجوانان، این دوگانه معنا ندارد. چون آنها در همین فضا به دنیا آمده و بزرگ شدهاند. آقای هومی بابا یک اندیشمند پسااستعماریست و مفهوم فضای سوم را مطرح کرده که سه ویژگی دارد: پیوندیست، در شرایط تاریخی مشخص، عناصر تازهای را شکل میدهد و هویت سیالی دارد.
عباس کاظمی مفهوم فضای سوم را به کار گرفت و ادامه داد: فعالیت فراغتی جوانان امروز، ترکیبیست از فضای فیزیکی و سایبری و تفکیک میان این دو فضا دیگر معنا ندارد. البته جوان اروپایی، جهانی شدن را به شکل دیگری تجربه میکند. من دارم درباره جوان ایرانی و خاورمیانهای صحبت میکنم. فضای مجازی، نوع تازهای از گروههای مرجع را شکل داده است. هر نسل، قهرمانها، ابژههای نسلی و تعلقات خودش را میسازد و ما برای شناخت نسلهای تازه، باید دلبستگیهای آنان را بشناسیم. در درک سنتی، خانه فضای خصوصیست و خیابان و بازار و... فضای عمومی. برای نسل جدید چنین تفکیکی بیمعناست. این، ویژگی فضای سوم است. نامش را فضای خصومی میگذارم. تاثیرش را در فراغت جوانان میبینید؛ فضاهای واقعی و مجازی اساسا درهمآمیخته هستند. در دهه 70 مراکز خرید از اندک فضاهایی بود که جوانان آنجا جوانی را تجربه میکردند. خانه، مدرسه یا دانشگاه و مراکز خرید، جایی بوده که جوانان میتوانستند جوانیشان را زیست کنند، خودشان را نشان بدهند، به نمایش بگذارند. اما اکنون این فضاها بسیار متنوعتر و درهمآمیختهتر شده؛ رستوران، کافه، مرکز خرید، خیابان، اتومبیل و...
این استاد دانشگاه گفت: موبایل برای نسل تینایجر شبیه دست و پا شده، بخشی از بدنش شده. سرتاسر زندگی آنان در شبکههای اجتماعی میگذرد. البته برای ما هم کم و بیش همینجور است. فضاهای عمومی شهری نداریم که جوانان را تشویق کنیم آنجا بروند و با یکدیگر گفتوگو کنند، تعامل اجتماعی کنند. اما در نبود فضاهای تعاملپذیر شهری، فضاهای پیوندیای که ایجاد شده، کمک کرده به افزایش تعامل یا خیر؟ آیا این پتانسیل را دارد که تعاملات سودمند اجتماعی را شکل دهد یا خیر؟ من قضاوت خوب و بد نمیکنم. وضعیتی را داریم با فضای پیوندی تجربه میکنیم که توانمندی تازه و امکان زیست متفاوتی دارد میدهد. باید بتوانیم اینها را تبیین کنیم. نه این که یکسره تهدید به شمار بیاوریم. البته که در هر فضایی تهدید هم هست. اما میتوانیم فرصتی هم بدانیم؛ چگونه نسل تازه در آن بدرخشد و خودش را شکوفا کند؟ میانسالان بسیاری را میشناسم که در این فضای پیوندی وارد شدهاند، دوست پیدا کردهاند و از پیش، خوشحالترند. ما در این جهان تازه پیوندی، داریم خودمان را کشف میکنیم، میتوانیم بازتعریف بکنیم. حالا نمیخواهم بگویم کلا هم خوب و مثبت است. خوداکتشافی میتواند ویرانگر هم باشد. ماجراجویی میتواند آسیب هم بزند. یک تیغ دولبه است. مهم این است که بدانیم امکانات تازهای به ما داده تا درباره هویتمان دوباره بیندیشیم و چیزهای تازهای بیاموزیم.
دکتر کاظمی به پرسشی درباره سیاستگذاری در حوزه رسانههای نوین پاسخ داد: کسانی که از سواد رسانهای صحبت میکنند، از نسل ما هستند. نسل ما نگران خودش است. فرزندتان همانگونه که در شهر متولد میشود و خودش کم کم یاد میگیرد چگونه در شهر زندگی کند، در عصر رسانه هم به دنیا آمده است و سواد رسانهای را نیاز نیست ما به او بیاموزیم. خودش پیشاپیش با آن بزرگ میشود و کم کم یاد میگیرد باید چه گزینشهایی کند. وقتی جامعه تغییر میکند، تعاریف ما هم باید تغییر کند. اگر سیاستگذار میخواهد وارد موضوع سواد رسانهای شود، باید با افرادی از نسل جوان مشورت کند.
@rahmaninstitute
Telegram
attach 📎
لطفا اطلاعیه تغییر نشانی موسسه رحمان را برای دوستان خود نیز بفرستید.
با سپاس از همراهی ارزشمند شما
@RahmanInstitute
با سپاس از همراهی ارزشمند شما
@RahmanInstitute
🔴🔴🔴🔴
به اطلاع همراهان گرامی میرساند، دفتر موسسه رحمان به آدرس فوق منتقل شد. 👆👆👆👆
شماره تماس: 66945809
@rahmaninstitute
به اطلاع همراهان گرامی میرساند، دفتر موسسه رحمان به آدرس فوق منتقل شد. 👆👆👆👆
شماره تماس: 66945809
@rahmaninstitute
#اصلاحیه
محل برگزاری این نشست به آدرس تغییر یافت: خیابان کارگر شمالی - روبروی پمپ بنزین - خیابان گردآفرید - بعد از تقاطع سیندخت - پلاک 18، مکان قبلی موسسه رحمان
محل برگزاری این نشست به آدرس تغییر یافت: خیابان کارگر شمالی - روبروی پمپ بنزین - خیابان گردآفرید - بعد از تقاطع سیندخت - پلاک 18، مکان قبلی موسسه رحمان
🔴🔴🔴🔴
همراهان عزیز توجه فرمایید مکان برگزاری سخنرانیهای موسسه تغییر کرده است.
همراهان عزیز توجه فرمایید مکان برگزاری سخنرانیهای موسسه تغییر کرده است.
🍀 نشست " تغییرات سبک زندگی و خلقیات جوانان" برگزار میشود:
با حضور دکتر جوادی یگانه و دکتر جنادله
🗓 دوشنبه ۲ بهمن
⏰ ساعت ۱۶:۳۰
🏫 آدرس:میدان توحید،خیابان نصرت غربی،پلاک ۵۶،طبقه دوم
@rahmaninstitute
با حضور دکتر جوادی یگانه و دکتر جنادله
🗓 دوشنبه ۲ بهمن
⏰ ساعت ۱۶:۳۰
🏫 آدرس:میدان توحید،خیابان نصرت غربی،پلاک ۵۶،طبقه دوم
@rahmaninstitute