‍ دکتر نرگس نیکخواه: آموزش پیوسته و مدون در رسانه‌های همگانی و نهادها و مجامع پژوهشی، وضع مقررات نوین حمایتی، اختصاص فرصت‌های ساختاری لازم برای اشتغال، آموزش، فراغت و مسکن، انگیزه و اراده فرد معلول را در شناخت و استفاده از توان‌های بالقوه خویش افزایش می‌دهد که بهره‌گیری از این توانایی‌ها، برای همه اقشار جامعه سودمند خواهد بود.
@rahmaninstitute

‍ دکتر محمد کمالی: ناتوانی واژه‌ای کلی است به این معنا که در عملکرد (مانند دوربینی یا نزدیک‌بینی چشم) یا ساختار (مانند قطع عضو)، اختلالی رخ داده است که محدودیتی در فعالیت‌ها به دنبال دارد. امروزه تغییر نگاهی که به این موضوع رخ داده است، باعث می‌شود فرد دارای معلولیت بگوید: من همه فعالیت‌هایم را دارم، فقط نمی‌بینم؛ من همه توانایی‌هایم را دارم، فقط روی صندلی چرخدار نشسته‌ام. سلامت، یک طیف است و بنابراین به‌کاربردن واژه سالم در برابر واژه معلول، درست نیست. باید بگوییم فرد دارای معلولیت، فرد غیرمعلول.
درواقع اگر موانع مشارکت در جامعه وجود داشته باشد، آن موقع است که معلولیت رخ می‌دهد. تا اواخر دهه 80 میلادی، همه تقصیر را گردن فرد دارای معلولیت می‌انداختند. اما امروزه با حرکتی که از مدل پزشکی به مدل اجتماعی روی داده است، Disability اختلالی تعریف می‌شود میان ویژگی‌هایی که من دارم و ویژگی‌هایی که جامعه دارد. این جامعه و عوامل محیطی است که ناتونی را رقم می‌زند. ما هرچه در محیط اجتماعی‌مان ادغام شویم، دیگر معلولیتی وجود نخواهد داشت؛ نه این‌که ناتوانی نباشد، بلکه بروز پیدا نمی‌کند. یک جامعه برای همه تحقق می‌یابد. یعنی احساسی از معلولیت را دیگر نبینیم. برای همین است که خدمات توان‌بخشی باید در همه جا قابل دسترسی آسان باشد. فرد، وقتی Disable است که جامعه به او گفته باشد: تو کنار بمان!
@rahmaninstitute

‍ بیتا میرکاظمی (دارای یک فرزند فلج مغزی): ابعادی را که در تعریف سازمان بهداشت جهانی از سلامت وجود دارد شامل این موارد است:
مراقبت از بدن خود (محافظتِ آن چه از تن‌درستی داریم)
کوشش برای سلامت روان (برای شادابی روح و روان خود چه می‌کنیم؟ چه کتاب‌هایی می‌خوانیم؟ چه سرگرمی‌هایی داریم؟)
فعالیت اجتماعی (تعاملات اجتماعی ما چگونه است، آیا هوش هیجانی خود را درست به کار می‌بریم؟)
معنویت (چه معنا و مفهومی برای زندگی قائل هستیم؟)
طبق این تعریف فرزند من ، کاملا سالم است؛ چون همه این معیارها به “روح” انسان برمی‌گردند، نه بدن او. باید به “روح” آدم‌ها احترام بگذاریم، نه بدن آن‌ها که ممکن است اختلالی داشته باشد یا نداشته باشد. باید به کودکان دارای معلولیت، خانواده‌شان و جامعه این باور را بدهیم که آن‌چه اهمیت دارد و محدودیتی برای بزرگ شدنش هم وجود ندارد، “روح” انسان‌هاست که باید از سلامت برخوردار باشد، نه بدن‌شان. در این میان آن‌چه به استقلال و رشد کودکی که دارای معلولیتی است، اهمیت دارد، آگاهی خانواده اوست و یکی از مهم‌ترین نقش را در این آگاهی دادن، رسانه ایفا می‌کند.
@rahmaninstitute

‍ پریسا افتخار: الگوهای رایج در بحث از معلولیت، مطرح شوند؛ زیرا نگرش به معلولیت، رفتار ما را در روبرو شدن با آن، شکل می‌دهد.
🔸الگوهای پزشکی، اجتماعی و اخلاقی/مذهبی، مهم ترین الگوهای موجود در جوامع می‌باشند.
🔸الگوی اخلاقی/مذهبی (که بهتر است واژه کیفرانگارانه را جایگزین آن کرد) اختلال جسمانی را، یا تاوان گناه می‌داند، یا آزمایشی الهی به دلیل خاص بودن فرد نزد خدا.
🔸الگوی پزشکی، معلولیت را بیماری‌ای به شمار می‌آورد که با نگه‌داری در مراکز درمانی ویژه، باید برطرف شود تا فرد بتواند به جامعه برگردد.
🔸الگوی اجتماعی، براساس تلاش‌های افراد دارای معلولیت شکل گرفت که طی فعالیت‌های خود، به دنبال کاهش تبعیض‌ها و افزایش فرصت‌های برابر بودند.
در الگوی اول و دوم، بارِ معلولیت بر دوش فرد است. ولی در الگوی سوم، بر دوش جامعه است.
برای “عادی‌سازی معلولیت” باید نکات زیر موردتوجه قرار گیرد:
🔺بازنمایی مبتنی بر واقعیت (نقشِ فرد دارای معلولیت، نه متمرکز بر ناتوانی او باشد و نه به صورت اغراق‌آمیزی، متمرکز بر توانمندی‌هایش)
🔺پیام بین متن (مثلا همان‌طور که در سکانسی، یک دوچرخه، اتومبیل، اتوبوس و… از خیابان می‌گذرد، فردی با عصای سفید یا ویلچر هم رد شود)
🔺معلولیت، یک تجربه زیستی (در زندگی هرکسی امکان دارد رخ دهد. مانند کهن‌سالی)
موارد زیر هم اهمیت دارند:
✔️تلفیق کودک دارای معلولیت با کودکی که معلولیت ندارد
✔️حمایت از کودک دارای معلولیت در خانواده
✔️برابرسازی فرصت‌های آموزشی
✔️مناسب‌سازی فضاهای شهری
✔️باور به توانمندی افراد دارای معلولیت و احترام به جای ترحم
✔️مناسب‌سازی محیط کار
✔️رعایت حقوق شهروندی
✔️فراهم آوردن فرصت‌های برابر برای دوران بازنشستگی فرد و خانواده‌اش

☘️با توجه به موارد بالا، معلولیت دیگر محرومیت نیست، بلکه صرفا یک تفاوت است.☘️
@rahmaninstitute

‍ دکتر مرضیه شیرازی‌خواه: نبود آمار دقیق از این افراد، بالا بودن هزینه‌های خدمات توان‌بخشی برای خانواده‌ها و سیستم بهداشتی درمانی کشور، مشخص نبودن متولی خدمات توان‌بخشی و… مشکلات بسیاری برای افراد دارای ناتوانی ایجاد می‌کند.
پژوهش‌گران و سیاست‌مداران برای تامین حقوق اجتماعی افراد دارای ناتوانی، باید علاوه بر ارائه آمار دقیق از تعداد این افراد، به چند پرسش مهم نیز پاسخ دهند:
پیامدهای ناتوانی برای جامعه چیست؟
چه گروه‌هایی در معرض آسیب هستند و چه تفاوتی میان این گروه‌ها وجود دارد؟
چه عوامل خطری وجود دارد که افراد را دچار آسیب می‌کند؟
آیا قوانین و ساختارهای موجود، کارآمد هستند یا خودشان سرچشمه مشکلات شده‌اند و به اصلاحات اساسی نیاز دارند؟
@rahmaninstitute

‍ خسرو منصوریان (موسس انجمن احیا): نگرش بسیاری از افراد، چه استاد دانشگاه، چه دولتی و چه جایگاه‌های دیگر این است که کار خیر و رایگان، ارزشی ندارد. برای آن‌ها شگفت انگیز است که چرا من خانه چهار طبقه‌ای را که داشتم و تنها دارایی من و خانواده‌ام بود، آن هم در یک موقعیت جغرافیایی بسیار خوب، کاملا در اختیار فعالیت‌های داوطلبانه قرار داده‌ام و تاکنون کم‌ترین هزینه‌ای از هیچ سازمان دولتی دریافت نکرده‌ام.”

بهشت و جهنم، در همین جهان هم هست. هرکس در این جهان، زندگی را برای دیگران بهشت کند، در بهشت زندگی می‌کند.
@rahmaninstitute

‍ منصوره پناهی ( مدیرعامل مجتمع آموزشی- نیکوکاری رعد): از تدابیر موسسه رعد، این است که فردی نگاه میکند، نه گروهی؛ “این‌گونه نیست که برای گروه نابینایان، گروه ناشنوایان و دیگر گروه‌ها، برنامه یکسانی بریزیم؛ بلکه به تناسب توانایی‌ها و مهارت‌های هریک از افراد، پیش می‌رویم؛ استعدادیابی می‌کنیم و گاه با توانایی‌هایی روبرو می‌شویم که خود فرد هم از آن بی‌خبر بوده است. تلاش می‌کنیم قالب‌های معمولِ اداری را بشکنیم، پشت میزنشینی را کنار بگذاریم، دوست و همیار کارفرما و کارآموز باشیم و همراه با ارائه خدمات لازم به او، خانواده‌اش، مدیران، داوطلبان و بهزیستی را هم آموزش دهیم. این‌که صرفا خدمات پزشکی ارائه دهیم، لازم هست، اما کافی نیست. به جای آن‌که وام بدهیم، بهتر است شرایط استخدام افراد دارای معلولیت را فراهم کنیم. این کار، بسیار ساده و چیزی شبیه توان‌بخشی مبتنی بر جامعه (CBR) است که در روستاها انجام می‌دهیم.”
بیش از آن، باید به مناسب‌سازی نگرش‌ها و باورها پرداخت تا دلسوزی و باورنداشتن توانمندی‌های افراد دارای معلولیت را کنار بگذاریم. ما به‌عنوان یک شهروند، حق داریم کار داشته باشیم؛ حال چه با معلولیت، چه بدون معلولیت.
@rahmaninstitute

☘کتاب"دولت و تجربه های مدنی در ایران"منتشر شد.
این کتاب،حاصل پژوهشی با محوریت آئین‌نامه تشکل‌های مردم‌نهاد، مصوب هیات وزیران(شهریور ۱۳۹۵)است که توسط تیم پژوهشی موسسه رحمان انجام شد.
@rahmaninstitute

📚
"مشارکت اجتماعی" پیوندی وثیق با توسعه دارد. در جوامعی که فعالیت‌های مردم‌نهاد و بخش خصوصی مجال کمتری می‌یابند، توسعه نیز به تعویق می‌افتد و دولت روز به روز فربه‌تر و فاصله مردم با حاکمیت بیشتر می‌شود. گفتمان جامعه مدنی و حقوق شهروندی از نیمه دهه 1370 در ایران شکل گرفت و پس از آن فراز و فرودهای بسیاری را پشت سر گذاشت. آیین‌نامه‌ها و لوایح مختلفی در این سال‌ها درباره سازمان‌های غیردولتی فراهم شده ولی همچنان به نظم و توسعه موردنظر منتج شده است.
کتاب پیش‌رو حاصلی پژوهشی است که مؤسسه رحمان - به عنوان سازمانی غیردولتی در حوزه پژوهش‌های اجتماعی- از سال 1393 آغاز کرد و طی آن به بررسی نقاط ضعف و مسائل اساسی مرتبط با قوانین و ملزومات نهادهای مدنی پرداخت. این پژوهش با محوریت "آیین نامه تشکل های مردم نهاد- مصوب هیات وزیران (شهریور 1395)" و بر اساس فعالیت نهادهای مدنی در ایران در شاخه‌های محیط زیست، آسیب‌های اجتماعی، کودکان، زنان و ... توسط تیم پژوهشی با مدیریت خانم فاطمه مقدسی تهیه شده است.
🌷موسسه رحمان از خانم‌ها فاطمه مقدسی، الهه نوری، مریم آشور، فضه کاشی و آقایان دکتر رضا امیدی، جلال کریمیان و خیام عزیزی‌مهر برای همکاری و همراهی در این پژوهش قدردانی می‌نماید.
🔶🔶🔶 برای تهیه این کتاب می‌توانید با شماره ۶۶۹۴۵۳۶۹ تماس حاصل نمایید.
@rahmaninstitute

🌿میلاد پیام‌آور رحمانیت و امام جعفر صادق بر شما خجسته باد.🌿
با آرزوی دنیایی سرشار از صلح و آرامش 🙏
@rahmaninstitute

روز قلم های تیز ، روز فکر های خلاق
روز اندیشه های نو، روز دانشجو مبارک.🖊🖊🖊🖊
@rahmaninstitute

 

📚 موسسه رحمان برگزار می‌کند:
جلسه نقد و بررسی کتاب "وضعیت توسعه انسانی در ایران" با حضور نویسنده کتاب دکتر سعید مدنی
🗓 ۲۱ آذر
⏰ ۱۶:۳۰
🏫 شهر کتاب شهید بهشتی، خیابان بخارست
@rahmaninstitute

📣📣📣📣📣📣
امروز ساعت 16:30 در شهر کتاب شهید بهشتی همراه با ما باشید.

(نشانی: خیابان شهید بهشتی، خیابان بخارست،نبش کوچه‌ سوم، پلاک 8)

🍀 جلسه نقد و بررسی کتاب "وضعیت توسعه انسانی در ایران" برگزار و از تلاش‌ها و خدمات علمی دکتر سعید مدنی تقدیر شد.
گزارش این نشست را تا ساعاتی دیگر در اینجا بخوانید 👇👇👇
@rahmaninstitute

‍ 21 آذر ماه به همت موسسه رحمان و نشر پارسه، نشست نقد و بررسی کتاب گزارش "وضعیت توسعه انسانی در ایران" در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد. دکتر سعید مدنی (نویسنده کتاب) به توضیح ساختار و محتوای کتاب پرداخت و آقایان دکتر قانعی‌راد، دکتر راغفر و دکتر دینی‌ترکمانی علاوه بر قدردانی از دکتر مدنی بابت دغدغه‌ها و تلاش‌های علمی ارزشمند ایشان، به طرح دیدگاه‌های خویش پیرامون کتاب و مبحث توسعه انسانی پرداختند.
در ادامه، چکیده مباحث مطرح‌شده توسط میهمانان نشست را می‌خوانید:
☘️دکتر مدنی: گزارش توسعه انسانی 2014، آسیب‌پذیری و تاب‌آوری
ارائه تصویری از وضعیت اجتماعی کشور توسط یک نهاد مستقل و غیردولتی، سنت خوب و سودمندی‌ست که توسط مؤسسه رحمان آغاز شده است.
از ویژگی‌های مهم گزارش توسعه انسانی 2014 جمع‌بندی 15 ساله آن از وضعیت توسعه انسانی جهان است. کتاب، براساس گزارش مزبور و با لحاظ کردن داوری جمعی از اساتید در رشته‌های گوناگونِ مرتبط، نگاشته شد تا تصویری جامع‌تر از وضعیت توسعه انسانی ایران ارائه دهد. مفاهیم محوری در گزارش توسعه انسانی 2014 "آسیب‌پذیری و تاب‌آوری" است. بحران‌های مختلف درباره جامعه ایران از مسائل زیست‌محیطی گرفته تا اقتصادی-اجتماعی، نشان می‌دهد که جامعه ما دچار آسیب‌پذیری بالا و تاب‌آوری پایینی است. آسیب‌پذیری به معنای توانمندی افراد برای مقابله با شوک‌ها، شرایط و تهدیدها و تاب‌آوری هم به معنای امکان مدارا و سازگاری با رخدادهای گوناگون است. این کتاب تلاش کرده تا بر مبنای گزارش توسعه انسانی 2014، عوامل داخلی و خارجی آسیب‌پذیریِ بالا و تاب‌آوریِ پایین را در کشور ایران توضیح دهد. بخش پایانی کتاب هم بر مبنای چارچوب نظری گزارش توسعه انسانی 2014 کوشش کرده تا راه‌های کلانِ کاهش آسیب‌پذیری و افزایش تاب‌آوری را بیان کند.

☘️دکتر راغفر: سیاست‌های بخش عمومی، پدیدآورنده نابرابری‌های گسترده
ارائه نخستین گزارش‌های توسعه انسانی از دهه 90 میلادی آغاز شد تا بتواند کمبودهای مطالعات پیشین را که بر شاخص‌های اقتصادی تمرکز داشتند، جبران کند و درواقع واکنشی بود به بحران‌هایی که پیامد سیاست‌های نئولیبرالیستی دانسته می‌شد. در ایران هم سیاست تعدیل ساختاری و واگذاری یا رهاسازی اقتصادی به آزِ گروه‌های گوناگون درون قدرت، پیامدهایی جدی در حوزه‌های اساسی داشت که امروز شاهد هستیم؛ رکود ظرفیت‌های تولیدی در کشور، ریشه گرفتن فساد در اقتصاد و نابرابری‌های گسترده‌ای که به دنبال سیاست‌های بخش عمومی شکل گرفته و می‌توان آن را سرچشمه بسیاری از آسیب‌های اجتماعی دانست. مافیاهای متعدد درون اقتصاد کشور و وجود شوک‌های خارجی موجب شده است که یافتن راه خروج از وضعیت کنونی دشوار باشد. تصمیم‌گیرندگان اصلی، از سهمی که در ایجاد بحران‌ها دارند، سخنی نمی‌گویند و انگشت اتهام تنها به سوی دولت نشانه می‌رود، گرچه خود دولت‌ها هم در شکل دادن به این بحران‌ها، مشارکت دارند. بده‌بستانی که میان دولت‌ها و گروه‌های قدرت وجود دارد، سرانجام به زیان عموم مردم تمام می‌شود. اساسی‌ترین راهکار، "عزم سیاسی" است که مستلزم درک گروه‌های قدرت از عمق فاجعه در کشورمان و خروج آنان از اقتصاد کشور است. جامعه ما راه حل دارد، اما عزم سیاسی باید وجود داشته باشد تا بتوان از آن‌ها سخن گفت.

‍ ☘️دکتر قانعی‌راد: جهانی‌شدن و فرسایش دولت-ملت‌ها
گستردگی منابعی که برای نگارش کتاب مورد ارجاع قرار گرفته و همچنین تنوع موضوعاتِ مورد بررسی بسیار ارزشمند است.
نقدهایی به خود شاخص توسعه انسانی وارد است. جهانی‌شدن، شکل‌گیری اقتصاد دانش، تاکید بر عاملیت انسانی، افزایش فرصت‌های زندگی و مباحثی مانند بحث‌های آمارتیاسن، به مطرح‌شدن اهمیت سرمایه انسانی منجر شد که انسان را به یک نهاده اقتصادی تقلیل داد و بنیان توسعه پنداشت. شاخص توسعه انسانی را می‌توان با نگاهی به کشورهای منطقه نقد کرد؛ چرا این کشورها با وجود بهبودی که در شاخص HDI داشتند، فروپاشیدند؛ به جای این‌که از ثبات و توسعه و پایداری برخوردار شوند؟ شاخص توسعه انسانی، یک نسخه توسعه در شرایط جهانی‌شدن است و نگاه خوش‌بینانه‌ای به آن دارد. درحالی که جهانی‌شدن، با رویکرد فردگرایانه، غیراجتماعی و اقتصادگرایی که دارد، ملت‌ها و دولت‌ها را دچار فرسایش می‌کند. بسیاری از آسیب‌ها و شوک‌ها که در کتاب و متاثر از گزارش توسعه انسانی 2014 مطرح است، به مثابه تهدیداتی عنوان شده که می‌توانستند نباشند و حالا چون هستند، باید کشورها تاب‌آوری‌ خود را بالا ببرند. اما به جای تهدیدهای غیرقابل‌پیش‌بینی دانستن این‌ها، می‌توانیم بگوییم تهدیدات سیستماتیکی هستند که به سرشت جهانی‌شدن، پیوند خورده‌اند. اگر ما در پی افزایش شاخص‌های توسعه انسانی هستیم، باید سرمایه اجتماعی و امکان کنش جمعی را بالا ببریم.
☘️دکتر دینی‌ترکمانی: اهمیت نقد ساختار قدرت در ایران
شاخص توسعه انسانی مهم است، چون اتفاقا ما را از نگاه‌های صرفا اقتصادی، دور می‌کند. نقدهایی که به رویکرد توسعه انسانی وارد است، به پایه‌های تئوریکی آن برنمی‌گردد، بلکه از محدودیت‌های آماری ناشی می‌شود.
دولتی می‌تواند از پس رفع نیازها بربیاید که ویژگی‌های کارآمدی را هم داشته باشد. طبق رویکرد توسعه انسانی، نمی‌شود آزادی، توسعه سیاسی و آزادی، توسعه اقتصادی و توسعه فرهنگی را از هم جدا کرد. آزادی فرآیندی از صندوق رأی می‌گذرد و آزادی فرصتی، حمایت‌ها و فرصت‌هایی‌ برابر است که فضای اجتماعیِ حاکم بر زندگی افراد را به گونه‌ای سامان می‌دهد تا آن‌ها بتوانند حق انتخاب‌های گسترده‌تری داشته باشند. بنابراین توسعه انسانی تا حد زیادی ناظر بر عدالت اجتماعی‌ست؛ برابری درآمدی، جنسیتی، قومی، مذهبی و... که از درونش تامین حقوق شهروندی بیرون می‌آید. توسعه انسانی، همه این شاخص‌ها را سرانجام به این نقطه می‌رساند که بتوانند انسان را برای رهایی از اجبارهای محیطی خویش توانمند کنند. در ایران سیاست‌گذاری‌های پس از جنگ، بیش‌تر معطوف به رشد اقتصادی بود و ما هم اکنون گرفتار تو در توی نهادی شده‌ایم. تا به نقد نوع ساختار قدرت در ایران پرداخته نشود، دیگر راهکارهای ارائه‌شده در کتاب، به جایی نخواهند رسید.
@rahmaninstitute

گزارش نقد و بررسی کتاب "وضعیت توسعه انسانی در ایران"
در شهر کتاب با حضور دکتر سعید مدنی
@rahmaninstitute

📚پژوهش فعاليتي منسجم براي رسيدن به شناختي روشن است. پژوهش راهي براي گسترش مرزهاي علم و دانش و گشودن افق‌هاي درخشان است.
🌸هفته پژوهش بر پژوهشگران مبارک 🌸
@rahmaninstitute

در ادامه مجموعه نشست "جوانی در ایران"برگزار می‌شود:
"جوانان و فراغت حقیقی و مجازی"
با حضور دکتر عباس کاظمی و دکتر عبدالله بیچرانلو
🗓 ۴ دی ماه ⏰ ۱۷:۰۰
🏢 کارگرشمالی، خیابان گردآفرید، پلاک ۱۸، طبقه۳

‍ ☘️ الگوها و روندهای مشاهده شده در رفتارها، انتخاب و سبک فراغتی جوانان ایرانی را به سختی می توان در قالب مدلی واحد تصویر و ترسیم کرد. این دشواری بیش از آنکه به پیچیدگی‌های فرهنگی و زمینه های موثر بر انتخاب و نمایش رفتارهای فراغت جوانان مربوط باشد، پیچیدگی‌های نظری و تحلیلی خود مفهوم فراغت را نشان می دهد.
دستاوردهای سنت نظری نسبتاً جوان جامعه شناسی و یا مطالعات فراغت، هنوز ظرفیت ارائه چهارچوب منسجمی که توضیح دهنده توافقی در زمینه تعریف، ابعاد، نسبت آن با دیگر تجارب (به ویژه کار) و مناقشه مفهومی مربوط به آن باشد را فراهم نساخته است و هنوز اتفاق نظری در خصوص مفهوم سازی یا سنجش آن به چشم نمی خورد. علاوه بر این تفاوت در زمینه تاریخی، تجربه فراغت در جامعه ایرانی و غربی، انتخاب مدل غربی در مفهوم سازی و سنجش تجربی فراغت مدرن در جامعه ایرانی را ضرورتا نتیجه‌بخش نمی سازد و با کاستی‌هایی همراه است(ذکایی، ۱۳۹۱)

در سومین نشست مجموعه "جوانان و جوانی در ایران" مؤسسه رحمان با حضور دکتر عباس کاظمی، دکتر عبدالله بیچرانلو و آقای اشرف سمنانی به بررسی موضوع"جوانان و فراغت حقیقی و مجازی" پرداخته خواهد شد.
🗓 ۴ دی ماه ⏰ ۱۷:۰۰
@rahmaninstitute

☘با آرزوی سلامتی و آرامش برای مردم عزیز ایران🍀
🔴 به اطلاع می‌رساند مهلت ارسال اصل مقاله همایش "امید اجتماعی در ایران"، تا ۱۵ دی ماه تمدید شد.
@rahmaninstitute