رصد روز

🔴 نسلی که جمهوریت نیاموزد، به سلطنت پناه می‌برد!

✍️ #داود_مدرسی_یان

🔹براستی اگر مفاهیمی چون «جمهوریت»، «مشروعیت مردمی»، «حکمرانی و حکومت مردم‌پایه»، «نفی همه اَشکال استبداد ـ اعم از فردی، سلطنتی، موروثی، دینی، نظامی و امنیتی» و نیز «حق اعتراض»، «حق نقد قدرت» و «حق تعیین سرنوشت» به‌صورت جدی، مستمر و عمیق ـ نه مقطعی و رفع تکلیفی ـ در مدارس، دانشگاه‌ها، رسانه‌های رسمی و نهادهای فرهنگی آموزش داده می‌شد، آیا امروز نوجوان یا جوانی برای بیان نارضایتی و اعتراض خود ناچار می‌شد به نمادهایی چون پهلوی، جاویدشاه و نوستالژی سلطنت پناه ببرد؟ آیا اساساً چنین گرایش‌هایی مجال بروز پیدا می‌کرد؟

🔸واقعیت آن است که نسل انقلابی سال ۱۳۵۷ بسیاری از این مفاهیم را نه در کتاب‌های درسی، بلکه در تجربه زیسته خود آموخته بود. آنان طعم استبداد موروثی، خفقان سیاسی، تحقیر مردم و حذف حق مشارکت عمومی را چشیده بودند؛ آنان می‌دیدند که در تعیین یک مقام محلی و شهری هم مؤثر نیستند چه برسد به اینکه حاکمان کشور را انتخاب کنند! از همین رو «جمهوریت»، «آزادی»، «حق مردم» و «نفی دیکتاتوری» برایشان امری عینی، ملموس و حیاتی بود. این مفاهیم برای آن نسل، شعار نبود؛ پاسخی به یک رنج تاریخی بود که ملت ایران قرن‌ها برای رسیدن به حق انتخاب تعیین سرنوشت خویش مبارزه کرد.

🔹بعد از انقلاب اما این ارزش‌ها در نظام آموزش رسمی و در رسانه‌های فراگیر، جایگاهی در خور پیدا نکرد. جمهوریت اغلب به یک واژه تشریفاتی فروکاسته شد و دموکراسی به‌عنوان «حکومت واقعی مردم و نقش تعیین‌کننده آنان در انتخاب، نظارت و نقد حاکمان» به‌درستی تبیین نشد. درباره حق اعتراض، شیوه‌های قانونی مطالبه‌گری، مرز اعتراض مدنی با خشونت، و نسبت مردم با قدرت سیاسی گفت‌وگوی شفاف و آموزشی شکل نگرفت. نتیجه آن شد که بخشی از نسل جدید ـ هرچند اندک و اقلیت ـ زبان اعتراض خود را نه از دل مفاهیم اصیل مردم‌سالارانه، بلکه از نمادهای متضاد با همان ارزش‌ها وام گرفت.

🔸امروز بخشی از نوجوانان و جوانان این مملکت- اگرچه اقلیت و اندک- بدون آنکه تاریخ خوانده باشند و مطالعه سیاسی و سواد رسانه‌ای داشته باشند شعار جاویدشاه سر می‌دهند! یعنی بجای اینکه خود حاکم بر سرنوشت خویش باشند یک شاهی بر سرکار بیاید و سلطنت کند!

🔹وقتی آموزش جمهوریت و حق مردم جدی نباشد، اعتراض هم از مسیر عقلانی و مدنی خارج می‌شود. جوانی که نیاموخته چگونه حق خود را مطالبه کند، چگونه نقد کند و چگونه حاکمیت را پاسخگو بخواهد، ممکن است اعتراضش را در قالب لجاجت، نفی کلی نظام سیاسی و پناه بردن به گذشته‌ای که از آن اطلاعی ندارد، بروز دهد. این نه از سر علاقه واقعی به سلطنت، بلکه نتیجه خلأ آموزشی، رسانه‌ای و تربیتی در تبیین مفاهیم بنیادین حکمرانی مردمی است.

🔸اگر جمهوریت آموزش داده نشود، جای خود را به نوستالژی می‌دهد؛ و این، هشداری جدی برای آینده سیاست و جامعه است.

@RASAD2

7 views19:35