یه جایی دیدم نوشته بود:

هر وقت با چشمای خودت دیدی، با گوشای خودت شنیدی، با تمام وجودت حسش کردی، بازم خفه‌شو.
تو حق اظهار نظر راجع به منو نداری.

خلاصه که همین.

به من الکی لبخند نزنید. من از اون آدمایی‌ام که اینجور چیزا رو می‌فهمه.

D-4
First, know your worth.
Second, control your emotions.
Third, never settle.

مرسی که وقتی حالم خوب نیست، بهم زنگ می‌زنی، باهام حرف می‌زنی و کمکم می‌کنی اون مسئله رو حل کنم و آدم خوشحالی باشم.

می‌دونم نمی‌مونی، می‌دونم یه روز همه چی تموم میشه، می‌دونم ما مال هم نمیشیم؛ اما بهم اجازه بده راجع به تا همیشه داشتنت رویا ببافم. این رویا رو دوست دارم. این رویا زنده نگه‌م می‌داره. من بدون رویای داشتنت، از بین میرم.

D-5

کاش میشد بعضی وقتا از خودمونم لاگ‌اوت کنیم.

D-6

D-7
Busy enough.

D-8

D-9
بهش گفتم: الهه‌ای که قراره بهش تبدیل بشم رو دوست دارم. دستمو فشار داد و گفت: منم همینطور.

هیچ نقطه‌ی روشنی نیست.

"می‌خواد بمیره اما محکومه به زندگی کردن."

بعضی وقتا دلتنگیت کلافه‌م می‌کنه. بعضی وقتا دلتنگیت باعث میشه آدم ناامیدی باشم. بعضی وقتا دلتنگیت تبدیلم می‌کنه به ورژن بهتری از خودم. بعضی وقتا رقیقم می‌کنه و بعضی وقتا هم سنگین. یه وقتایی توی چشمام می‌شینه و میشه اشک. یه وقتایی خون میشه و میره زیر ناخونام و خوشگل‌ترشون می‌کنه. بعضی وقتا بغض توی گلومه. بعضی وقتا هم تپش قلبم میشه. من عاشق این یکیم. بعضی وقتا انگار هوا از دلتنگیت پر شده؛ هر نفسی که می‌کشم کل ریه‌هام پر از اکسیژنِ دلتنگیت میشن و گلبولای قرمزم میان از اون اکسیژن، هموگلوبیناشون رو پر می‌کنن. بعد سلول‌هام اون اکسیژن رو می‌گیرن تا بتونن واسه فعالیت‌هام انرژی تولید کنن.
دلتنگیت اینجوریه. تیز نیست. فرقی نداره چیجوری بیاد سراغم؛ خشن یا مهربون. تیز نیست.
دلتنگیت رو دوست دارم، زنده نگه‌م می‌داره.