دارم با تلاش‌ها و سختگیری‌های امروزم، آدمی که قراره چند سال دیگه بشم رو تغذیه می‌کنم. آخه برنامه زیاده و وقت کم!

-🌊-
-بیست و شیش دی ماه نود و هشت-

دماغمو می‌کشم بالا. صداشو از پشت تلفن می‌شنوه. می‌گه: تو داری اهمیت می‌دی؛ این داره اذیتت می‌کنه! پس اهمیت نده!

لبخند می‌زنم. اینو از پشت تلفن نمی‌بینه دیگه!

ما حرف می‌زدیم و می‌بخشیدیم چون این رابطه ارزششو داشت!✨

از صبح پیشش بودم که دلتنگیمونو رفع و رجوع کنیم. الان می‌بینم دوباره پیام داده: دلم برات تنگ شد برگرد.

بعضی رفاقتا مثل خونه‌ی خود آدم می‌مونن اصلا! هر چقدرم که اوضاع خراب بشه و زندگی سخت، آدم کافیه فقط چند ساعت بره سراغشون و به آدم امنش اجازه بده حالشو انقدر خوب کنه که پیش خودش بگه: مگه می‌شه از این بالاترم بود اصلا؟🙇🏼‍♀

‌- آبی‌تر از آرام
آرام‌تر از آبی -
‌
-🌊-
-دوم بهمن ماه نود و هشت-

در خوردن غمهایت هم‌سفره شویم؟

بعضی وقتا واقعا از خدا به خاطر خیلی چیزایی که ازش می‌خواستم و بهم نداد ممنون می‌شم. حال خوب امروزمو مدیون همون نداشته‌هامم!

+ ببخشید من قبلا شما رو جایی ندیدم؟
- خیر.
+ می‌شه از این به بعد همه جا ببینم؟

وقتی از یکی از برنامه‌هام عقب می‌مونم و نظم پیش‌ساخته‌م دچار اختلال می‌شه، انقدر به هم می‌ریزم و عصبانی می‌شم که بقیه‌ی کارامم نمی‌تونم درست حسابی انجام بدم. چه وضعشه واقعا؟

این وسواس فکری مرا می‌کشد، آخر.

سر کلاس نشسته بودیم. داشت آنالیز ترکیبی درس می‌داد. داد زد:

توی حل مسئله‌ها یهو می‌بینی داره سخت می‌شه، داری بد بهش نگاه می‌کنی، از یه زاویه دیگه نگاه کن!

از صُب داره به خودش می‌گه: اشکال نداره عوضش شب می‌ری هیئت یه دل سیر گریه می‌کنی!

اصلا معلوم نیست چی تو این هیئتاس که چارتا دونه " یا زهرا (س) " می‌گی و چارتا قطره اشک می‌ریزی و بعدش یهو می‌بینی انقدر سبک و خالی و روشن شدی که انگار تازه همین الآن به دنیا اومدی!شکر!👀

-🌊-
-هشت بهمن ماه نود و هشت-

[ دل‌‌بسته‌‌ی عشق، بسته‌‌ی دنیا نیست. ]

والا ما پامونم که خواب رفت خواب شما رو دید!

همان انسانهایی که سالها پیش که احمق بودم خودم را می‌کشتم تا شبیه‌شان شوم بلکه شاید دوستم داشته باشند، الان به این دلیل دوستم دارند که شبیه خود و آدمهای اطرافشان نیستم.

زیبا نیست؟