بهم می‌گه همین الآن پاشو شروع کن و باهاش بجنگ! می‌گم تش من می‌برم یا اون؟ می‌گه اگه چک اول رو تو بزنی، دیگه تو بردی!

عبور می‌کنم، دائم.

کاش شبا موقع خواب که می‌شد می‌تونستیم مغزمونو در بیاریم بذاریم تو آب یخ بلکه شاید یکم آروم بخوابیم.

همچو سرو باید بود.

نمی‌شه تو هر وقت دلت خواست بری و توقع داشته باشی وقتی برگشتی همه چیز درست همون جای قبلیشون باشن.

برای رسیدن به رویاهات باید تلاش کنی. اینجوری نیست که خیلی اکسیدنتال بهش برسی. باید یه مدت کم بخوابی، کم بخوری، کم استراحت کنی. باید هزینه کنی برای رسیدن بهش. این هزینه کردنه می‌تونه ساختن یه شخصیت جدید و مقاوم برای خودت باشه. بخاطر همینه که قبل از اینکه بخوای یه چیزی رو برای خودت تبدیل به هدف/ رویا/ آرزو کنی باید خودت رو برای اون شرایط سخت بسازی. آدمی که تمرکزش رو از روی هدف بر نداره. آدمی که بتونه موانع رو از سر راهش برداره. و برای انرژی اکتیواسیونت هم می‌تونی یه ایمجینیشن قوی از اون هدف توی ذهنت بسازی که هر بار با یادآوریش از چشمات قلب و ستاره بریزه و پاشی بری دنبال رویاهات.

کسی نموند؛ همه رفتن.

@Pullp کجایی حالا که جنگی نیست؟

Wish yu taught me how to forgot.

اما حالا حالم بهتر است و تو هیچ جایی در این حالم نداری. این به من احساس قدرت می‌دهد.

از خودم راضی هستم و این رضایت، پررنگ‌ترین احساسیست که این اواخر داشتم. در حال ساختن دنیایی مطابق میلم هستم و این معرکه است.

فکر کردن به این موضوع که حجم زیادی از روزای خوبم هنوز نرسیدن می‌‌تونه از چشمام قلب و ستاره سرازیر کنه!✨

کاش برای حرف زدن، نگاه کافی بود.

هوا را با بازدممان آلوده نکنیم.

موهایش فر بود و پیچیدگی داشت؛ درست مثل افکارش.

و گویی آدمی فناناپذیر است؛ مادامی که خدا را دارد.

والا دیگه نمی‌دونم این حجم از نبودنت رو کجای دلم جا بدم.