می‌دونید چی شد؟ یکی برام آهنگ " پرتقال من " رو فرستاد. :))) این آهنگ یکی از آهنگای لیست آهنگاییه که می‌خوام وقتی دلبر داره رانندگی می‌کنه و پاییزه و بخاری ماشین روشنه صداشو کم کنم و براش بخونم.✨

آره دلبر جان من همچین لیستی دارم. :)))

کارامل رو نگاه کنید؛


پس کدامین نعمت‌های پروردگارتان را انکار می‌کنید؟

دارم با دخترخاله‌ی نازنینم و نامزدش می‌رم سفر. چه چیز در دنیا وجود داره که الآن بتونه منو بیشتر از این خوشحال کنه؟✨

بعضی وقتا تعجب می‌کنم که چیجوری انقدر شخصیت کنار خانواده‌م با شخصیت تنهاییام فرق می‌کنه.

دخترخاله‌‌ی نازنینم و نامزدش هفته‌ی دیگه عقد می‌کنن. قجلنزتثنلنیگنسنلادف.😭✨

آدمیزاد از یه جایی به بعد دیگه حرف نمی‌زنه.
چایی می‌خوره.

هفت بار افتادی، هشت بار پاشو.

برای روز خوبی که امروز بود.✨

توی دفتر نازنینم یه نقاشی از حال خوب و دایره‌ی امنم کشیدم و نامه‌ای تحت این عنوان که « دست از طلب ندارم/ تا کام من بر آید. » برای خودم نوشتم. سویشرت مشکی‌ام رو با رنگ چشمام ست کردم و بعد از مدتها توی آیینه‌ی اتاقم از خودم عکس انداختم و به خودم گفتم که چقدر ابروهامو دوست دارم. کشوی وسایل شخصیم رو مرتب کردم و برنامه‌ی مطالعاتی فردام رو مرتب کردم. فردا می‌رم کتابخونه.

از فردا می‌خوام برنامه‌ی ورزشم که از اول مهر نصفه نیمه اجراش کردم رو دوباره احیا کنم. باید این بدنه رو برگردونم به حالت قبلیش.

هر کس مسواک نزنه خره. شب بخیر.

لرزش شدید بدنم هنگام ورزشهای سنگین شکم؛ چیزی که دیوانه‌وار دوستش دارم.

وقتایی که می‌رم کتابخونه و خوب و طبق برنامه‌م درسامو می‌خونم از چشمام قلب و ستاره می‌ریزه.

درد درونت رشد می‌کنه اگه تو باهاش رشد نکنی.

@Pullp چایم را با عطرت هم بزن.✨☕

چرا ما به آدما اجازه می‌دیم 60 درصدمون کنن وقتی 90 درصدیم؟

@Pullp چنین ممبرهای خوش‌سلیقه‌ای دارم من!💁🏼‍♀

فردا او می‌رود. در دو سال قبل.

می‌خواستم حال خودم را خوب کنم. پس خوابیدم.

می‌تونیم به جای اینکه از آدما ناراحت شیم، سطح توقعمون ازشون رو به صفر برسونیم.

امروز الهه‌ی 730 روز پیش رو گوشه‌ی اتاق دیدم که داشت گریه می‌کرد. گریه نمی‌کرد. در واقع داشت زجه می‌زد. نمی‌دونست از کارای خودش گله کنه، یا کارای اون. چشماش پف کرده و دماغش آویزون بود. من حتی صدای گریه‌ش رو هم می‌شنیدم.

کاش می‌تونستم برم پیشش، بغلش کنم و بهش بگم که:

" همه چیز درست می‌شه. اشکال نداره، همه توی زندگیشون اشتباه می‌کنن. درسته که اون با رفتنش حفره‌ای به عمق ناآرام‌ترین اقیانوسها توی وجودت ایجاد می‌کنه که نمی‌تونی پرش کنی و از فرداها هر روز بیشتر و بیشتر حسش می‌کنی، اما تو حالت خوب می‌شه. تو رشد می‌کنی و بزرگ می‌شی. کلی چیز میز یاد می‌گیری. زمان با گذشتنش بهت قدرت‌های جدیدی می‌ده. یه آدم جدید می‌شی اصلا. می‌دونم؛ وقتی دستت رو ول کنه می‌افتی پایین و غرق می‌شی اما عوضش از سطح می‌آی به عمق. عمق امنه، عمق قشنگه، عمقو تو می‌سازیش. عمق برات چالشهایی رو به همراه می‌آره که تو می‌تونی همه‌شون رو با موفقیت پشت سر بذاری. "

کاش می‌تونستم براش یه نامه بنویسم و لای کتابش بذارم یا لااقل وقتی از فرط گریه گوشه‌ی اتاق خوابش برد، برم روش پتو بندازم.

یعنی شخصیت چند سال دیگه‌م می‌خواد برای شخصیت الآنم نامه بنویسه؟