دقیق یادمه. از عید بود که اینجوری شدم. اینجوری بود که تمام وقت روز رو صرف میکردم برای ساختن این شخصیت و این مود و امنیت روانی برای خودم. یکی از استادامون گفته بود «آدمی باید خودشو برای شرایطی که میدونه تو زندگی قراره توش قرار بگیره، بسازه. خود به خود ساخته نمیشه.» پس منم ساختم. هی نوشتم خط زدم. یه لیست نوشتم از آدما، اونایی که زیرآبی میرفتن یا حجم روشنیشون از تاریکیشون کمتر بود رو خط زدم، اونایی که حس خوب بهم میدادن رو هایلایت کردم. هایلایتای زرد، آبی، صورتی. تو شرایط مختلف کارایی مغز و قلبم رو سنجیدم و حساب خودم اومد دستم. واکنشام نسبت به محیط رو تغییر دادم و خلاصه که هزارتا بلا سر خودم آوردم که آروم باشم دیگه.
از اون موقع چند ماهی میگذره و من روز به روز به تجربیاتم افزوده میشه. دیگه روند بهبود یافتن و ترمیمم از یک ماه و یک هفته و یک روز، رسیده به چند ساعت. دیگه برای از دست دادن هر چیزی اونقدر سوگواری نمیکنم. دیگه کارمندای مغزم کار کشته شدن. زودتر پروندههای تو سرم رو مرتب میکنن. هواکشای سرم رو دادم قدرت مکششون رو بردن بالا که سریعتر تهویه کنن هوای اون بالا رو. دیگه قلق خودم دستم اومده، این که با چه کاری حالم خوب میشه و چه کاری حالمو بد میکنه.
و خب سمت چیزای تاریک نرفتم دیگه. اگرم الهه میخواست بره محکم زدم رو دستش گفتم خودم میبرمت بهترین جاها، اونجا نرو، اونجا زخمی میشی.
و خب سمت چیزای تاریک نرفتم دیگه. اگرم الهه میخواست بره محکم زدم رو دستش گفتم خودم میبرمت بهترین جاها، اونجا نرو، اونجا زخمی میشی.
حالا اون حال کدر دیروز تموم شده اما خب من یادم میمونه که بعد از نوشتن اون پیاما اینجا کیا اومدن طرفم و سعی کردن حالمو خوب کنن.✨ تعدادشون به انگشتای یه دست هم نمیرسه اما خب تک تکشون از اون بامراما و الماسای روزگارن. :)))
اونام تو حال خوب الآنم تاثیر بسیار جزیلی دارن.
اونام تو حال خوب الآنم تاثیر بسیار جزیلی دارن.
و خب یکی دیگه از اتفاقای خوب این بودش که برای مامانم ترشترین چیز روی کرهی زمین رو خریدم تا منو بابت رفتار دیروزم ببخشه. چون ترشی قشنگترین مزهس و مامانم هم قشنگترین موجوده و ارزششو داره! و اونم منو بخشید و گذاشت براش یک ساعت صحبت کنم.🌿
قطعاً محرم و حس خیلی خوب و امن و «خونه»ای که بهم میده توی سرعت خوب شدن حالم تاثیر زیادی داشت.🖤✨
منم تو این ماه راحتتر گریه میکنم.
منم تو این ماه راحتتر گریه میکنم.
Forwarded from اینجا جوین نده، نیستم دیگه
میخوابیم چون درکِ عظمت شب از تواناییامون خارجِ!
میخوام بازم بیان اون روزایی که انگشتای تو روی پیانو بودن و پاهای من روی ابرا.
https://t.me/konje_enzeva/1662
[ عمر و جانم را فدای راه عشقت میکنم/ مرز ایرانی و هستم آرشت؛ آه ای دریغ. ]
مهجور
[ عمر و جانم را فدای راه عشقت میکنم/ مرز ایرانی و هستم آرشت؛ آه ای دریغ. ]
مهجور
راستش را بخواهید در این شبها ترجیح میدهم تمرکزم را روی ریتم « حسین، حسین » گفتنم بگذارم تا دغدغههای آبکی و زرد دنیای تکنولوژیکالتان.
چند بار تا حالا اومدی ثواب کنی کباب شدی؟ نمیخوای بس کنی دیگه نه؟