کاش یکی بیاد توی صورت من «هاح» کنه. یخ اندوهگین روح منو وا کنه.

شایدم ما خیلی آدما رو جدی گرفتیم.

انقدر دور نباش. بیا یه کم نزدیک تر بشین. حداقل صدامون به همدیگه برسه.

‏اشتباهمون اینجاست که فکر میکنیم اگه یه چیزی خوبه، پس زیادش خیلی خوبه..

[ یعنی رسما گم شدی و کسی هم نمی‌گرده دنبالت. ]

آره خب شاید با افکت و فوتوشاپ و آرایش بتونین یه چیز قابل تحمل‌ از خودتون بسازید و افراد زیادی رو در نگاه اول جذب کنید اما اجازه بدید بگم اون چیزی که ما رو برای همیشه کنارتون نگه می‌داره شخصیتتونه.

سوالی که می‌دونید در جوابش قراره دروغ بشنوید رو هیچ‌وقت نپرسید.

یه جوری همه‌ی آدما همیشه از دستم شاکی‌ان که گاهی اوقات شک می‌کنم نکنه من مغازه‌ی هیزمِ تر فروشی دارم.

نزدیک نشوید. درگیر تنهایی بزرگ کردن خودش است.

با کلی برنامه ریزی قبلی یه کاری می‌کنید بعدم می‌گید اوکی الآن حرصشو در آوردم. ولی شما باورتون نمی‌شه که من حتی اهمیتم ندادم. در واقع حتی اونقدری جدی نگرفتمتون که بخوام فکر کنم ببینم منظورتون چی بوده.

دل که چرکین شد، چکارش میکنیم؟

دکمه‌ی آسانسور رو سی بار در ثانیه بزنید. زودتر می‌آد.

چجوری اون صداعرو خفھ کنم؟

گاهی مثل گاو غذا می‌خورد و خودش هم نمی‌دانست چرا.

گاهی می‌خواست از عصبانیت سر انسان‌های اطرافش را از تنشان جدا کند و خودش هم نمی‌دانست چرا.

سینی چایی رو فقط باید روی مهمونی که دمپایی دستشویی رو خیس می‌کنه خالی کرد. خدافظ.

Do you remember? :)))