دختر!
بپا بھ خودت نبازی بقیھ کین!'

واقعاً لازم نیست راجع به هر تاپیکی اظهار نظر/ فضل/ ادب کنین. می‌دونستین؟

و نوه های عزیزم، یه روزی بهتون میگم که من در اوج ترسیدن و وحشت کردن و تنها بودن و خسته بودن، چقدر مقاومت نشون دادم از خودم. من در نوع خودم، قوی ترین بودم. در اوج وجود تمام ضعف هام تونستم که ادامه بدم.

تو فکر می‌کنی ناراحتم کردی ولی در واقع چیزی که منو ناراحت می‌کنه اینه که چرا جوری رفتار کردم که تو پیش خودت فکر می‌‌کنی اون قدری واسه من ارزش داری که بتونی ناراحتم کنی.

برای خودم و آدرینا.

بستنی یخی پرتقالی روحم رو جلا می‌ده حقیقتاً.

خدا رو شکر همه‌ام فکر می‌کنن ما بدون اونا می‌میریم.

اگه اینجا ژاپن بود میتونستیم از عصبانیت من برق تولید کنیم.

چونکه ورژن خیس و قرمز چشمام قشنگ‌تره.

دست بهم نزن وقتی نزدیکت نمی‌شم.

جانم!

دیگر نبودنت آن قدر در من رشد کرده که شاخه‌هایش جلوی پنجره‌ام را گرفته است.

عصبانیت در من کشته نمی‌شود، گویا.

نسبت به آدما حالت تدافعی دارم.

نسبت به آدما حالت تهاجمی دارم.