می‌خوام بگم وقتایی که توت‌ فرنگیای مربای توت فرنگی خونگیمون زیر دندونامه، نه تنها شما و دراماهاتون بلکه کل جامعه‌ی بشری هم نمی‌تونه تهدیدی واسم ایجاد کنه. ^--^✨

یه سریا هم در حد شبکه پویان بعد میان راجع به گیم آو ترونز نظر میدن.

برای مریض شماره ۲۱۲ نوشتم:

بیمار احساس می‌کند خود را در تاریکی مردمک چشم انسان‌های اطرافش گم کرده است. لطفاً هر چه سریع‌تر به دوردست‌ترین جزیره‌ی موجود در کهکشان منتقل شود.

متاسفانه باید اعلام کنم که غرورم > دلتنگیم.

- خودش را پوسید و کنار گذاشت -

چیزی ندارم بگم ولی حواسم بهت هست که عاشق کی می‌شی اگه نباشم یه وقت.

بعضیاتون بد رو مخین!
بّد!

دختر!
بپا بھ خودت نبازی بقیھ کین!'

واقعاً لازم نیست راجع به هر تاپیکی اظهار نظر/ فضل/ ادب کنین. می‌دونستین؟

و نوه های عزیزم، یه روزی بهتون میگم که من در اوج ترسیدن و وحشت کردن و تنها بودن و خسته بودن، چقدر مقاومت نشون دادم از خودم. من در نوع خودم، قوی ترین بودم. در اوج وجود تمام ضعف هام تونستم که ادامه بدم.

تو فکر می‌کنی ناراحتم کردی ولی در واقع چیزی که منو ناراحت می‌کنه اینه که چرا جوری رفتار کردم که تو پیش خودت فکر می‌‌کنی اون قدری واسه من ارزش داری که بتونی ناراحتم کنی.

برای خودم و آدرینا.

بستنی یخی پرتقالی روحم رو جلا می‌ده حقیقتاً.

خدا رو شکر همه‌ام فکر می‌کنن ما بدون اونا می‌میریم.

اگه اینجا ژاپن بود میتونستیم از عصبانیت من برق تولید کنیم.

چونکه ورژن خیس و قرمز چشمام قشنگ‌تره.

دست بهم نزن وقتی نزدیکت نمی‌شم.