معذرت نخواه ازم تو طعم لبخندو از من گرفتی.

می‌بازی چون داری مثل بازنده‌ها بازی می‌کنی.

مهم نیست که تو چقدر واسش تلاش کنی. اون فقط کارایی که نکردی رو می‌بینه.

اصرار اطرافیان برای این‌که بدونن چی شده و عدم تمایل فرد ناخوش برای حرف‌زدن، باعث می‌شه که آدم، نهایتا، بخش‌هایی از قضیه رو که کم‌اهمیت‌تره، خلاصه‌وار بهشون بگه. بعد اون‌‌ها، از روی محبت، درمورد اون موقعیتی که توصیف کرده، حرف‌های دلگرم‌کننده‌ای بهش می‌زنن. و اون همین‌جوری که زل زده تو چشم‌هاشون و موقعیت واقعی تو پس‌زمینه ذهنشه، با خودش فکر می‌کنه «چی می‌شد چیزی که تو می‌دونستی، همه‌ی واقعیت بود و نه چیزی بیشتر؟»

می‌گه تلخ نباش انقدر انگار مجبوره مزه کنه.

شنا بلد نیستم ولی واست حرفه‌ای تن به آب می‌دم.

کاش بتونم یه کاری کنم که خودم راضی شه دوباره باهام حرف بزنه.

- حرفی که تو دِلمه اما ندونی بهتره -

متاسفم ولی من نمی‌تونم خودمو ناراحت کنم که شما از دستم ناراحت نشید.

حالم خوب نیست اما اشکال نداره. نمی‌تونم دائماً خودمو برای حال خوب بکشم که.

دلم برات تنگ شده اما مهم نیست. خودش گشاد می‌شه کم کم.

[ که زندگی همش غمه. ]

ک دلش نمیخواس تو دور باطل بچرخھ!'

اون ک نمیدونھ
اکثر عکساش تو تاریکی اَن
تو نور شو
تو برو سمتش..!'

من و تو بازم با همیم زیر درختایی که سبزن واقعاً.

نرو بمان کنار من بشین به حال هم بغض می‌کنیم.

می‌خوام بگم وقتایی که توت‌ فرنگیای مربای توت فرنگی خونگیمون زیر دندونامه، نه تنها شما و دراماهاتون بلکه کل جامعه‌ی بشری هم نمی‌تونه تهدیدی واسم ایجاد کنه. ^--^✨

یه سریا هم در حد شبکه پویان بعد میان راجع به گیم آو ترونز نظر میدن.

برای مریض شماره ۲۱۲ نوشتم:

بیمار احساس می‌کند خود را در تاریکی مردمک چشم انسان‌های اطرافش گم کرده است. لطفاً هر چه سریع‌تر به دوردست‌ترین جزیره‌ی موجود در کهکشان منتقل شود.

متاسفانه باید اعلام کنم که غرورم > دلتنگیم.