که سکوت کنم و مظلوم‌تر شم؟

نگران نباش اگر لیاقتشو داشته باشی از دستش نمی‌دی‌.

اون به اسمی صدات می‌زنه که من روت گذاشتم.

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون/ دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون.

همه‌چیز انگار یک جور تصنعی است.

ای عشق تو نگذار به ناگزیری برسم.

از نبودنت گله نمی‌کنم چون بودنت بدتره.

بسیار عمیق ب نظر می رسید و در عین حال بسیار بی معنی.. !'

اشکال نداره. من حرفامو توی خودم می‌ریزم ولی اجازه نمی‌دم تو بابت به زبون آوردنشون مسخره‌م کنی.

در من انگار تیمارستانی آدم قصد خودکشی دارند.

معذرت نخواه ازم تو طعم لبخندو از من گرفتی.

می‌بازی چون داری مثل بازنده‌ها بازی می‌کنی.

مهم نیست که تو چقدر واسش تلاش کنی. اون فقط کارایی که نکردی رو می‌بینه.

اصرار اطرافیان برای این‌که بدونن چی شده و عدم تمایل فرد ناخوش برای حرف‌زدن، باعث می‌شه که آدم، نهایتا، بخش‌هایی از قضیه رو که کم‌اهمیت‌تره، خلاصه‌وار بهشون بگه. بعد اون‌‌ها، از روی محبت، درمورد اون موقعیتی که توصیف کرده، حرف‌های دلگرم‌کننده‌ای بهش می‌زنن. و اون همین‌جوری که زل زده تو چشم‌هاشون و موقعیت واقعی تو پس‌زمینه ذهنشه، با خودش فکر می‌کنه «چی می‌شد چیزی که تو می‌دونستی، همه‌ی واقعیت بود و نه چیزی بیشتر؟»

می‌گه تلخ نباش انقدر انگار مجبوره مزه کنه.

شنا بلد نیستم ولی واست حرفه‌ای تن به آب می‌دم.

کاش بتونم یه کاری کنم که خودم راضی شه دوباره باهام حرف بزنه.

- حرفی که تو دِلمه اما ندونی بهتره -