از خود می‌پرسم آخر مگر چه چیزهایی‌ام‌ را در تو جا گذاشته‌ام که اکنون در نبودت این قدر احساس فقدان و خالی بودن می‌کنم؟

[ شاید سیاه باشم. ]

ببین عزیز؛
آدم از ی جا ب بعد بزرگ میشھ..

~
آفتاب نبودیم که بی دریغ بتابیم.

در این بحبوحه‌ی غم مرا مهمان کن به تکه‌ای از دستانت.

جانم!

ما از نام شما ایهام‌ها ساختیم ها! آن وقت این درست است شما ما را به قرینه‌ی معنوی حذف کنی؟

هوا غمش زیاده، آدم نفسش می‌گیره.

از دست رفته‌می؛
از یاد رفته‌تم.

و چنان بی تابم،
ک دلم میخواھد بدوم تا تھِ دشت، بروم تا سر کوھ.
-دور ھا آوایی ست ک مرا میخواند-!’

رفتم ورزش کردم چون می‌دونستم دیدن خودم تو آینه وقتی که موهام از گوجه‌ی بالا سرم ریختن بیرون و به خاطر خیسیشون دوباره فر شدن، درد شدید ماهیچه‌های شکمم و صدای نفسام برام خوشاینده.✨

- من کمرم چال داره.
+ یعنی می‌خندی می‌ره تو؟

قرارمون بود تو شلوغی صدام به صدات برسه.

آدما فقط بلدن ناراحتت کنن.

~
و بازم و بازم...
یه پایان تلخ بهتر از تلخیِ بی‌پایانه.

[ یه روزی کردی دنیامو تو عوض یه روزم کردش دنیا تو رو عوض ]

ولی یه همچین شبی ماه سایه‌ی ما دو تا رو می‌ندازه رو همه‌ی دیوارای این شهر.

با سرعت نت من اگر یه با یه مورچه مسابقه بذاری، ازش می‌بازی.

انتظار داری من هنوز دنبالت بگردم؟