متنفرم از اون لحظه‌ای که تو جمع دارم با یه آهنگی می‌خونم یهویی خواننده اشتباه می‌خونه.

نشستم و با لباس‌های غیر نظامی، شعرهای نظامی را خواندم.

“قلب یه نهنگ آبی اونقدر بزرگه که یه انسان بالغ می‌تونه توش بدون هیچ دردسری بایسته.”
بیا بریم تو قلب نمور و تاریک یه نهنگ زندگی کنیم. اینجوری می‌تونیم ادعا کنیم تو این جهان بالاخره تو دل یکی بودیم.

با این حجم از نگفته‌ها چه کنیم؟

یه روز یکی بهم گفت چتا رو نگه ندار، آدما تغییر می‌کنن اذیتت می‌کنن. چتاشونو، حرفاشونو، نگه ندار.

پس ما وابسته نبودن به آدما و فراموشی گرفتن رو از پاک کردن چتاشون شروع می‌کنیم. بسم اللّه.

عجیب نیس؟
حسی ک از پریدن از ی جای با ارتفاع میگیری عین حسیِ ک موقع کشیدن بیرون ی نفر از قلبت میگیری.
دوتاش
ی
گودال بزرگ!!’

به سراغ من اگر می‌آیید، پشت هیچستانم.

دیگر نمی‌دانم برای از بین بردن حس‌های بد باید چکار کنم. به هر دست‌آویزی که چنگ می‌زنم از بین می‌رود و به قول گفتنی هر چه آب می‌جویم تشنه‌تر می‌شوم.

خیلی چیزها هستند که می‌دانم نباید بهشان اهمیت بدهم اما این کار را می‌کنم. و این کار روزی مرا خواهد کشت.

راحتم یا ناراحت؟

چه چیزها که هیچ‌گاه نخواهم گفت.

صدای آهنگو زیاد می‌کنیم که صدای مغزمونو نشنویم.

هانا انقدر خوبه که بقیه‌تون برید خودتونو توی دریا غرق کنید لطفاً.

میم عزیزم!

زندگی فقط وقتی قشنگه که چشم‌های شما توی کادر باشه.

میگف:
اولش ک خیلی تلخ بود
بعدش مزھ نداش
اما
تھش مزھ
نمیدونم..
مزھ زندگی میداد!!’