بیا حرف بزنیم. چون چشم‌هامون از هم دورن و احتمال این‌که دوباره نزدیک بشن، کمه. چون نمی‌تونیم هر هفته قرار بذاریم، بریم بیرون. ولی می‌تونیم هر هفته حال همو بپرسیم.
بیا حرف بزنیم. که چیزهای تعریف‌کردنی، تلنبار نشن روی هم‌دیگه که دیگه حوصله‌مون نیاد بگیم‌شون. بیا حرف بزنیم و جزئیات بی‌اهمیت رو به‌هم بگیم. که یه‌وقت فکر نکنیم فلان مسئله اون‌قدری اهمیت نداره که وقت فلانی رو بابتش بگیرم. عادت شده باشه برامون.
بیا حرف بزنیم. چون من می‌دونم چه بلایی سر دوستی‌هایی که آدم‌هاش واسه طولانی مدت باهم حرف نزدن، میاد. بیا حرف بزنیم. چون من دست کشیدم رو اون دیوار نامرئی‌ای که فاصله میفته بین آدم‌ها وقتی نمی‌دونن چجوری سر صحبت رو باهم باز کنن. از همه‌ی دیوارهای واقعی محکم‌تره.
بیا حرف بزنیم. بیا کلی باهم حرف بزنیم. هر هفته‌ای که حرف نمی‌زنیم، یه آجر اضافه می‌شه به دیوار بین‌مون. بیا من و تو اونایی باشیم که بلدن نذارن دیواره بره بالا. بیشتر آدم‌ها بلد نیستن آخه.

سرشار از کلمه‌س. ولی می‌گه حیفشون کنم که چی بشه؟

وی یک انسان دائم الگردن‌درد بود.

همیشه از یه رگ گردن شروع می‌شه. بعد کم کم می‌آد بالا تا چشم چپم. یه درد شدید که طی چند ثانیه مویرگ‌های چشمو پاره می‌کنه و سفیدیشو می‌کنه قرمز. بعد با عصبش می‌ره تو مغزم و باعث می‌شه از درد بخوام سرمو بکوبم به دیوار.

ولی یه شب همین ساعتا خسته و له برمی‌گردیم خونه. ماشینو تو پارکینگ پارک می‌کنیم و سوار آسانسور می‌شیم. خریدا رو می‌ذاری رو اپن و می‌ری شلوارک چهارخونه‌ت رو می‌پوشی و منم یکی از هودیای تو رو. تو آشپزخونه خریدا رو جابجا می‌کنم که اسممو صدا می‌زنی و می‌گی بیا چنتا فیلم ترسناک دانلود کردم ببینیم و تا خود صبح کولرو روشن می‌ذاریم که خونه بشه قطب جنوب و مام دو تا خرس قطبی که فقط بلدن به روش‌های سنتی گرم کنن خودشونو.

من طرفدارِ سرسختِ محکم شدنم.

چشمه‌هایم نمی‌جوشند.

تا به کی باید رفت، از دیاری به دیاری دیگر/ نتوانم، نتوانم جستن٬ هر زمان عشقی و یاری دیگر/ کاش ما آن دو پرستو بودیم/ که همه عمر سفر می‌کردیم/ از بهاری به بهاری دیگر.

فروغ

باور کنید وقتی که هر دو لپم رو پر از خوراکی‌های خوشمزه و غذا کردم، چشمامو بستم و آروم دارم شروع می‌کنم به گاز زدن، خوشبخت‌ترین دختر روی کره‌ی زمینم و هیچ‌ کدومتون نمی‌تونین آسیبی بهم بزنین و آره چقدر مشکلاتمون خنده‌دار می‌شن.

خوبه آدم هرچند وقت یکبار خودش رو در معرض اجتماع قرار بده تا مطمئن شه بهش تعلق نداره.

موهای من هیچ وقت از یه حدی بلندتر نمی‌شن. فرشون بیشتر می‌شه فقط هی.

پینترست اینجوریه که ورودت دست خودته، خروجت دست خدا.

بریم یه جا تاریک باشه بتونیم رو چمناش دراز بکشیم.

شب‌ها برای خودم فاتحه می‌خوانم تا خوابم ببرد.

قاشق پنیر رو نکنید تو مربا.
قاشق پنیر رو نکنید تو مربا.
قاشق پنیر رو نکنید تو مربا.
قاشق پنیر رو نکنید تو مربا.
قاشق پنیر رو نکنید تو مربا.

فقط اگر یه وقت احساس کردین که می‌خواید از زندگیم برید بیرون، یه جوری محو کنین خودتونو که حتی اگر جایی راهمون به هم خورد بپیچید اون‌طرف که چشم تو چشم نشیم.

ولی چقدر طول می‌کشه تا بوی عطر آدمای از دست رفته‌ رو فراموش کنیم؟

چقدر طول می‌کشه تا دلمون یاد بگیره دیگه برای آدمای اشتباهی تنگ نشه؟

انقدر اینجا تو تنهاییام حرف زدم، اینا بهم می‌گن دیوونه‌. اینا نمی‌بینن تو رو کنارم فکر می‌کنن من دارم با خودم حرف می‌زنم.