براي من دستِ قضا بر صفحه تقدير فقط رقم زده: ”بخواد، نرسه.“

از تعاملات اجتماعي بيزارم.

ديگه عادت كرديم ب زندگي كردن رو اين كرّه‌زمين.

گفتی نیاز من باش.!

باز آدم از غريبه بخوره بهتر از اينِ ك از خودي ب طور متوالي چندين بار پشت سر هم بخوره.

چشمات وقتي ميخندن قشنگ تر از وقتين ك ميخوان گريه كنن.

حرفاي تو، بالاخره.

ب هيچ كجا تعلق نداري. پس چرا احساس گم شدن ميكني؟ پس چرا احساس دلتنگي ميكني؟

من ميرم و ميشم پيدا.

دستِ تقديرِ ما فلجِ.

از پاييز همين برايمان بس كه احساس ميكنيم بايد برويم.

ولی مغزم نمیکشھ دیگھ ھیچیُ!!!!

این ساعتا و ۴ درس تاریخ نصیب گرگ بیابونم نشه ایشالا..

ي سريا رو ك ميبينم فقط اين ضرب‌المثل تو ذهنم تداعي ميشه ك ميمون هرچي زشت‌تر اداش بيشتر.

همينطوري لفت بدين تهش ١٠٠ نفر ميشيم كنار هم تشكيل خانواده ميديم((=

دلت براي چيزايي ك قرار نيست ديگه هيچوقت تجربه كني تنگ نشه.

اگه برای یه زحلی زیرپایی بگیری زمین نمیخوره. زحل میخوره.

الهه لاگ اوت كرده.