Forwarded from آبي
بين من و اون ي عاشقانه هايي هست ك شماها با منطقتون سر در نميارين ازش.
وقتي حرف نزدنُ انتخاب ميكني اين طبيعيه ك منم گريه كردنُ انتخاب كنم.
همون لحظه اي ك ترجيح دادم وقتم رو ب جاي سريالِ موردِ علاقم، با تو پُر كنم بايد ميفهميدي لابد ي حسي بهت دارم.
تو انقدر غرقِ خودت بودني، ك حواست نيست و درك نميكني ك چقدر بي همتايي.
از بيرون شايد آدمِ نامنظمي ب نظر بيام، اما از درون واقعا منظمم. مثلا براي هر آدمي ي فولدر دارم تو مغزم ك تمامِ اطلاعاتِ اون فرد رو ب طورِ طبقه بندي شده واردش ميكنم. ب خاطرِ همينه ك هيچوقت فراموش نميكنم، فقط تصميم ميگيرم ك بيخيال شم.
آدماي مهربون هيچوقت نميتونن از خودشون دفاع كنن، مراقب حرفا و رفتارتون باشين.
وقتي اين نارنگياي كوچيكُ از نارنگياي بزرگ جدا ميكنم ك بخورمشون حسِ اون داعشي اي رو دارم ك داره بچه رو هنگامِ شير خوردن از مادرش جدا ميكنه.
نارنگي اينطوري نيست ك فقط بخوريش تموم شه بره. يني چي؟ مگه نارنگي بازيچه دست شماست؟ بايد بازش كني، لايه لايهش كني، باهاش عشق بازي كني. بعد اونوقت ميتوني بخوريش.