هيچوقت نفهميدم كِي از خواب بيدار شم ك بعدش ديگه خوابم نياد.

زندگي كردن تو تخيلاتت تا اونجاش قشنگه ك وسطش يهو ب خودت نياي.

كاش همه چي قدِ خنده هاي تو قشنگ بود.

يك نگاهت ب من آموخت ك در حرف زدن
چشم ها بيشتر از حنجره ها ميفهمند.

وقتي بهت فكر ميكنم حس ميكنم عطرِ تو رو ميگيرم.

كاش وقتي بود بيشتر قدرشُ ميدونستم.🖤

ولم كنين، بزارين ب تدريج بميرم خودم.

حيفِ اين دو روزِ دنيا نيستش ك همش با اعصاب خوردي و دل شكستن بگذرونيمش؟

يعني الآن چهل روزه اون چشما زيرِ خاكن؟ چيكار كردي با خودت؟ چيكار كردي با من؟

بحثِ تونستن يا نتونستن نيست.
همه چيز برميگرده ب اولويتاي آدم.

همه شب هایی ک بی تُ مُردم.

ميگفت اعتقاد دارم ك آدما ميان و ميرن. و آدماي خوب جايگزين ميشن. فقط بايد بهشون شانس بدي و نترسي.

گفته آمد ك ب دلجوييِ ما مي آيي؛
مژده دادند ك بر ما گذري خواهي كرد.

همه چيز از دستم مي افتد، چرا دستم را رها كردي؟

”واسِ شناختنش بايد ببيني با كي، ب چي ميخنده.“

تو نميبيني؟
يا من اينجا كورم؟

ولی باز نبود حس بهتر تُ!

ولي خورشيد ك بياد بالا خبري از اين سرما نيست.

اجازه بدين زمان گزينه هاي روي ميزشُ براتون رو كنه. خوب دقت كنين، بگردين، آدمِ خودتونُ پيدا كنين. اونوقت قطعا تو هر موردي ك پيش مياد ضربهٔ كمتري خواهيد خورد.