-.-

كاش ميشد تو واقعيتم ته جمله هامون نقطه بذاريم.

كاش ي آپشني شبيهِ پاك كردن تمامِ عكساي پروفايل تو زندگيِ واقعيمونم بود.

وقتي دارم بهت فكر ميكنم درس خوندن چ چيزِ حقيري ميشه واقعا.

دنيامون از وقتي شروع ب تغيير كرد ك ب جاي ذوق واسه دفترايي ك توشون تكليف مينويسيم شروع كرديم ب نوشتن جزوه توي برگه هاي پراكنده. از وقتي شروع شد ك ب جاي خودكاراي رنگيُ تزئيناي گوشه برگه با ي اتود مشكي همه چيُ قَروقاطي نوشتيم.

كسي ك حرفاي گفته تُ نميفهمه قطعا نميتونه از سكوتت حرفاي نگفته تُ بفهمه. بفهم.

هميشه آخرِ همه چي خوب ميشه،
اگه خوب نيست لابد هنو آخرش نرسيده.

زندگيم سرتاسرش پر شده از حسِ اضافي بودن. پر شده از حسِ عذاب وجدان. كوفتش بزنن.

باز ما اهميت ميديم شما تنهايين. شما ك همونم نميفهمين. بفهمينم مهم نيست براتون.

تلاشي ك من ميكنم تا از كلمات و حرفاي تو نكته هايي در بيارم ك نشون بده تو بهم علاقه داري رو اگه صرفِ در آوردن نكته از درسام ميكردم قطعا الآن معدلم بيست بود.

ك هرجا تف كردم
از درد ذوب شد.

بغضتُ ميبينم
قورتش نده؛

ولي خدايي پسرايي ك شبا ميرن پارك ميدوعن خيلي جذابن.

ميدونمُ ميدوني ك ميدونم
ميدونيُ ميدونم ك ميدوني
فقط هي تلاش ميكنيم انكارش كنيم.

هرچي فاصله و دلتنگي و تنهاييِ برا ماس. و گرنه شما ك هيچوقت تنها نميموني نازنين.

اگه عاشقِ يكي جز من شدي
فقط دعا كن من بيخبر بمونم تا تهش.

روزی که مرده بود اینو گوش میدادم و گریه میکردم. حنجره‌ی قشنگ زیر خاکش

احساس می‌کنم همه رو دارم یواش از دست میدم.

بعدِ ما ساعتِ آن كافه يك شب درميان مي ايستاد.

اگه بودنت ي رويا باشه قطعا كسي ك بخواد بيدارم كنه رو ميكشم؛