والا من نميدونم اين چ حكمتيِ ك من ماهُ آسمونُ درختُ اينارو از اشراف مخلوقات بيشتر دوس دارم.

كلاغ سي سال زندگي ميكنه، اما من تو ١٥ سالگي مُردم واسش.

هميشه بخند ك دوس دارم خنده هاتُ.

بودنت هنوز مثل بارونِ، مثل قديما پاكُ رَوونه، حتي الآن از پشتِ اين ديوارِ بيرحمي ك بينمونِ.

این همون تابستون خفنیه که منتظر بودین توش کلی کار بکنینا.

ولي همچنان حس ميكنم ي وزوزي توي مغزم هس ك نميتونم بشنومش.

بعضی وقتا انقدر مچاله میشم که حس میکنم دنده هام میره تو گوشتم.

ولي من ي بار ك دارم از خيابون رد ميشم اشتباهي ب جاي سمت چپ سمت راستُ نگاه ميكنم ك ماشينا دور ميشن بعد يهو بوم ي ماشين ميزنه بهم و من ميگم اوا بايد اين ورُ نگاه ميكردم؟ بعد ميميرمُ شماها همتون تا آخر عمر عذاب وجدان ميگيرين ك چرا عين يك انسان باهام برخورد نكردين.

شيرين
اونقدري ك بزنه دِلارو

اگه ساعتامونم جا موند ميره ثانيه با تو آروم.

با پاك كردنِ آدما از زندگيت پاك‌كنِت كوچيك نميشه، مدادات بزرگ تر ميمونن. #ال

خاطراتمان وقتي ميميريم كجا ميروند؟

اگھ توقع نبود الان ھممون با خیال راحت داشتیم نفس میکشیدم
والا

تمام اونايي ك ميگفتن بدونِ ما نميتونن، الان دارن ميتونن.

من كلِ دنيا و رنگاي توشُ دادم سگ خورد!

چشمامون بازن ولي ساعتا برد خوابشون.

يني دوسم نداشتي ك نموندي بسازيم؟

آره نداشتي چون اونم ميگه نداشتي.

مگه ميگذره آدم از اوني ك زندگيشِ؟
چطور گذشتي ازم پس تو؟

این که قول بگیرم ازت که برگردی مثل اینه که برای گم نشدن، یه تاکسی توی خیابونو نشونه‌ بذارم.