ي مصاحبه اي ترتيب داده بودن با بچه هاي زيرِ ٧ سال دربارهٔ اينكه اگه بخاين عشق رو تعريف كنين چي ميگين. يكي از بچه ها ٥ سالش بود گفت: ”عشق اينِ ك وقتي صدات ميكنه حس كني ك اسمت از ي جاي امني مياد بيرون ك هروقت دلت خواست ميتوني اونجا باشي و پمپ شدنِ خون رو ببيني.“ شديدا آرزو كردم اون بچه نويسنده بشه و من اونقدي زنده بمونم ك آثارشُ بخونم.

اينجا از اين ستون تا اون ستون سقوط ميكني ميميري.

”ي پنجره ب چ دردي ميخوره وقتي نميتوني بپري ازش بيرون؟“

دستِ جماعت هرجايي بُردت لزوما اونجا جات نيست.

هوايت بي هوا مرا ميكُشد. #ال

"گفتی دور میشیم از هم ولی قرار نیست همو یادمون بره "

من قطاري ديدم، روشنايي ميبرد.

نسلِ مارو فرشته ها كُشتن.

خب ديگه وقتشِ مغزمُ دربيارم بزارم تو آبِ يخ.

شخصيتاي كليشه اي تون وقتي واسمون ميميرين كجا ميرن؟

ي سري چيزا انقد خوبن ك نميخام شريكشون شم با هيچ كس.

چرا خودمُ بكُشم نگه دارمت وقتي نميدونم با كيا شريكمت؟

هميشه جوري رو موضع خودت وايسا انگا جنگِ.

نبينم مژه هات چسبيدن بهم از اشك.

اينكه ي كاسه خون بزاري ي گوشه اتاق باعث نميشه پشه ها نيان سمتت، پس فك نكن با همين خاطراتي ك گذاشتي ميتوني بري و من دست از سرت بردارم.

بعضي وقتا فكر ميكنم فقد اون بود ك همه چيُ ميفهميد راجع ب من.

زيرِ هر آسموني هستي بدون بارونش منم.

احسان عليخاني تو زندگي قبليش پياز بوده.

قرار نيست وقتي الان ك بايد اينجا باشيُ نگام كني نيستي، پس فردا اگه سر تا پا چشم شدي خودمُ برات بكُشم.

انقد بت پيله كردم پروانه شدي رفتي فك كردي خبريِ.