اند هو دوما بای یور سلف :)

خوسفی کنین همتون با این پارسی پاس نداریتون :”}

ولي من دروغ گفتنُ ب چشمام ياد ميدم.

مشكي بودن، اما رنگي كردن زندگيمُ. چشمات.
#مشكيهارزسفيددوستدارند

كِي قرارِ بميرم پس؟ آقا مرگ حقِ من حقمُ ميخام.

برگرد بزا برگرده روح ب اين تن.

تاريخ تكرار ميشه. ولي تو ديگه ن.

اون براش مهم نيست اگه نبينتت،
اما تو آخرين ديدارُ با تمام جزئيات حفظي.

وقتي ما بهشون بد ميكنيم زمين گردِ گردِ ولي وقتي اونا اذيتمون ميكنن زمين ميشه ي خطِ صافِ ممتدِ نامتناهي تا انتهاي نقطه ديد تو افق.

زندگی همینقدر بی رحمه..
کافیه فقط یه اشتباه کنی تا هم قطارهات هم تنهات بزارن..

ما تو خودمونيمُ هيچي كمُ كسر ني

من با تو فردامُ خواب ديدم
خنده ت دردامُ آب ميكرد.

”برم اشكامُ بشورم، ك نمك ندارن.“

“ اونجا بر رگ جوانان وطن گاز و قلقلک می‌دمن. “

انگارها ن انگار
لعنت ب اين خودآزار

و من عميقاً عاشقِ فلج بودنِ سلولاي ماهيچهٔ لپِ افراد ميشم، وقتي تو باشن.

- ولي ما بزرگ شديمُ يادمون نرفت.
+من كوچيك شدمُ يادم موند.

ب تو نامه مينويسم،
اي رفيقِ رفته از دست.

اصولا نويسنده ها آدماي دروغگويي هستن، اونا ميتونن تو چند ثانيه ي داستانِ في البداههٔ تاثير گذار رو بجاي داستانِ رقت انگيزِ خودشون تحويلتون بِدن و اينُ فقط ي نويسندهٔ دروغگو ميفهمه، البته من ن نويسنده م ن دروغگو. اني وي. #ال

بي اسمِ تو آيا
آسمان
مضطربم نخواهد كرد؟