اشكاي نوستالژي درار

من نميدونم آبيُ دوست دارم چون آسمونِ
يا آسمونُ دوست دارم چون آبيِ

انسان ها ب اندازه حجمِ خاطراتي ك ديگران واسشون ميسازن زنده ميمونن.

من فك كنم حافظه كوتاه مدت دركل نصب نشده روم

بايد يكبار بخاطرِ همه چيز گريه كرد؛ آنقدر ك اشك ها خشك شوند. #آنا

ملت از دوستاي لاشيشون مينالن ك تا تش پيششون نيستنُ موقعِ سختي تنهاشون ميزارن، همهٔ اون دوست لاشيام منم، همشون منما، همشون.

من برای همه لالایی خوندم و با دو تا قرص خواب ، خوابیدم.

شما موقع عكس گرفتن تمامِ زورتُ نزن ك ترقوه هات بزنن بيرون، من خودم ب شخصِ قول ميدم برم پيوي تك تك فالوِرات بهشون بگم تو ترقوه داري.

چيكار كنم بوي عطرت بره؟

چرا یاد نمی‌گیرم چیزای خوبمُ برای خودم نگه دارم که ارزشش کم نشه؟

من انقد گاوم ك خودم خودمُ ميبرم زيرِ سوال، شماها ك ديگه جاي خود دارين. جدي.

آره من الآن تو حالِ خودم نيستمُ تو خيلي زيبايي و من فردا صب ب خودم ميام اما تو بازم خيلي زيبايي

وقتي هيچي برات نمونده
چيزي واسِ از دست دادن هم نداري

من همونيَم ك نقاشِ خوبي نبود؛ اما علاوه بر درد، هرروز طرحِ لبخنداتُ رو قلبش كشيد. #ال

تورا ميخواهد، شِكر نميخواهد
قهوهٔ خيال با تو هميشه شيرين است.

”با تو ميشد كلمه هارو في البداهه چيد“

اسيرت شدم تا تو آزاد باشي.

نزديكِ هزاربار كوتاه اومدم، چند بارم خيلي كوتاه تر اومدم، دفعه بعد مسلما ديگه نميام.

ب نظرِ من واژهٔ ”ناناحن“ بايد ثبت جهاني بشه!

فقد چشمات ببند

اگه تا بهشت ي قدم مونده باشه
صدات از جهنم بياد، بر ميگردم.