بچه ها من مادر شدم
باباشم سردردِ

یه زمانی جوون بودم و به تپش قلب میگفتم عشق.

خلصَص نشستن زيرِ نورِت؛
تك ماهِ مرواريد رنگِ كشنده.

بودي قول ميدادم قَدرِتُ بدونم؛

ببين شايد بتوني عكساتُ با فوتوشاپ دُرُس كني، اما نميتوني برا شخصيتِ زشتت كاري كني، ميدوني؟

رسوندی ب کجا زندگیمُ؟

ميگي اينا فقَ حرفِ

من
شخصيتِ اصليِ اين قصهٔ غمگين

ارتفاع توهمی است که مارا از پریدن دور میکند
دوست من
من و تو سال هاست از زندگی افتاده ایم..
محمد رضا شاه آبادی

براي ديدن اما
روز كافي نبود،
بايد چشمهايت را هم
باز ميكردي.

منُ تو مثِ اين پنجره ها، بينمون هميشه ي ديوارِ

جاده های بدون سرانجام رسیدن.

دلت نخاس.
نگو نشد،
ميشد.
اگه ميخاستي.
اما رفتي.

“ اون دختر سر حال قدیمُ راش بنداز! “

من فكر ميكردم چشما حقيقتُ ميگن، واقعا دروغ گفتنُ ب اونام ياد دادي؟ تباه.

كاش ميشد ي سري صداهارو بغل كرد.

خستھ از خستھ شدن...

همون تیکه‌ی وجودمی که گم شدی و هر وری رو که می‌بینم ، از جای خالیت حسرت میخورم و یه لیوان آب.
#سنشین
@colourstruggle

از حذف كردنِ آدما از زندگيتون نترسين
هيچ اتفاقِ خاصي نميوفته.

چشماي مشابه
حساي متفاوت
شخصيتاي نزديك

موسيقيِ قفلي فقد صداي خورد شدن استخون فكش وقتي ميگه برام مهم نيست.