قضاوتاتونُ بردارينُ با خودتون بندازين تو سطلِ آشغال

برگرد ب من
مثِ پرنده اي ك درختشُ پيدا ميكنه

برگرد ب من
مثِ كسي ك شبونه هوس دريا ميكنه

هنوز دماغتونُ موقعِ عكس گرفتن منقبض ميكنين؟
باش.

بچه ها من مادر شدم
باباشم سردردِ

یه زمانی جوون بودم و به تپش قلب میگفتم عشق.

خلصَص نشستن زيرِ نورِت؛
تك ماهِ مرواريد رنگِ كشنده.

بودي قول ميدادم قَدرِتُ بدونم؛

ببين شايد بتوني عكساتُ با فوتوشاپ دُرُس كني، اما نميتوني برا شخصيتِ زشتت كاري كني، ميدوني؟

رسوندی ب کجا زندگیمُ؟

ميگي اينا فقَ حرفِ

من
شخصيتِ اصليِ اين قصهٔ غمگين

ارتفاع توهمی است که مارا از پریدن دور میکند
دوست من
من و تو سال هاست از زندگی افتاده ایم..
محمد رضا شاه آبادی

براي ديدن اما
روز كافي نبود،
بايد چشمهايت را هم
باز ميكردي.

منُ تو مثِ اين پنجره ها، بينمون هميشه ي ديوارِ

جاده های بدون سرانجام رسیدن.

دلت نخاس.
نگو نشد،
ميشد.
اگه ميخاستي.
اما رفتي.

“ اون دختر سر حال قدیمُ راش بنداز! “

من فكر ميكردم چشما حقيقتُ ميگن، واقعا دروغ گفتنُ ب اونام ياد دادي؟ تباه.

كاش ميشد ي سري صداهارو بغل كرد.

خستھ از خستھ شدن...