منُ استيكرام
شما همه

من خنده زنم بر دل، دل خنده زند بر من
اينجاست ك ميخندد ديوانه ب ديوانه!

شكوفه برگا رو درختا ميده بهونهٔ زندگي ب آدم

تو چشمِ همه نگرد دنبالِ چشماي من

جمله ها ميشن الهام ب مغزم

”ارزنده ترين زينتِ مرد مژه فر و بلند است“

اشاره ميكنن ”خطِ فك“ هم هست

امشب ٠٠:٠٠ نداشتيم:')

حرف دل هموناييِ ك تايپ ميكني، مكث ميكني، فك ميكني، بعدشم پاك ميكني.

من انقد دوسِت داشتم ك اگ ميموندي بادوم هنديِ آجيلمم ميدادم بهت

هربار خاستم ب تو بگويم "دوستت دارم" گفتم "حالت چطور است" و من تو را خيلي "حالت چطور است"

”آره امسال سالِ منِ“

همه هف رنگن، تو رنگِ من باش

تو هموني هستي ك احتمالا ميتونم تا ابد باهاش زندگي كنم. نيستي، بودي.

هربار ميكردي با حرفات ناراحتم
من ناراحتم؟

“از به غیر از تو ، من آزادم!”

تا چش كار ميكنه هيشكي حواسش ب ما نيس

هنو صدات تزريق ميكنه بم آرامبخش

هنو حرفات تزريق ميكنه بم آمپولِ هوا

یادم بنداز ی رُز سفید بخرم واست

ب اون قلب سفیدت خیلی میاد!