مشکل اینجاست که ما‌ چشمامون رو بستیم و فکر کردیم اگر یه چیزیو نمی‌بینیم، پس حتما اون چیز وجود نداره.

اگر ما هم مثل سلول‌هامون غشای نیمه نفوذپذیر داشتیم و می‌تونستیم اطلاعات ورودی به مغزمون رو انتخاب و گزینش کنیم، همه چیز بهتر بود.

آدمایی که یک عمر با قضاوت‌ها و تصمیم‌هایی که واست گرفت نذاشتن خوشحال زندگی کنی، ازت ناامید میشن وقتی می‌بینن بالاخره بدون توجه به حرف اونا داری بلند بلند می‌خندی.

یه روز یه کتاب می‌نویسم با این عنوان که:
بگذار همه چیز را خودم به دوش بکشم.

«غم»
اونم غم ممتد
چند درجه آدما رو باکیفیت‌تر می‌کنه.

آره؛ داستان از هرسمتی پیش بره باز هم تو یه چیزی رو پیدا می‌کنی که براش بجنگی.

اینو چند وقت پیش خوندم و واقعا تو زندگیم تبدیل به جمله‌ی تاثیرگذاری شد:

”اگر چیزی داره تو‌ زندگی مدام اذیتت می‌کنه یعنی می‌خواد یه چیزی رو بهت یاد بده و اگر هنوز داری اذیت میشی بدون که هنوز یاد نگرفتی.“
‌

من می‌خوام تو بفهمی، نمی‌خوام برات توضیح بدم.

درُ باز کن بیا
ببین من چھ شکلیم
-بدون تو-
؛👀

” تو هر کسی را بفهمی
قطعا او را می‌بخشی. “
-علی‌ع-

که یاد بگیرم به آدما محبت کنم، درست به اندازه‌ای که اونا تو شرایط سخت کنارمن و اگر تو اون لحظات پیشم نبودن، دلیل نمیشه ازشون متنفر شم؛ چون بهم یاد دادن مستقل‌تر عمل کنم.

زندگی کردن با خانواده‌ای که همیشه ازت توقعات بی‌جا ندارن اینشکلیه که تو به همه‌ی تفریحات مورد علاقه‌ی خودت می‌رسی و توی انتخاب اینکه چطور وقتت رو برنامه‌ریزی کنی آزادی و لازم نیست به کسی توضیح بدی، و هیچ وقت از این بابت حس عذاب وجدان نداری و با تمام این اوصاف از خانواده‌ت حس دوست داشته شدن رو دریافت می‌کنی.
چیزی که خیلیامون ازش محرومیم.

یاد من بیوفت اگه گم کردی راهتو -

ماها تو روابط عاشقانه طرف مقابل رو تربیت عاشقانه می‌کنیم و براش استاندارد عاطفی تعیین می‌کنیم.
حالا تو از کسی که یه روز باهات عاشقی کرده و تربیت شده‌ی دستا و احساسات توئه، توقع داری بره با کسی که هیچ شباهتی بهت نداره و بتونه زنده بمونه؟

شاید تو بگی غیرممکنه؛
ولی من اونجور که می‌خوامش
’می‌سازمش‘

من هیچوقت اونی نمیشم که شما می‌خواید؛
اونی میشم که خودم می‌خوام.

قول بده موفق شی اما نه برای این که “فقط” به بقیه ثابت کنی چقدر در موردت اشتباه فکر می‌کردن! نه؛
قول بده موفق شی، برای لمس تمومِ چیزایی که یه عمر در موردشون رویا می‌بافتی؛
برای “خودت”، که هیچی از تو مهم‌تر نیست.

متاسفانه مردمی داریم که فکر می‌کنن اگر راجع به یه موضوعی اظهار نظر نکنن ممکنه از اون ناحیه سوراخ شن و بمیرن.

«قلبی که می‌تپه رو بدون تو نمی‌خوام.»

کاش میشد با پشیمونی واسه فرصت‌هایی که از دست رفتن، اونا رو برگردوند. اما نمیشه عزیزم. هیچ عقربه‌ای برعکس نمیره و «پشیمونی» چیزی رو عوض نمی‌کنه. پاشو یه کاری کن.