آروم باش؛
خدا حواسش به ما هست.

نمی‌دونم برای شروع تابستون خوشحالی کنم یا برای شروع امتحاناتم عزاداری. ؛))

نسبت به دور و بریامون مسئولیم،
چون نه رو ویلچریم، نه قطع نخاعیم!

-رو مودش نیستم-
مود این روزام؛

از آدمی که اطرافیانم ازم ساختن، متنفرم.

تلخ‌ترینم.

دوره‌‌ی ترسناکی رو دارم می‌گذرونم ولی بهت قول میدم آدمی که دارم بهش تبدیل میشم، قوی‌تره.

فکر کنم تراپیستم اینجوریه که کاش قدرت اینو داشتم همه چیز زندگیت رو بهتر کنم و اگر داشتم شک نکن اینکارو می‌کردم. چون تو لایق زندگی بهتری هستی و هر کی ندونه من این رو می‌دونم دختر.

از من آدم قوی‌تری بساز.

الماسمی، الماس.
؛ 💎♥️

بچه‌ها الان که ما اینجاییم خیلیا و خصوصا چنتا از دوستای من سر جلسه کنکورن. براشون دعا کنید که تو کل آزمون روحیه‌شون رو حفظ کنن و سوالا رو بلد باشن و موفق باشن چون به هر حال بخش عظیمی از فضایی که تو آینده قراره داخلش باشن، امروز و با این نتیجه مشخص میشه.

امیدوارم همتون به چیزی که لایقش هستید برسید و بعد آزمون به دنیای بدون کنکور و تست سلام بدید و بتونید یه تابستون معرکه رو با کارهایی که یک سال از خودتون دریغش کردید، تجربه کنید.

رفت.
هنگامی که مرا مقصر تمام ماجرا می‌دانست.

متنای سال کنکورم تو کانال رو خوندم؛
عجب آدمی بودم! عجب الهه‌ی خوشحالی بودم، چقدر سالم بودم. چقدر دورم الان از اون موقع. به قدری حسرت خوردم که حتی چند ساعت گریه کردم. :))

مشکل اینجاست که ما‌ چشمامون رو بستیم و فکر کردیم اگر یه چیزیو نمی‌بینیم، پس حتما اون چیز وجود نداره.

اگر ما هم مثل سلول‌هامون غشای نیمه نفوذپذیر داشتیم و می‌تونستیم اطلاعات ورودی به مغزمون رو انتخاب و گزینش کنیم، همه چیز بهتر بود.

آدمایی که یک عمر با قضاوت‌ها و تصمیم‌هایی که واست گرفت نذاشتن خوشحال زندگی کنی، ازت ناامید میشن وقتی می‌بینن بالاخره بدون توجه به حرف اونا داری بلند بلند می‌خندی.

یه روز یه کتاب می‌نویسم با این عنوان که:
بگذار همه چیز را خودم به دوش بکشم.

«غم»
اونم غم ممتد
چند درجه آدما رو باکیفیت‌تر می‌کنه.

آره؛ داستان از هرسمتی پیش بره باز هم تو یه چیزی رو پیدا می‌کنی که براش بجنگی.