ایران یه نسخه آزمایشی و اولیه از جهنمه

میشه هرگز خوب نشد ولی همچنان ادامه داد

الکی رژیم نگیرید
با این وضع مملکت نهایت تا چند وقت دیگه بتونیم غذا بخوریم، بخورید واسه بعدا ذخیره کنید

و من امیدوارم بمیرید
و دیری نمی‌گذرد مرگتان فرا خواهد رسید و من در پی تابوت شما به راه خواهم افتاد در شامگاهی تیره و تار،
و آنگاه که به مغاک بستر مرگ خود فرو می‌روید به تماشایتان می‌نشینم و بر سر گورتان خواهم ایستاد تا مطمئن شوم مرده‌اید.

همان‌طور که هر کس در محدوده‌ی پوست خود قرار دارد، از حیطه‌ی شعور خود نیز نمی‌تواند بیرون رود و درست در همین محدوده زندگی می‌کند، از این‌رو نمیتوان از بیرون چندان کمکی به دیگری کرد.

شوپنهاور

احتمالاً خیلی غمگین میشوید اگر بگویم شاید بهشت و جهنم، بیشتر از آن که مکان باشند، یک ایده کاربردی‌اند. اول باید دنیای یک جماعت را خراب کنی؛ نانش را کم کنی، آینده‌اش را کوچک کنی، جوانش را پیر کنی و بعد خیلی آرام به او بگویی:
« نگران نباش آن بالاها جایی هست که همه چیز بهتر است، هر چه اینجا نداری آنجا داری. »
اگر احیاناً پرسید:
«پس چرا همین‌جا درستش نمی‌کنید؟»
بسیار خب...
اینجا لازم است که جهنم را اختراع کنی، چون بهشت آدم را امیدوار می‌کند؛ اما جهنم، آدم را مؤدب می‌کند
و چه سیستم مدیریتی‌ای بهتر از این؟ یکی آن بالا وعده می‌دهد، یکی این پایین می‌ترساند. جماعت هم این وسط در رفت و آمد...

خیلی‌وقته دیگه توی زندگیم آدمایی که کارشون هی اومدن و هی رفتنه جایگاهشون محفوظ نیست، بخوای هی بری و هی بیای توی هر جایگاهی که باشی سریع حذف و بعدش جایگزین میشی

کاری که دلم میخواد با بعضیا انجام بدم

اون نسیم صبح یکم شهریور که نشون میده پاییز نزدیکه:


@comentiat

گردن انسان با‌شرف چهار وجب است، چرا که شرف باعث سرافرازی است.

از همه فرداها بدم میاد، تو هیچ فردایی هیچ چیز خوبی منتظرمون نبوده و نیست.

بزرگترین خیانتی که می‌توانی در حق کسی بکنی این است که او را در يک امیدِ نشدنی و محال حبس کنی و بگذاری انتظار بکشد.

من نمی‌دانم خدا وجود دارد یا نه، اما برای اعتبار و آبرویش بهتر است که وجود نداشته باشد.

ژول رنار