بخش دوم کارگاه کاربرد روش پدیدارشناسی در جامعه‌شناسی تاریخی 👆

جلسه سوم کارگاه کاربرد روش پدیدارشناسی در جامعه‌شناسی تاریخی 👆

بخش آخر کارگاه کاربرد روش پدیدارشناسی در جامعه‌شناسی تاریخی 👆

♦️رویکردهای بدیل در نظریه انتقادی
🔸درس‌گفتار اول: ماکیاولی
🔸رضا صمیم
🔹بخش اول: درباره تمایز‌های نقد مدرن و نقد پست‌مدرن
🗓 تابستان ۱۳۹۸

@CulturalStudiesUSC

این بحثم درباره تمایزهای نقد مدرن با پست مدرن هنوز مبنای همه کارهای نظری‌ای است که مشغول اونم 👆

به زودی بازخوانیم از نقد دریدا بر تاریخ جنون فوکو رو ذیل همین بحث در پرومتئوس بازنشر خواهم کرد

🆔 @SocioMedia

این، اولین جلسه از درسگفتار ۴ جلسه‌ای بازخوانی نقد دریدا بر کتاب تاریخ جنون فوکو است. به نظرم هنوز هم این نقد، یکی از بهترین نقدهای موجود بر روش تحلیل تاریخی فوکوست. روشی که اتفاقا در ایران طرفداران زیادی دارد و نیازمند آن است تا به صورت جدی مورد نقد قرار گیرد 👆

♦️سلسله جلسات نقد مطالعات تاریخی پست‌مدرن
🔸دوره نخست: بازخوانی نقد دریدا بر تاریخ جنون فوکو
🔸رضا صمیم
🔹جلسه ۲
🗓 تابستان 1399

@CulturalStudiesUSC

جلسه دوم بازخوانی نقد دریدا بر تاریخ جنون فوکو 👆

دو جلسه آخر 👆

من برای دروه نخست از مجموعه درسگفتارهای "کار بر روی اسطوره"*، که چهارشنبه چهاردهم شهریور آغاز خواهد شد، پرومتئوس را برگزیده‌ام. دلیلش کاملا روشن است. پرومتئوس نه فقط فیگور اسطوره‌ای مورد علاقه من، بلکه اسطوره همیشه زنده در اندیشه اندیشمندان جهان مدرن است. به زبان دیگر، او روح مدرن جهان اسطوره‌ای یونانی است. کاراکتری است که شهرتش را مدیون شورش بی‌پروایش علیه انقیاد انسان است. شورشی که نهایتا به رهایی و سروری انسان انجامید.
فیگور انقلابی پرومته، فیگوری همیشه معاصر است. کار من در این دوره نیز تحلیل همین معاصریت اوست. تحلیلی که تلاش خواهم کرد هم راه را برای ارائه تفسیرهایی متفاوت از او و ادبیات و فلسفه متاثر از او باز کند و هم زمینه‌ای برای کنش‌گری رهایی‌بخش فراهم آورد.
متن میانجی در این دوره، تراژدی پرومته در زنجیر اثر آیسخولوس است. تراژدی را بند بند خواهم خواند و در میان سطرهای آن دلیل دلبستگی اندیشمندان مدرن از ماکیاولی تا بلومنبرگ به این اسطوره را خواهم کاوید. در انتها نیز به این پرسش‌ها پاسخ خواهم داد که پرومته چه نقش جدیدی می‌تواند در زندگی انسان مدرن ایفا کند. و او چگونه می‌تواند دوباره علیه شکل‌های پیچیده و جدیدی از انقیاد انسان بشورد. و این‌بار اگر بشورد این کدام خدایان‌اند که او را در زنجیر خواهند کرد. احتمالا دوره برای همه علاقه‌مندان به بازخوانی متن‌های ادبی، تئاتر رهایی‌بخش و جامعه‌شناسی انتقادی جذاب خواهد بود.

اگر خواستید به این دوره بپیوندید برای هماهنگی به این شماره در تلگرام پیام دهید:
۰۹۳۵۱۵۰۲۱۹۸

- این دوره به صورت آنلاین و در چهار جلسه صد و بیست دقیقه‌ای برگزار خواهد شد.
- تاریخ شروع هم چهارشنبه چهاردهم شهریور ساعت نه شب است.
* کار بر روی اسطوره نام کتاب مشهوری از هانس بلومنبرگ است.

تصمیم دارم تا پیش از آغار درسگفتار "پرومته معاصر ما" چند یادداشت کوتاه درباره درسگفتار و دوره منتشر کنم. این یادداشت‌ها کمک می‌کند وجوه متفاوت این بازخوانی بیشتر درک شود.

یادداشت‌های کوتاه درباره درسگفتار "پرومته معاصر ما"

* یادداشت نخست: چرا تراژدی هنوز مهم است؟

اسپینوزا در مقدمه رساله کوتاه سیاسی‌اش نوشته است: " این عادت فیلسوفان است که شورها و عواطف را به سخره گیرند، خوارشان بشمارند، یا اگر بخواهند غیورتر از بقیه به نظر برسند از آن‌ها ابراز انزجار کنند... آنها بر این باورند حالا که آموخته‌اند چگونه یک طبیعت انسانی به راستی ناموجود را غرق ستایش کنند و این طبیعت انسانی واقعا موجود را به ناسزا گیرند به قله‌های خرد هم دست می‌یابند! واقعیت این است که آن‌ها انسان‌ها را نه آنطور که واقعا هستند بل آنطور که خودشان دوست دارند می‌فهمند". تراژدی در این معنا ضد فلسفه و متنی است که انسان‌ها را نه آنطور که دوست داریم باشند بل آنطور که واقعا هستند به تصویر می‌کشد: انسان تراژدی، انسانی سرشار از دوپارگی‌ها و تناقضات، حسادت‌ها، کینه‌ها، میل‌های ممنوع و انتقام‌جویی‌های ویران‌کننده است. اینها همگی آن بخشی از وجود انسانی‌اند که تراژدی نه تنها انکارشان‌نمی‌کند بلکه فریادشان می‌زند و نشانه‌های وجودشان را در همه به جستجو می‌نشیند.
تراژدی همیشه قیام علیه توهم‌ورزی‌های الهیات سامی و فلسفه‌های غیر رئالیستی از انسان بوده است. در این معنا حتی تراژدی‌های یونان باستان هم توهم‌ستیز و واقع‌گرایند و می‌توانند تا ابد نقش نوعی پادزهر را برای ایده‌ها و اندیشه‌های ایده‌ئالیستی بازی کنند. رئالیسم تراژدی می‌تواند ما را، از طریق مواجهه با وجه هولناک واقعیت، یعنی مرگ، برای زندگی آماده کند. مرگ در تراژدی برای خواننده‌اش هیچ‌وقت نا امیدکننده نیست و هرگز سبب نمی‌شود او متاثر از آن زودتر به نیستی تن بسپارد. مخاطب تراژدی برای بودن ارزشی هستی‌شناختی قائل است و به نبودن تنها در مقام آنتی‌تزی می‌اندیشد که به بودن و به زندگی پویایی می‌بخشد.
تراژدی جدی است و جدیت آن دقیقا از همین واقعیت ناشی می‌شود که ما را به زندگی پیوند می‌زند. و در این معنا در برابر جدیت الهیات و فلسفه قرار می‌گیرد که تلاش‌شان کندن ما از جهان زندگی و فراتر بردن‌مان از آن است. نزاع میان جدیت تراژدی و فلسفه، نزاع میان جدیت امر واقعی و جدیت امر غیر واقعی است. اما برای آنکه می‌خواهد انسان را آنگونه که هست نه آنگونه که باید باشد بشناسد جدیتی از جنس جدیت تراژدی نیاز است. این‌ جدیت، همان جدیتی است که اندیشمندان مدرن به آن تمسک جسته‌اند و به میانجی آن‌ توانسته‌اند پیچیدگی‌های جهان واقعی را درک کنند و به مفهوم درآورند.

اگر خواستید در درسگفتار "پرومته معاصر ما" شرکت کنید برای هماهنگی به این شماره در تلگرام پیام دهید:
۰۹۳۵۱۵۰۲۱۹۸

- این دوره به صورت آنلاین و در چهار جلسه صد و بیست دقیقه‌ای برگزار خواهد شد.
- تاریخ شروع هم چهارشنبه چهاردهم شهریور ساعت نه شب است.