خودشناسی سخته، اینکه بدونی ریشه آرزوهات چیه سخته، اولین قدمش هم اینه که با خودت صادق باشی
بعدش هم که مسیرت رو متوجه شدی، بی خیال بقیه ی مسیرها بشی و بپذیری در برخی چیزها همواره قراره افرادی رو ببینی که از تو بهترند، گاهی حتی نصف تو هم سن ندارند.
تازه، در اکثر این مسیر و شاید همه اش، تنها هستی

به خدا یکی بهم بگه بیشتر از سنت میفهمی میزنم توی دهنش، یعنی این تجربیاتِ زیسته ای که ما توی این سن داریم حتی اگر چند درصدش تبدیل به درس زندگی شده باشه چه چیزهایی که وارد زندگیمون نشده.

واقعا امیدوارم دیگه جنگ نشه. اگر جنگ بشه دیگه لبنان رو نداریم که بتونیم یه دفاع خوب داشته باشیم.

یه مدتی هست که به رفیقام اصرار نمی‌کنم سیگار رو ترک کنند

به نظر خبر خوبی میاد ولی یه سوال، مگه خیلی وقت نیست که یارانه ی دهک های بالا رو قطع کردید؟ چرا تازه دارید این قانون رو اجرا میکنید؟ این همه مدت یارانه های دهک های بالاتر کجا میرفت؟

خیلی بدم میاد ملت دارن اون کلیپ انگلیسی صحبت کردن بچه های اصفهانی رو مسخره می‌کنند.

کدوم آدمی زبان غیرمادری خودش رو بدون لهجه صحبت میکنه؟ انگلیسی حرف زدن هندی ها و آسیای شرقی رو دیدید؟ فارسی صحبت کردن آدم های انگلیسی زبان رو دیدید؟


به نظر من که خیلی هم شیرین بود و متاسفم که انگلیسی زبان ها یه اصفهان ندارند.

لیست خرید بگیر از تراپیستت، برو خرید کن براش ببر.

واقعا از شرایط مملکت آگاهی نداریم و امیدوارم پشت پرده حتما به این مسائل توجه شده باشه
وگرنه همین آش و همین کاسه هر سال پیش میاد و هی باید بیشتر کوتاه بیاییم و لیبی تر بشیم

این ژانر دونگ گرفتن و قرار اول که توی توییتر هر چندوقت یک‌بار ترند میشه خیلی برام جالبه، خاطرات خیلی جالبی گفته میشه.

طبق ادبیات ایران درد عشق کشیدن و در فراق معشوق بودن و گرفتار شدن در عشق های نافرجام خیلی ارزش بوده.
اصلا انگار یک مدال و افتخار بوده.
حتی در ادبیات اروپا هم کمی دیده میشه

به نظرم ارزشی در عشق ورزی یکطرفه نیست. مووآن کنید بره

آیا آدم هر مسیری رو میتونه برگرده؟

چند بار مصاحبه هایی رو شنیدم از بازیگران فیلم های بزرگسال که پشیمون بودند و از مردم می‌خواستند که فیلم هاشون رو از توی گوشی هاشون پاک کنند چون زندگی جدیدی رو شروع کردند ، ازدواج کردند ، مادر شدند ، پدر شدند و و...

به نظرتون اصلا درسته؟ پولی که از این راه در آوردند رو صرف زندگی جدیدشون می‌کنند و به خوبی زندگی می کنند. در صورتی که بعضی ها همون زمان رو برای کار یا درس خواندن می‌گذارند و جوانیشون رو صرف این کار می‌کنند.

از نظرم درخواست اینکه مردم رهاشون کنند و گوشی هاشون رو از فیلم هاشون پاک کنند میتونه انجام بشه ولی انتظار نباید داشته باشند. هرکسی باید با عواقب تصمیماتش کنار بیاد

نمیشه مزایای چیزی رو داشت بدون معایب اون.

واقعا چه مسیر هایی رو میشه برگشت؟ چه چیزهایی قابل جبران هست؟

این حرف های ترامپ و اقداماتی که دارن از نظر اطلاعاتی انجام میدن و حمله های بانکی اصلا نشونه ی توافق نیست. حس میکنم به محض اینکه جام جهانی تموم بشه و ترافیک هوایی کاهش پیدا کنه، دوباره جنگ میشه

آدمای معمولی میگن ″باز چته؟″
ولی سامی بیگی میگه ″چشم خوشرنگت چرا خیسه دوباره خوشگلم؟″

همون لفظ "دوباره" خودش تاکسیکه

آدم میپرسه" چی شده؟"
نه اینکه "دوباره چی شده؟"

میگن کیارستمی در جریان یک فیلمسازی به "ژولیت بینوش" میگه: این دیالوگ رو با عصبانیت نگو، با گله و دلخوری بگو.

میپرسه که فرقش چیه؟

جواب میده: "در گله، عشق و علاقه و میل به آشتی هست اما در عصبانیت میل به متارکه وجود داره..."

در رابطه ی عاشقانه اگر دلخوری و دعوا هست یعنی دارید تلاش می‌کنید که درست کنید، برای همدیگه مهم بمونید و به یک درک مشترک برسید.

اگر دعوا رخ نداد و هرکس حرفاش رو درون خودش ریخت اونوقت باید ترسید.

درست دعوا کردن ، درست بحث کردن و ... خیلی مهمه.

همین رو در مورد رفقا هم میشه گفت: اگر یک اشتباهی رو انجام می‌دید و رفیقتون عصبی میشه و باهاتون دعوا میکنه. یعنی براش اهمیت داره. اگر هر بار دوباره تکرارش کنید و به رفیقتون خبر بدید کم کم از شما دور میشه. از انرژی و روان خودش محافظت میکنه.

انجام یک اشتباه برای جلب توجه چیزیه که حتی در تربیت فرزند باید حواسمون باشه. اکثر پدر و مادرها وقتی بچه داره کار درست رو انجام میده میگن" وظیفه داره" و بی توجه هستند. وقتی کار اشتباهی انجام میده دعوا می‌کنند.
خب اینجوری بچه ی شما دعوا کردن رو نوعی از توجه میدونه. توی مدرسه دعواش میشه، توی کار رئیسش باهاش بد رفتاری میکنه. توی رابطه ی عاشقانه همش دعوا داره.