⭕️رژه 8 نوامبر باکو برخلاف رژه‌های برگزار شده توسط نیروهای مسلح ایران که متأسفانه مدت‌های زیادی است رژه هوایی در آن رنگ باخته و تقریبا به فراموشی سپرده شده است، با حضور جنگنده‌های JF-17 بلاک-3 تاندر نیروی هوایی باکو برگزار خواهد شد!!

⭕️باکو طی قراردادی به ارزش نهایی 4.2 میلیارد دلار که تعداد آن را از 16 به 40 فروند افزایش داده است، به بزرگ‌ترین مشتری خارجی جنگنده JF-17 تاندر تبدیل شد و اولین دسته بلاک-3 این جنگنده را نیز طی ماه‌های اخیر دریافت کرده و براساس تصاویر، اکنون به‌نظر می‌رسد جنگنده‌های فوق به وضعیت عملیاتی رسیده‌اند.

⭕️درکنار ناوگان پهپادی باکو شامل پهپادهای بیرقدار TB-2، آکینجی، هرمس، هاروپ و اوربیتر-4، جنگنده‌های F-16C/D/DM نیروی هوایی ترکیه نیز در این رژه حاضر خواهند بود!!

⭕️از جمله نکاتی که در نگاه اول به چشم می‌خورد کیفیت برگزاری این رژه است. مدت‌های زیادی است که کیفیت برگزاری و نحوه پوشش رسانه‌ای رژه نیروهای مسلح مورد انتقاد فعالین حوزه نظامی بوده و نیازمند توجه و اصلاحات بسیاری است. در این زمینه حتی می‌توان راه دوری نرفت و از نیروهای مسلح یمن نیز در برگزاری رژه نیروهای مسلح آموخت!!

⭕️دومین و مهم‌ترین مسئله پس از مشاهده تصاویر مربوط به تمرینات این رزمایش، سطح خریداری تجهیزات تهاجمی و تدافعی توسط ارتش باکو است که بخش وسیعی از آن ساخته صنایع نظامی رژیم صهیونیستی است.

⭕️این مسئله واضح است که تسلیحات تهاجمی مانند موشک‌های کروز و بالستیک با بردهای بیش از 300 کیلومتر، صرفا برای استفاده علیه کشوری مانند ارمنستان (که دوردست‌ترین نقطه آن در فاصله حدود 200 کیلومتری نسبت به مرز باکو قرار دارد) نخواهد بود!!

⭕️گسترش تسلیحات پدافندی و راداری که پوشش‌دهی آنان تا محدوده شمال غرب کشور را شامل می‌شود، درکنار به‌کارگیری جنگنده‌های JF-17 تاندر توسط نیروی هوایی باکو و سرعت بالای گسترش تسلیحات تهاجمی و تدافعی در ارتش باکو می‌تواند یک زنگ خطر جدی برای نیروهای مسلح کشور باشد و نباید از نظرها پنهان بماند تا در آینده از آن با عبارت‌های «برآورد نمی‌کردیم»، «احتمال نمی‌دادیم» و... یاد نشود!!

2/2

⭕️@Projectmeshkat

⭕️رونمایی از عضو جدید خانواده اسپایک

⭕️شرکت رافائل رژیم صهیونیستی در نمایشگاه سالانه AUSA عضو جدید موشک‌های اسپایک با نام L-Spike 4X را به‌عنوان ششمین نسل خانواده اسپایک (پس از نسخه‌های SR / MR / LR-2 / ER-2 / NLOS) رونمایی کرد (لینک).

⭕️موشک L-Spike با قابلیت پرسه‌زنی در دماغه خود به سیکر EO/IR/IIR مجهز شده و به این ترتیب می‌تواند در محیط‌های تحت اخلال و بدون GPS اقدام به پرواز کند.

⭕️این موشک به عنوان یک موشک پرسه‌زن معرفی شده و امکان به‌کارگیری آن با استفاده از پلتفرم‌های زمین، دریا و هواپایه وجود دارد. این موشک می‌تواند برای مأموریت‌های متفاوت به سرجنگی Tandem HEAT (نفوذگر دو مرحله‌ای) و Multi-Purpose (کلاهک چندمظوره برای استفاده علیه طیف وسیع اهداف شامل ضدزره، استحکامات و...) مجهز شود.

⭕️موشک پرسه‌زن L-Spike 4X دارای یک پیشرانه جت است که در مود پروازی با حداکثر سرعت، می‌تواند حداکثر برد 40 کیلومتری خود را در مدت 5 دقیقه با سرعت حدود 500 کیلومتر طی کند (در این حالت می‌توان عملکردی مشابه یک موشک کروز مینیاتوری را داشت) و در حالت پرسه‌زنی نیز می‌تواند تا مدت زمان 25 دقیقه در یک محدوده معین اقدام به گشت‌زنی کند.

⭕️براساس اطلاعات شرکت رافائل این موشک از هوش مصنوعی برای تشخیص خودکار هدف و دریافت تصویر در کنار کنترل و نظارت اپراتور انسانی استفاده می‌کند و این امکان را فراهم می‌کند تا یک اپراتور بتواند تا حداکثر چهار موشک L-Spike 4X را به‌طور همزمان در یک مأموریت کنترل و هدایت کند.

⭕️@Projectmeshkat

⭕️اما خنداب چگونه حفاظت می‌شد؟

⭕️تصاویر ماهواره‌ای و میدانی نشان می‌دهد این تأسیسات به وسیله دو آتشبار MIM-23 هاوک/مرصاد، یک رادار کشف ارتفاع پست کاستا/کاوش و احتمالا یک رادار پیش اخطار مطلع‌الفجر در کنار تعداد بسیاری رینگ توپخانه‌ای تحت پوشش بوده است؛ همچنین در پروفایل پروازی احتمالی که برای موشک کروز پوپای ترسیم شده نیز یک سایت پدافندی متشکل از یک آتشبار از سامانه پدافندی MIM-23 هاوک در محدوده فوق مستقر بوده است. علاوه‌بر این طی تمرینات دوره‌ای نیز استقرار سامانه پانزده خرداد تمرین شده بود.

⭕️تصاویر نشان می‌دهد که پرتابه‌ها از جهت غربی ~ شمال غربی به گنبد راکتور خنداب برخورد می‌کنند (لینک). این پرتابه‌ها احتمالا از نوع موشک کروز هواپرتاب پوپای (با احتمال کمتر کروز دلیله) بودند که دستکم برد 300 کیلومتری داشته و باتوجه به برد کشف حدود 100 کیلومتری سامانه پدافندی هاوک (برای رادار AN/MPQ-50) و برد درگیری 45 الی 50 کیلومتری برای موشک MIM-23، می‌توان احتمال داد جنگنده یا جنگنده‌های متخاصم خارج از برد کشف و درگیری رینگ پدافند اقدام به شلیک تسلیحات خود کرده باشند.
2/4
⭕️@Projectmeshkat

⭕️بنابراین پرسش اصلی آنجاست که چرا پدافند هوایی ما نتوانسته است موشک‌هایی با تکتولوژی دهه 60 و 80 میلادی را سرنگون کند؟


⭕️موشک کروز دلیله موشکی با طراحی پنهان‌کار یا با تکنولوژی منحصر به‌فردی نیست و در اصل حاصل توسعه از پهپاد تاکتیکی BQM-74 بوده است؛ این مسئله حتی برای موشک کروز پوپای نیز صادق است و می‌توان آن را حاصل توسعه و اضافه شدن یک پیشران راکتی به بمب AGM-62 دانست که هر دو در دهه‌های 60 و 70 میلادی در اختیار اسرائیل بوده‌ و به بستری برای توسعه دلیله و پوپای تبدیل شدند.

⭕️حتی با فرض سرکوب شدید پدافند در این ناحیه، امکان دفاع در برابر تعداد انگشت شمار پرتابه‌های شلیک شده وجود داشته است. درحالی که عمده تجهیزات پدافندی این ناحیه سالم هستند و به‌جز انهدام یک لانچر هاوک و احتمالا یک رادار که منجر به شهادت دو تن از پرسنل شده است، آسیب ملموس دیگری قابل مشاهده نیست.

⭕️در میان ده‌ها سامانه توپخانه‌ای موجود در اطراف این تاسیسات، اگر سامانه‌ای مجهز به سیستم کشف، رهگیری و کنترل آتش الکترواپتیکی عملیاتی، استابلایزر مناسب و گلوله‌های ترکش‌شونده می‌بود (که کاملا با هزینه اندک در دسترس قرار دارد) امکان دفاع موثر به سادگی فراهم میشد. دستکم رژیم صهیونیستی ناچار به چند موج حمله با تسلیحات پیشرفته‌تر میبود.

3/4
⭕️ @Projectmeshkat

⭕️در بررسی پوشش راداری در محدوده خنداب اما نکات مهم‌تری نهفته است. براساس اطلاعات موجود از سیستم‌های راداری نام برده شده، می‌توان عمل‌کرد رادار AN/MPQ-50 (رادار کشف ارتفاع بالای هاوک)، رادار AN/MPQ-55 (رادار کشف ارتفاع پایین هاوک) و رادارهای کاستا/کاوش و مطلع‌الفجر را شبیه‌سازی نمود.

⭕️براساس گراف‌های موجود که برای یک هدف با ارتفاع پرواز میانگین 50 متر از سطح زمین شبیه‌سازی شده است (تقریبی مشابه با حداکثر ارتفاع پروازی موشک کروز BGM-109 تاماهاک) علاوه‌بر پدیده سایه رادار که به علت عوارض زمینی در این نواحی دیده می‌شود (لینک)، در حداکثر برد کشف سیستم‌های راداری شاهد افت سیگنال‌های بازگشتی به رادار هستیم (در گراف‌های فوق از رنگ قرمز تا آبی بازگشت سیگنال از شدت قوی تا ضعیف تقسیم‌بندی شده است).

⭕️به این ترتیب می‌توان بیان کرد اگرچه در حداکثر برد به علت وجود عوارض زمین + افت سیگنال احتمال کشف اهداف (به‌ویژه اهداف با RCS پایین) در بهترین حالت خیلی اندک و در بدترین حالت غیرممکن بوده اما در فواصل نزدیک درصورت کشف هدف توسط سیستم‌های راداری مستقر، می‌شد علیه پرتابه‌های شلیک شده اقدام و حتی با موفقیت آنها را دفع کرد!

⭕️در این میان لازم است تا اشاره کنیم که در حالت مشابه سامانه‌های پدافندی MIM-23 هاوک اهدایی اسپانیا به اوکراین که همانند نسخه در اختیار ایران نسخه Phase-I هاوک محسوب می‌شوند، طی جنگ اوکراین توانست اهداف مختلفی شامل پهپادهای خانواده شاهد-131/136، موشک‌های کروز خانواده کالیبر و موشک‌های هواپرتاب خانواده KH-59 را با موفقیت رهگیری و منهدم کند! (لینک اول - لینک دوم)

⭕️پیش از رسیدن به مرحله انهدام اهداف متخاصم، دو مرحله مهمِ کشف (مشاهده هدف توسط رادار) و رهگیری (محاسبه مختصات و تعیین مسیر هدف توسط رادار) نیز وجود دارد که اهمیت خود را در انهدام موفق یا ناموفق اهداف نشان می‌دهد. با شرایط موجود به‌نظر می‌رسد پدافند هوایی کشور پیش از رسیدن به مرحله نهایی انهدام، در فرایند کشف و رهگیری با مشکل جدی یا اخلال سنگین مواجه بوده و برطرف کردن این نقص (لینک) نیازمند توجه ویژه به مسئله هماهنگی سکوهای پدافندی زمین‌پایه و رهگیرهای هواپایه است.

4/4
⭕️ @Projectmeshkat

⭕️نکته حائز اهمیت در این بخش، تسلیحات مورد استفاده برای جنگنده‌های F-14A تامکت نیروی هوایی ارتش است که گویا در زمان جنگ تحمیلی هشت ساله فریز شده است!

⭕️براساس تصاویر منتشر شده در این مستند، تامکت‌های پایگاه هشتم شکاری برای رهگیری اهداف خود به موشک‌ میان‌برد هدایت نیم فعال AIM-7E-2 اسپارو و موشک کوتاه‌برد حرارتی AIM-9J/P (با سیکرهای منسوخ IR) مسلح شده‌اند و موشک AIM-54A فینیکس / AD-40A فکور (AIM-F90) نیز در تصاویر دیده نمی‌شود!

⭕️باید اشاره کنیم که موشک‌های اسپارو موجود در سازمان رزم نهاجا از نسخه E-2 است که پیش از انقلاب برای استفاده توسط جنگنده‌های F-4E فانتوم خریداری شد. نسخه E-4 این موشک که برای استفاده توسط جنگنده F-14A تامکت خریداری شده بود به کشور تحویل نگردید و ناچاراً نسخه E-2 (با برد موثر کمتر از 15 کیلومتر) برای تامکت مورد استفاده قرار گرفت.

⭕️رادار AN/AWG-9 برای کشف اهداف سریع و ارتفاع پایین، فرکانس رادار را تغییر داده و با پردازش داپلر اقدام به کشف اهداف و هدایت آتش می‌کرد؛ این مسئله هدایت نسخه E-2 اسپارو را که از CW ساده (امواج بازگشتی بدون تغییر فرکانس) پیروی می‌کرد، با مشکل مواجه می‌کرد. سیگنال بازگشتی از هدف به سیکر موشک به‌درستی پردازش نمی‌شد و درنهایت عمل قفل موشک با مشکل مواجه می‌شد. این مسئله‌ باعث شد تا پس ارائه اصلاح AWC-93، نسخه E-4 به‌عنوان موشک هماهنگ با رادار AN/AWG-9 عرضه شود که در اختیار ایران قرار نمی‌گیرد.

2/4

⭕️ @Projectmeshkat

⭕️این نسخه اسپارو درکنار عدم هماهنگی آن با رادار AN/AWG-9 در چنین دوره‌ای که جنگنده‌های F-15A/C ایگل رژیم صهیونیستی در نقش اسکورت و جنگنده‌های F16I سوفا و F-15I رام در نقش مولتی‌رول به موشک‌های هوا به هوای AIM-120B امرام با برد حدود 75 کیلومتر، AIM-120C-5/7 با برد 90 الی 105 کیلومتر و AIM-7M اسپارو با برد حدود 70 کیلومتر مجهز هستند، عملا منسوخ و از رده خارج محسوب می‌شود! باید اضافه کنیم که در آگوست 2024 درخواست رژیم صهیونیستی برای خرید حداقل 30 تیر موشک AIM-120C-8 با برد اعلامی 160 کیلومتر نیز توسط وزارت خارجه آمریکا تأیید شده است!

⭕️به عبارت ساده‌تر اگر خلبان جنگنده F-14A بخواهد با چنین لودی به مصاف جنگنده‌های حریف برود (حتی اگر فرض کنیم هدف خود را تحت جنگال دشمن به‌درستی کشف کرده باشد!)، پیش از اینکه هدف خود را در برد درگیری تسلیحات خود قرار دهد، خود در برد درگیری تسلیحات جنگنده حریف قرار خواهد گرفت!

⭕️در بخش تسلیحات کوتاه‌برد نیز موارد بیان شده صادق است و به‌طور خلاصه با فاجعه مواجه هستیم. موشک AIM-9J/P سایدوایندر در اختیار نهاجا در کنار مشکلاتی مثل حساسیت کم سیکر IR، برد موثر اندک در ارتفاع پایین، محدودیت زاویه درگیری، عدم تشخیص مناسب هدف و ضعف دربرابر پرتاب فلر، دارای برد موثر حداکثر 5 کیلومتر است؛ این در شرایطی است که جنگنده‌های رژیم صهیونیستی در نقش کوتاه‌برد به موشک‌های پایتون-5 (با سیکر تصویرساز حرارتی IIR با برد 15 الی 20 کیلومتر) و AIM-9M/L (با سیکر بهبودیافته و برد حدود 11 کیلومتر) مجهز هستند.

3/4

⭕️ @Projectmeshkat