اول و آخرش تنها کسی که بهت میتونه کمک کنه بدون هیچ منتی خودتی.

به خودت سخت بگیر ولی در راه درست.

خودت صلاح خودتو تایین میکنیو میدونی، کس دیگه ای نمیدونه.

چیزی که آدمارو از هم جدا میکنه اعتماد به خودشونه

اگه برای خودت اعتماد بسازی و به خودت اعتماد داشته باشی،
حرفات واقعی ترن،قابل اعتمادتری؛
چه برای خودت چه برای بقیه ...

هر وقت این آهنگارو گوش میدم حس غم میاد تو وجودم

آهنگای قشنگی ان ولی مثل چاشنی میمونن، نمیشه زیاد گوششون داد؛
حس بدی داره ...

جهان، ماشین اثبات باور های توعه

حالا یعنی چی؟ میام یکم دیگه میگم.

این یعنی اگر باور داشته باشی که چیز های خوب وجود ندارن، پس وجود ندارن.

اگر باور داشته باشی که پول دیگه وجود نداره، خب پس ذهنت دیگه تلاشی براش نمیکنه و ثابت میکنه بهت که وجود نداره.

چیزای خوب وجود دارن، فقط افراد کمتری قراره ازشون لذت ببرن.

به طور مثال من باور دارم که هیچکس تلاشی برای زندگیش نداره پس من هم مثل بقیه تلاشی نمیکنم؛

این طرز فکر باعث میشه که من با همچین آدمایی ارتباط داشته باشم و طبق تاییدیه محیط منم مثل اونا بشم.

حالا باور درست چیه؟

من به این باور دارم که افرادی هستن که در این شرایط هنوزم بیشترین تلاشو و پیشرفتو دارن، پس من هم باید تمام تلاشمو هوشمند تر انجام بدم تا رقابت داشته باشم.

من با این طرز فکر میتونم با افرادی مثل خودم ارتباط داشته باشم و افرادی که تلاشی ندارن از من متنفر خواهند شد.

حالا توی این مرحله تنفر اگه به خودت اعتماد نداشته باشی چندین لول برمیگردی عقب.

چرا برمیگردی عقب؟

چون اگه به خودت اعتماد نداشته باشی و همچین افرادیو از دایره ارتباطت حذف نکنی قراره خلاف طرز تفکرت هیت بشنوی و باعث بشه دوباره تاییدیه محیط بهت غلبه کنه و دوباره برگردی به لول قبل و حتی بدتر.

چرا بدتر؟ چون ثابت میشه بهت ثبات تصمیم گیری نداری‌.

شاید قبل از حرف من برات اتفاق افتاده باشه و ی همچین حسی گرفته باشی.

راه حلشو بگم؟

راه حلش اینه که بیشتر روی صحبتات چه با خودت چه با بقیه دقت کنی.

سر چیزایی که واقعا مطمئن نیستی که میتونی انجام بدی یا نه قول نده؛

حتی ی قول ساده بدی که من هر وقت این کارو تموم کردم میرم ی نوشیدنی خودمو مهمون میکنم و بهش عمل کنی بهتر از قولیه که هیچوقت نتونی انجامش بدی.

بعد ی مدت حس میکنی که چقدر حس بهتری نسبت به خودت داری و عزت نفس بهتری هم داری.