📚 #معرفی_کتاب
📕Skin in the Game (2017)
by Nassim Nicholas Taleb
⭕️ «پوست در بازی»
▪️نسیم نیکولاس طالب
▫️ترجمۀ سعید رمضانی، هادی بهمنی
🔸 ۳۳۸صفحه - نشر نوین، ۱۳۹۸
[کتاب مهمی برای ارتقای کارِ معماران]

به‌طور ساده، وقتی کسی «پوست در بازی» دارد که هم در معرض منافع (مثبت) آن کار باشد و هم در معرض مضراتش (منفی). به این معنا که باید پوستِ خودش هم درگیرِ بازی باشد.

اگر من برای ساختنِ خانه‌ای دستمزد بگیرم و آن خانه پس از ساخت به دلیل کم‌کاری یا حماقت من بر روی ساکنینش آوار شود، باید مجبور به جبران شوم، وگرنه «پوست در بازی» ندارم. هم‌چنین، این مفهومی یک‌طرفه و صرفاً به‌معنای در معرضِ مضرات بودن نیست. اگر منفعتی هم از خوب ساخته‌شدنِ این خانه نبرم، باز هم پوست در بازی ندارم.
@PoeticsofSpace

🔺عکس و یادداشتی از یکی از بازدیدکنندگانِ غیرمعمارِ ناراضی از فضای باغ‌کتاب.

◼️مثالِ باغ کتاب تهران، به‌خوبی نشان می‌دهد که معمار در این پروژه، «پوست در بازی» نداشته است. مطابق با گفتۀ نسیم نیکولاس طالب در کتابِ «پوست در بازی»:

«وقتی معماران به‌گونه‌ای طراحی کنند که صرفاً سایر معماران را تحت‌تأثیر قرار دهند، فضاهای عجیبی به‌وجود می‌آیند که نمی‌توانند رفاه ساکنان‌شان را برآورده کنند.»

@PoeticsofSpace

⭕️ این ویدئوی بی‌نظیر را از دست ندهید:
◼️«چرا هنر مدرن این‌قدر بد است؟»

[ترجمه و زیرنویس: حرفه هنرمند]
@PoeticsofSpace

🔴 #معرفی_کتاب
📚📖 «فهمِ معماری»
🔸 رابرت مک‌کارتر و یوهانی پالاسما

◾️این کتاب همچون مقدمه‌ای بی‌نظیر برای تجربۀ معماری عمل می‌کند و با بررسی ۷۲ اثر معماری از سرتاسر جهان و از دوره‌های تاریخی مختلف، خوانندگان را قادر می‌سازد تا از خلال نوشته‌ها، تصاویر و ترسیم‌ها، با این آثار آشنا شوند.

کتابْ ۱۲ فصل دارد که هر کدام، یکی از درون‌مایه‌های کلیدی معماری را بیان می‌کنند: فضا، زمان، ماده، گرانش، نور، سکوت، حافظه، آیین، سکونت، مناظر و مکان. هر فصل با جستاری مقدماتی آغاز می‌شود و نمونه‌های تاریخی متنوعی را از سراسر جهان ارائه می‌دهد و در نهایت، ۶ نمونه از آثار شاخص را مورد کاوش عمیق‌تر قرار می‌دهد که بیش از سایرین با محتوای آن فصل هماهنگ‌اند.
@PoeticsofSpace

◼️Understanding Architecture
◽️Robert McCarter
& Juhani Pallasmaa
🔸Phaidon, 2012
🔹448 pages

📕پی‌دی‌اف کتاب «فهمِ معماری»
(نسخۀ انگلیسی)
@PoeticsofSpace

📚📖 #معرفی_کتاب
◼️ در پست‌های گذشته، ۶۰ کتاب جدید در حوزۀ تئوری و نقد معماری معرفی شده بودند که می‌توانید از طریق لینک‌های زیر به آن‌ها دسترسی پیدا کنید:
🔴 بخش اول
https://t.me/PoeticsofSpace/614
🔵 بخش دوم
https://t.me/PoeticsofSpace/619

⭕️ ترجمهٔ جدیدترین کتاب چارلز جنکز،
مورخ و نظریه‌پرداز برجستۀ معماری، منتشر شد:

📚 #معرفی_کتاب
📕 «داستان پست‌مدرنیسم»
▪️نوشتۀ چارلز جنکز
▫️ترجمۀ احسان حنیف
🔸 ۳۴۲صفحه - انتشارات فکرنو، ۱۳۹۸

اگر می‌خواهیم داستان معماری پست-مدرن را بگوییم، باید حقیقت مهمی را در مورد تکثرگرایی به‌خاطر داشته باشیم: تصدیقِ تفاوت در تمام غنای فوق‌العاده و ترسناکش. پست‌مدرنیسم فرزندِ خودِ مدرنیسم است و همچون هر ولد دیگری بسیار مدیون به پدرومادر خود است. این فرزند ورای همۀ این‌ها وظیفۀ نقد اشتباهات خانواده را دارد، مخالفتی که وفادارانه و البته گاه ناخوشایند است.

وظیفه‌ای که ما نسبت به تاریخ بر گردن داریم، بازنویسی آن و حتی افتخار اضافه‌کردن به آن است؛ بنابراین اجازه دهید رشد این دلتای عظیم رودخانه را با مهربانی و البته هم‌زمان طعنه مورد بررسی قرار داده و این حقیقت را به‌خاطر داشته باشیم که همان‌طور که تمام رودخانه‌ها گل‌ولایی به همراه دارند، شاخابه‌های لجنزارشدۀ پست-مدرن نیز ممکن است به‌اندازۀ پدرومادر خود، یعنی مدرنیسم، کثیف و گل‌آلود باشند.
@PoeticsofSpace

⭕️ پیش‌نیازهای معماری از زبان دنیل لیبسکیند: سفر و کتابخوانی. همان کاری که معماران بزرگ قرن بیستم از جمله لوکوربوزیه انجام داده‌اند.

@PoeticsofSpace

⭕️ دردسرهای خانه‌های هوشمند و زندگی ماشینی.

@PoeticsofSpace

◼️📓 «کلاس درسِ اصیل زمانی شکل می‌گیرد که زیر یک درخت، انسانی که نمی‌داند معلم است، اندیشه‌هایش را با جمع کوچکی در میان می‌گذارد که پیرامونش نشسته‌اند و نمی‌دانند که شاگردند.»
— لویی کان

@PoeticsofSpace

⭕️ * #لویی_کان:
اکنون فضاهای مدارس نه برانگیزاننده‌اند و نه الهام‌بخش، بلکه قراردادی و تکراری هستند. بی‌تردید، معمار مطابق با خواستِ مؤسسات، کلاس‌های یک‌شکل، راهروهای محاط با کمدهای دیواری و دیگر عرصه‌ها و تجهیزاتِ به‌اصطلاح «عملکردی» را به تبعیت از محدودیت‌های بودجه، انتظام می‌دهد. این مدرسه‌ها به‌ظاهر خوب هستند ولی ازنظر معماری کم‌مایه‌اند، زیرا از روح آن «مردِ زیر درخت» بهره‌ای ندارند.

به‌نظر من، معمار باید جوهر وجودیِ مدرسه را در طرحش منعکس کند تا از هر طراحِ صِرفْ متمایز شود. [در این صورت،] سرسرای مدرسه به فضای گشوده‌ای همچون پانتئون تبدیل می‌شود که برای ورود مناسب است. راهروها با وسیع‌شدن و ایجاد گوشه‌های دنجی مشرف‌به باغ، به دانشجویان تعلق می‌گیرند.

راهرو به مکانی تبدیل می‌شود که در آن پسری، دختری را ملاقات می‌کند یا دانشجویی دربارۀ عملکرد استاد با همکلاسی‌اش مباحثه می‌کند. ارتقای این فضا از گذرگاهی میان کلاس‌های درس به فضایی برای کلاس، آن را از راهروی صِرف به مکانِ ملاقات تبدیل می‌کند؛ مکانی برای بروز فرصت‌هایی برای خودآموزی.

کلاس‌ها نباید تابع تشابهاتِ کمّی و سربازگونۀ معمول باشند. استاد یا شاگردی که در فضایی صمیمی با بخاری دیواری همراه با تعداد اندکی گردآمده است، با زمانی که در فضایی بزرگ و مرتفع با بسیاری دیگر همراه می‌شوند، یکسان نیستند. آیا به این دلیل که مدت‌زمانِ حضور در کافه کوتاه است، باید حتماً در زیرزمینِ مدرسه قرار گیرد؟ آیا زمان استراحتِ حین غذاخوردن نیز بخشی از یادگیری نیست؟

▪️ــ برگرفته از کتابِ «لویی کان، متون اصلی»، رابرت تومبلی، ترجمۀ محمدرضا رحیم‌زاده و دیگران.
@PoeticsofSpace