بوطیقای فضا
2.23K subscribers
1.2K photos
107 videos
60 files
109 links
[ اندیشه‌ورزی در تئوری، فلسفه و نقد معماری ]

🔴 ارتباط با ما: poetics.mail@gmail.com
Download Telegram
کلیسای نوتردام پاریس
پیش از آتش‌سوزی

@PoeticsofSpace
Forwarded from بوطیقای فضا
سمفونی‌های بتهوون هرگز نمی‌توانست توسط فردی با لباس‌های ابریشمی، ساتن یا توری نوشته شود. کسی که امروزه کت مخملی می‌پوشد، دلقک یا نقاش ساختمان است، نه یک هنرمند.

- آدولف لوس، از مقالۀ تزئین و جنایت.
Forwarded from بوطیقای فضا
Ornament and Crime.pdf
353.9 KB
مقالۀ تزیین و جنایت، آدولف لوس.
ترجمۀ فارسی، به‌همراهِ متن انگلیسی.

@PoeticsofSpace
📚 #معرفی_کتاب
«چرا مردان باید خوش‌پوش باشند»
▪️نوشتۀ آدولف لوس
▫️ترجمۀ حمیدرضا خطیبی
🔸نشر هنوز، چاپ اول ۱۳۹۷

آدولف لوس، از نظریه‌پردازان و پیشگامان معماری مدرن، در این کتاب با صحبت دربارۀ فرهنگ، سبک زندگی و زندگی روزمره، سعی در بازتاب دگرگونی‌های اجتماعی و رویدادهای تاریخی اروپا به‌ویژه شهر وین دارد. او بر این باور است که تغییر لزوماً ضروری و محتوم نیست، بلکه تحولی است نیازمند توجه و مراقبت بسیار.

پوشش آدمی از نظر آدولف لوس، «معماری تن» به‌حساب می‌آید. نگاه لوس به پوشش هم از دیدگاه یک معمار و هم از دیدگاه روشنفکری اهل وین در نیمۀ نخست قرن بیستم حائز اهمیت است؛ سال‌هایی که فروید، یونگ، آدلر و هیتلر در این شهر می‌زیسته‌اند.

@PoeticsofSpace
⭕️ تأثیر عکاسی بر معماری – آدولف لوس
برگرفته از کتاب «چرا مردان باید خوش‌پوش باشند»

عکاسی عملاً جنبۀ مادی سوژه را از آن می‌گیرد، اما من به‌خصوص از دیگران می‌خواهم از هر ماده‌ای، مادۀ سازندۀ اشیا و محیط مانند چوب، آگاه باشند، هر چیزی را با بهره‌گیری از حس لامسۀ خود درک کنند و تجربۀ لمسی از اجسام داشته باشند.

مثلاً این‌که بتوانند با احساس راحتی روی صندلی بنشینند و با بهره‌گیری از دایرۀ گستردۀ حواس، به‌ویژه حس لامسه، آن صندلی را احساس کنند. با عکس، چگونه می‌توانم به فردی بگویم نشستن روی صندلی چه احساسی خواهد داشت؟ عکس‌ها، بلای جان خانه‌ها هستند.

باید عکاسی را مقصر اصلیِ این دانست که مردم نه به‌خاطر راحتی خودشان، بلکه به‌دلیل تمایل‌شان برای خوب به‌نظررسیدن، خانه‌های‌شان را طراحی و مبله می‌کنند. عکس فریب‌دهنده است و با این حال، معماران این روش‌های فریبکارانه را فراگرفته‌اند و می‌کوشند از طریق طراحی‌های جذاب و عکس‌های زیبا، برای خود اعتبار حرفه‌ای کسب کند. درهمین‌حال، مشتریان هم با خودشان صادق نیستند و نمی‌خواهند بپذیرند در مواجهه با این‌همه عکس، استقلال رأی خود را از دست داده‌اند.

@PoeticsofSpace
Forwarded from بوطیقای فضا
سوم اردیبهشت، روز معمار، گرامی باد.

هنگامی که از فرانک لوید رایت، معمار بزرگ و نجیب آمریکایی، می‌پرسیدند: «محبوب‌ترین پروژه‌تان کدام است؟» می‌گفت: «پروژۀ بعدی».

@PoeticsofSpace
⭕️ به مناسبت «روز معمار»

🔻 شش تعریف درخشان دربارۀ معماری:
◾️ دیبیدو فرانسیس کِر
◾️ میس ون‌درروهه
◾️ پیتر زومتور
◾️ لارس لروپ
◾️ ویلیام ورستر
◾️ آرین اوسترمن

@PoeticsofSpace
Forwarded from بوطیقای فضا
- پیتر زومتور

@PoeticsofSpace
📚📖 سه‌گانهٔ کتاب‌های پیتر زومتور

◾️معماری‌اندیشی
◾️احساسی از تاریخ
◾️اتمسفر

#معرفی_کتاب
@PoeticsofSpace
⭕️ به مناسبت زادروز پیتر زومتور، معمار برجستۀ سوئیسی، برندۀ جایزۀ معماری پریتزکر ۲۰۰۹، و یکی از تأثیرگذارترین معماران حال حاضر جهان.

@PoeticsofSpace
Thinking Architecture.pdf
12.8 MB
📕معماری‌اندیشی - پیتر زومتور
(نسخۀ انگلیسی)
◼️Thinking Architecture

@PoeticsofSpace
A Feeling of History.pdf
7.8 MB
📙احساسی از تاریخ - پیتر زومتور
(نسخۀ انگلیسی)
◼️A Feeling of History

@PoeticsofSpace
Atmospheres.pdf
13.6 MB
📗اتمسفر - پیتر زومتور
(نسخۀ انگلیسی)
◼️Atmospheres

@PoeticsofSpace
📚 #معرفی_کتاب

«جامعه‌شناسی تاریخی مکان»
▪️نویسنده: شروین وکیلی
▫️۳۶۲ صفحه - چاپ اول، ۱۳۹۸
🔸انتشارات فکر نو

موضوع این کتاب مکان است. مفهومی بنیادین، تعیین‌کننده، و اغلب بحث‌ناشده که شیوهٔ فهم مفهوم‌هایی پُرشمار را تعیین می‌کند. دستگاه نظری‌ جاری در این نوشتار، رویکردی است سیستمی که با نام زُروان شهرت یافته است. مدلی نظری‌ دربارهٔ من‌ها و نهادها که چگونگی چفت‌شدن انسان‌ها و ساخت‌های اجتماعی‌شان را بررسی می‌کند.

زروان، نام ایزد باستانی زمان در ایران‌زمین نیز از آن رو بر آن قرار گرفته که از این چشم‌انداز، زمان مفهومی کلیدی است که من و نهاد را برمی‌سازد و به‌نوبهٔ خویش از دل من و نهاد زاییده می‌شود. درهم‌تنیدگی زمان و مکان نیز از همین زاویه مورد پرسش قرار می‌گیرد، و آشکار است که مکان نیز در همسایگی زمان، خشتی استوار در زیربنای این دستگاه نظری است و پرداختن بدان ضرورتی هم‌پایهٔ زمان دارد.

@PoeticsofSpace
📚 #معرفی_کتاب

«نظریه‌ها و مانیفست‌های معماری معاصر»
▪️نوشتۀ چارلز جنکز
▫️ترجمۀ احسان حنیف
🔸۴۷۵ صفحه - نشر فکر نو

مانیفست‌ها همچون اشعاری هستند که توسط فردی در حال فرار نوشته شده‌اند. آن‌ها کیفیتی هیستریک و تلگرافی دارند؛ چراکه فرستنده نمی‌خواهد برای حروف اضافه‌تر مبلغی پرداخت کند.
هدف‌شان هیپنوتیزم‌کردن دیگر معماران است. عموم مردم دیگر آن‌ها را نخواهند خواند اما این مسئله هم باعث نخواهد شد که این افراد مباحثه‌گر، از کار خود دست بکشند؛ کسانی که به‌دنبال شعله‌ورساختن عطش اشتیاق گروهی خاص هستند. شما برای مطالعۀ متنی جدلی، مجبور به پیش‌بینی نتیجه خواهید بود، چراکه هدف یک مانیفست، بیش‌تر یکپارچه و متحد نگاه‌داشتن مخاطبان است تا جذب کسانی که بدان اعتقادی ندارند.

@PoeticsofSpace
⭕️📕 در ایام برگزاری «نمایشگاه کتاب تهران»، شماری از کتاب‌ها را در کانال معرفی خواهیم کرد. هم‌چنین شما با کلیک بر روی هشتگ #معرفی_کتاب یا جست‌وجوی واژهٔ «کتاب» در کانال، می‌توانید به کتاب‌هایی که پیش از این معرفی شده‌اند، دسترسی پیدا کنید.

@PoeticsofSpace
📚 #معرفی_کتاب

«لویی کان: متون اصلی»
▪️به‌کوشش رابرت تومبلی
▫️ترجمۀ محمدرضا رحیم‌زاده، مهنام نجفی، میترا هاشمی
🔸انتشارات علمی - ۲۸۷ صفحه

کامل‌ترین و تأثیرگذارترین کتاب از لویی کان که تاکنون منتشر شده است. این کتاب برگزیده‌ای متون اصلی لویی کان را شامل می‌شود که بسیاری از آن‌ها پیش از این منتشر نشده‌اند:

شکوهمندی (۱۹۴۶)، نگاهی به آموزش معماری (۱۹۵۶)، سخنرانی در اختتامیۀ کنگرۀ اُترلو (۱۹۵۹)، فرم و طرح (۱۹۶۰)، هنر جدید طراحی شهری: آیا ما مهیا هستیم؟ (۱۹۶۰)، گفتگو در دفتر کان (۱۹۶۱)، سرشت طبیعت (۱۹۶۱)، قاعده و قانون در معماری (۱۹۶۲)، سخنرانی در همایش بین‌المللی طراحی اَسپن کُلُرادو (۱۹۶۲)، سخنرانی در دانشگاه ییل (۱۹۶۳)، سخنرانی در همایش «پزشکی در سال ۲۰۰۰» (۱۹۶۴)، گفتگو با کارل لین (۱۹۵۶)، سخنرانی در انجمن معماران بوستون (۱۹۶۶)، فضا و الهام‌ها (۱۹۶۷)، سکوت و نور (۱۹۶۹)، اتاق، خیابان و توافق بشری (۱۹۷۱)، خطاب به شهروندان تابعیت‌یافته (۱۹۷۱)، سخنرانی در موسسۀ پرت (۱۹۷۳)، این است نظم (۱۹۶۰).

@PoeticsofSpace
📚 #معرفی_کتاب

«فضا به‌مثابهٔ پشتیبان؛ نگاهی به رویکردهای پدیدارشناسانه در هنر مدرن»
▪️نویسنده: فواد فراهانی
▫️۳۱۲ صفحه - چاپ اول ۱۳۹۸
🔸نشر چشمه

روایتِ این کتاب از بیابانی از احساس خالصِ مالویچ شروع می‌شود و با گذر از اتوپیای کانستراکتیویسم، برنامه‌ای را دنبال می‌کند که هدفش تجربه‌پذیرساختن پدیدهٔ خالص است: «نور و فضا»، جنبش دههٔ ۱۹۶۰ گروهی از هنرمندان کالیفرنیای‌جنوبی که فهم متفاوتی از هنر را پیشنهاد می‌کنند. هنر آن‌ها نه کمّی، بلکه کیفی است و این «کیفیت» احساس و ادراک می‌شود. این جریانی از هنر است که در مقابل مفهوم (کانسپت)، ادراک (پِرسپشن) را می‌نشاند و با حساس‌ساختن حواس، به‌دنبال تجربهٔ خودِ واقعیت است نه بازنماییِ آن؛ این هنر به چیزی فراتر از ماده دست می‌یابد که حتی شروع و پایانی هم ندارد.

کتاب در فصل اول به بازگفت کانستراکتیویسم در مقام هنرِ ادراک می‌پردازد و بینش بنیادکاوانهٔ آن را رویکردی پدیدارشناسانه (اندیشیدن به ساختار پدیده‌ها) برمی‌شمارد؛ و با تعریف پدیدارشناسی به‌عنوانِ «رفتن به سراغ سرآغازهای هر شناختی»، در فصل دوم برخی از مهم‌ترین هنرمندان معاصر را معرفی می‌کند.

@PoeticsofSpace