Forwarded from بوطیقای فضا
#ورودی
Philip Johnson
Chapel of St. Basil, University of St. Thomas, Houston, Texas. 1997.
@PoeticsofSpace
Philip Johnson
Chapel of St. Basil, University of St. Thomas, Houston, Texas. 1997.
@PoeticsofSpace
#شکاف #ورودی
Walt Disney Concert Hall
by Frank Gehry
Location: Los Angeles, USA
Built: 1999-2003
@PoeticsofSpace
Walt Disney Concert Hall
by Frank Gehry
Location: Los Angeles, USA
Built: 1999-2003
@PoeticsofSpace
Foro Boca / Rojkind Arquitectos
Location: Boca del Río, Mexico
Year: 2017
معماری در آرزوی غلبه بر گرانش.
رؤیای دیرینِ معماران.
اطلاعات بیشتر: goo.gl/KeaDSC
@PoeticsofSpace
Location: Boca del Río, Mexico
Year: 2017
معماری در آرزوی غلبه بر گرانش.
رؤیای دیرینِ معماران.
اطلاعات بیشتر: goo.gl/KeaDSC
@PoeticsofSpace
Neuendorf House
John Pawson & Claudio Silvestrin
Location: Mallorca, Spain
Year: 1989
مینیمال در فرم،
ماکسیمال در رنگ.
@PoeticsofSpace
John Pawson & Claudio Silvestrin
Location: Mallorca, Spain
Year: 1989
مینیمال در فرم،
ماکسیمال در رنگ.
@PoeticsofSpace
🔻* انتخاب موضوع پایاننامه: پیچیدگی یا اثربخشی؟
🔹برای انجام رسالهها و پایاننامهها، کمتر تمایل به انجام موضوعات ساده و درعینحال تأثیرگذار و کاربردی داریم، درحالیکه نیاز اصلی جامعهاند. موضوعات باید شیک و دهنپُرکن، پیچیده و طولانی باشند تا استاد و دانشجو بتوانند پزش را بدهند. تا موضوعی سه یا چهار متغیره نباشد و از چند واژۀ پیچیده و تازه تشکیل نشده باشد، نمیتوان باافتخار در اینجا و آنجا منتشرش کرد، پس حتی سمتش نمیرویم.
🔸«تکموضوعیشدن، کار را سادهتر نمیکند. بلکه متدولوژی را پیچیدهتر و فرایند را دشوارتر میسازد.» بنابراین هرگز به سراغ چنین چیزی نمیرویم. چون ممکن است زمان بیشتری ببرد و ما میخواهیم که کار زودتر تمام شود. ترجیح میدهیم پایاننامهها سریعتر به نتیجه برسند تا اینکه طولانیتر شوند اما برای جامعه (و برای خودمان) اثربخشتر باشند.
🔹آیا برای دانشجویانی که هنوز در درک مبانی رشتۀ معماری و مفاهیم اولیۀ تحقیقات علمی مشکل دارند، انتخاب این عناوین پیچیدۀ چندوجهی، یعنی ترکیبی از المانهایی که هنوز درک تئوریهای آنها خارج از تصور امروز ماست و بین صاحبنظران، توافقی بر روی آنها وجود ندارد، خدمتی علمی است؟
🔸بعد هم هرساله دهها نشست و کنفرانس برگزار میکنیم و میگوییم چرا بازار کار حرفهای با دانشگاهها ارتباط ندارد. چرا دفاتر حرفهای معماری به دانشجویان حقوق نمیدهند. چرا تحقیقات جدی گرفته نمیشود. معلوم است که باید چنین باشد. کسی که حرفهای است، زباله نمیخرد و دانشگاهِ امروز ما، محل تولید زباله شده است.
@PoeticsofSpace
🔹برای انجام رسالهها و پایاننامهها، کمتر تمایل به انجام موضوعات ساده و درعینحال تأثیرگذار و کاربردی داریم، درحالیکه نیاز اصلی جامعهاند. موضوعات باید شیک و دهنپُرکن، پیچیده و طولانی باشند تا استاد و دانشجو بتوانند پزش را بدهند. تا موضوعی سه یا چهار متغیره نباشد و از چند واژۀ پیچیده و تازه تشکیل نشده باشد، نمیتوان باافتخار در اینجا و آنجا منتشرش کرد، پس حتی سمتش نمیرویم.
🔸«تکموضوعیشدن، کار را سادهتر نمیکند. بلکه متدولوژی را پیچیدهتر و فرایند را دشوارتر میسازد.» بنابراین هرگز به سراغ چنین چیزی نمیرویم. چون ممکن است زمان بیشتری ببرد و ما میخواهیم که کار زودتر تمام شود. ترجیح میدهیم پایاننامهها سریعتر به نتیجه برسند تا اینکه طولانیتر شوند اما برای جامعه (و برای خودمان) اثربخشتر باشند.
🔹آیا برای دانشجویانی که هنوز در درک مبانی رشتۀ معماری و مفاهیم اولیۀ تحقیقات علمی مشکل دارند، انتخاب این عناوین پیچیدۀ چندوجهی، یعنی ترکیبی از المانهایی که هنوز درک تئوریهای آنها خارج از تصور امروز ماست و بین صاحبنظران، توافقی بر روی آنها وجود ندارد، خدمتی علمی است؟
🔸بعد هم هرساله دهها نشست و کنفرانس برگزار میکنیم و میگوییم چرا بازار کار حرفهای با دانشگاهها ارتباط ندارد. چرا دفاتر حرفهای معماری به دانشجویان حقوق نمیدهند. چرا تحقیقات جدی گرفته نمیشود. معلوم است که باید چنین باشد. کسی که حرفهای است، زباله نمیخرد و دانشگاهِ امروز ما، محل تولید زباله شده است.
@PoeticsofSpace
براساس قانونِ #پارتو، بیش از ۸۰درصد از هر پروژه، در ۲۰درصدِ پایانی محدودۀ زمانیاش انجام میشود.
همچنین بیش از ۸۰درصد از کارهای یک شرکت را تنها ۲۰درصد از نیروها انجام میدهند.
@PoeticsofSpace
همچنین بیش از ۸۰درصد از کارهای یک شرکت را تنها ۲۰درصد از نیروها انجام میدهند.
@PoeticsofSpace
برگرفته از سخنرانی #تیم_اوربان دربارۀ «از زیر کار در رفتن» و اهمالکاری در انجام پروژهها و کارها.
🔻لینک مشاهده در TED:
https://goo.gl/CiScYS
@PoeticsofSpace
🔻لینک مشاهده در TED:
https://goo.gl/CiScYS
@PoeticsofSpace
🔴 برگرفته از سخنرانی #تیم_اوربان در TED
«تصمیمگیرِ منطقی» مغز، میخواد ما رو وادار کنه تا کاری که الان «درسته» رو انجام بدیم. البته بعضی وقتها باید کارهای راحت و سرگرمکننده انجام داد؛ مثلاً وقتی که شام میخوری، میخوابی یا از اوقات فراغتی که حقته لذت میبری. اما گاهی، خوشیها برایت دلچسب نیستند، چون اصلاً حق تو نبوده و باید به کارهای اصلیات میرسیدی. فضا برایت سرشار از احساسِ گناه، وحشت و اضطراب میشه؛ از خودت بدت میاد.
⭐️⭐️⭐️چه باید کرد؟
۱. کارهایی که deadline دارند.
«هیولای ترس»، وقتی که مهلت داره تموم میشه، یا خطرِ خجالتکشیدن پیش دیگران هست یا پیامدهای ترسناکِ دیگه، بیرون میاد تا در زمان اندکی، کلِ کارها رو با عجله و بهصورت فشرده انجام بدیم. چندان جالب نیست؛ اما درنهایت، کار یهجوری جمع میشه.
۲. کارهای بدونِ #deadline
کارهای هنری، کارآفرینی و امور شخصی (ورزش، پرداختن به سلامتی یا تمامکردن رابطهای ناخوشایند) اغلب مهلتی برای اتمام ندارند و شما مدیر و کارفرمای خودتون هستید. پس «هیولای ترس» بیرون نمیاد و «از زیر کار در رفتن»، تا ابد ادامه پیدا میکنه. آدمها تبدیل به تماشاچیهایی میشن که فقط دارن به زندگی نگاه میکنن. نااُمیدی وقتی بیشتر میشه که میبینن نهتنها نتونستن به آرزوهاشون برسن، بلکه حتی نتونستن شروع کنن!
براساس قانونِ #پارتو، بیش از ۸۰درصد از هر کار، در ۲۰درصدِ پایانی محدودۀ زمانیاش انجام میشه. اما اگر مهلتی نباشه، هیچوقت اون ۲۰درصدِ پایانی از راه نمیرسه و کارها هیچگاه انجام نمیشن. راهحل، درنظرگرفتن مهلتی «اجباری» برای کارهاست، حتی بهصورت ذهنی و غیرواقعی.
🔶اما اساساً چه کنیم کارها به آخرین روزها و ساعتها موکول نشوند؟
همواره (با شدت کم یا زیاد) این اتفاق میفته. اما میشه با درنظرگرفتن یک تقویم کلی از عمر انسان و تقسیم اون به واحدهای زمانیِ «هفتگی»، انگیزۀ انجام کارها رو بیشتر کرد؛ انگیزهای ناشی از ترسِ تمامشدنِ یک سال یا کلِ یک عمر، بدون هیچ حاصلی.
🔷استفاده از تکنیکهایی مثل #پومودورو
انسان نمیتونه بهطور پیوسته و طولانی، «تمرکز ذهنی» و «توان فیزیکی» خودش رو بر روی یک کار خاص حفظ کنه. بنابراین، این تکنیک پیشنهاد میکنه پس از بازههای مشخصی از انجامِ مطلقِ یک کار، به کمی «استراحت اجباری» یا فعالیتهای دیگر بپردازید و سپس مجدداً اون کار رو ادامه بدید.
@PoeticsofSpace
🔴 برگرفته از سخنرانی #تیم_اوربان در TED
«تصمیمگیرِ منطقی» مغز، میخواد ما رو وادار کنه تا کاری که الان «درسته» رو انجام بدیم. البته بعضی وقتها باید کارهای راحت و سرگرمکننده انجام داد؛ مثلاً وقتی که شام میخوری، میخوابی یا از اوقات فراغتی که حقته لذت میبری. اما گاهی، خوشیها برایت دلچسب نیستند، چون اصلاً حق تو نبوده و باید به کارهای اصلیات میرسیدی. فضا برایت سرشار از احساسِ گناه، وحشت و اضطراب میشه؛ از خودت بدت میاد.
⭐️⭐️⭐️چه باید کرد؟
۱. کارهایی که deadline دارند.
«هیولای ترس»، وقتی که مهلت داره تموم میشه، یا خطرِ خجالتکشیدن پیش دیگران هست یا پیامدهای ترسناکِ دیگه، بیرون میاد تا در زمان اندکی، کلِ کارها رو با عجله و بهصورت فشرده انجام بدیم. چندان جالب نیست؛ اما درنهایت، کار یهجوری جمع میشه.
۲. کارهای بدونِ #deadline
کارهای هنری، کارآفرینی و امور شخصی (ورزش، پرداختن به سلامتی یا تمامکردن رابطهای ناخوشایند) اغلب مهلتی برای اتمام ندارند و شما مدیر و کارفرمای خودتون هستید. پس «هیولای ترس» بیرون نمیاد و «از زیر کار در رفتن»، تا ابد ادامه پیدا میکنه. آدمها تبدیل به تماشاچیهایی میشن که فقط دارن به زندگی نگاه میکنن. نااُمیدی وقتی بیشتر میشه که میبینن نهتنها نتونستن به آرزوهاشون برسن، بلکه حتی نتونستن شروع کنن!
براساس قانونِ #پارتو، بیش از ۸۰درصد از هر کار، در ۲۰درصدِ پایانی محدودۀ زمانیاش انجام میشه. اما اگر مهلتی نباشه، هیچوقت اون ۲۰درصدِ پایانی از راه نمیرسه و کارها هیچگاه انجام نمیشن. راهحل، درنظرگرفتن مهلتی «اجباری» برای کارهاست، حتی بهصورت ذهنی و غیرواقعی.
🔶اما اساساً چه کنیم کارها به آخرین روزها و ساعتها موکول نشوند؟
همواره (با شدت کم یا زیاد) این اتفاق میفته. اما میشه با درنظرگرفتن یک تقویم کلی از عمر انسان و تقسیم اون به واحدهای زمانیِ «هفتگی»، انگیزۀ انجام کارها رو بیشتر کرد؛ انگیزهای ناشی از ترسِ تمامشدنِ یک سال یا کلِ یک عمر، بدون هیچ حاصلی.
🔷استفاده از تکنیکهایی مثل #پومودورو
انسان نمیتونه بهطور پیوسته و طولانی، «تمرکز ذهنی» و «توان فیزیکی» خودش رو بر روی یک کار خاص حفظ کنه. بنابراین، این تکنیک پیشنهاد میکنه پس از بازههای مشخصی از انجامِ مطلقِ یک کار، به کمی «استراحت اجباری» یا فعالیتهای دیگر بپردازید و سپس مجدداً اون کار رو ادامه بدید.
@PoeticsofSpace
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔺ویدئوی سخنرانی #تیم_اوربان در TED (با زیرنویس فارسی)، دربارۀ «از زیر کار در رفتن» و اهمالکاری در انجام پروژهها و کارها؛ یکی از بزرگترین معضلات انسانها در دنیای معاصر.
@PoeticsofSpace
@PoeticsofSpace