«نورِ پنجرۀ خانه، نوری است که انتظارِ حضورِ شما را می‌کشد.»
- گاستون باشلار
از کتاب بوطیقای فضا

@poeticsofspace

«خانه، خیال‌پردازی را مأوا می‌بخشد و به فرد مجال می‌دهد تا در صلح و آرامش، رؤیاپردازی کند.»
- گاستون باشلار، بوطیقای فضا
(عکس از راهی نیاز)

@poeticsofspace

«کیفیتِ بی‌نام»
کیفیتی محوری وجود دارد که مبنای اصلی حیات و روح هر انسان، شهر، بنا، یا طبیعتِ بکر است. این کیفیت، عینی و دقیق و در عین حال، نام‌ناپذیر است.
- کریستوفر الکساندر

@PoeticsofSpace

«شاعرانگی»
سکانسی به‌یادماندنی از فیلم «نوستالژیا»(۱۹۸۳)، شاهکارِ آندره‌ی تارکوفسکی.

@PoeticsofSpace

اولین رسالهٔ دکتری تخصصی معماری که در ایران دفاع شده است.

@PoeticsofSpace

اولین رسالهٔ دکتری معماری به موضوع «هویت معماری» اختصاص داشته است و هنوز هم رساله‌ها، مقاله‌ها و سخنرانی‌ها، همایش‌ها و سمینارهای بسیاری به این بحث می‌پردازند. به عبارت دیگر، «هویت» از آن دست موضوعاتی است که همواره در ایران مورد بحث بوده و احتمالاً خواهد بود.

به قولِ زنده‌یاد دکتر علی‌اکبر صارمی، «مسئولینی که از هویت، هویت ایرانی-اسلامی و یا بحران هویت در معماری صحبت می‌کنند، گمان می‌کنند که هویت، یک چیزی است که ما معماران آن را در اختیار داریم و در جیب خودمان گذاشته‌ایم و نمی‌خواهیم از آن استفاده کنیم. درحالی‌که مباحث مربوط به هویت، از پیش از انقلاب تا به الان، همواره مورد بحث و اختلاف بوده و از آن زمان به دنبال تعریف واحد و مورد توافقی دربارهٔ هویت بوده‌ایم و هنوز هم آن را پیدا نکرده‌ایم.»

@PoeticsofSpace

معماران بزرگی که هیچ‌گاه مدرک دانشگاهی معماری نگرفتند:

میس‌ون‌درروهه / رایت / لوکوربوزیه / لویی سالیوان / لوئیس باراگان / باکمینستر فولر / کارلو اسکارپا / تادائو آندو / پیتر زومتور.

@PoeticsofSpace

نمازخانه پارک لاله - کامران دیبا
از مجموعه عکس‌های کامران عدل، عکاس بین‌المللی.

@PoeticsofSpace

نمازخانه پارک لاله - کامران دیبا
از مجموعه عکس‌های کامران عدل، عکاس بین‌المللی.

@PoeticsofSpace

نمازخانه پارک لاله - کامران دیبا
متن از کامران عدل، عکاس بین‌المللی

«رفته بودم موزه‌ی فرش را عکاسی کنم. وقتی موزه را عکاسی کردم، رفتم سراغ «مکعب عرفانیِ» کامران دیبا. معمارِ بی‌نظیری است. و این مکعب، در عین سادگی، یکی از شاهکارهای معماری ایران است. باید بروید آن را ببینید که وقتی خورشید روی آن به‌گردش در می‌آید، چه غوغایی به‌پا می‌شود و چه حجم‌های ایجاد می‌گردند. رقص نور و خورشید و بتن است. دم در، یک جفت نعلین برنزی گذاشته است که باید قبل از ورود، کفش‌های‌تان را در بیاورید. زیرا که این مکان، مقدس است. که این مکان عرفانی و مقدس است... این مکان، عرفانی و مقدس است.»

@PoeticsofSpace

کتاب‌های «یوهانی پالاسما»، معمار و نظریه‌پردازِ برجستۀ فنلاندی، که تاکنون به فارسی برگردانده شده‌اند.

@PoeticsofSpace

* تمامی کتاب‌های «یوهانی پالاسما»، معمار و نظریه‌پردازِ برجستۀ فنلاندی، که تاکنون به فارسی برگردانده شده‌اند:

۱. چشمان پوست: معماری و ادراکات حسی
۲. دست متفکر: حکمت وجود متجسد در معماری
۳. پرسش‌های ادراک: پدیدارشناسی معماری
۴. معماری تصویر: فضای وجودی در سینما
۵. خیال مجسم: تخیل و خیال‌پردازی در معماری
۶. ذهن در معماری: علم اعصاب، تجسم و آینده طراحی

یوهانی پالاسما، یکی از محبوب‌ترین نظریه‌پردازان حوزۀ پدیدارشناسی معماری در کشور ماست که تاکنون دست‌کم ۶کتاب فوق از او به فارسی برگردانده شده است. هم‌چنین ترجمه‌های دیگری از دو کتاب «چشمان پوست» و «پرسش‌های ادراک» او منتشر شده، و کتاب‌ها و مقالات متعددی نیز دربارۀ اندیشه‌هایش به زبان فارسی به نگارش درآمده است.

@PoeticsofSpace

رابطۀ محیط-بدن- ذهن- مغز از نگاهِ استیون هال.

برگرفته از سخنرانی استیون هال در RIBA با موضوع «معماری چگونه مغز را فعال می‌کند؟»

@PoeticsofSpace

«معماری وجودِ خارجی ندارد. آن‌چه که وجود دارد، روحِ معماری است.»
- لویی کان

برگرفته از سخنرانی استیون هال در RIBA

@PoeticsofSpace

«ماده، نورِ خاموش‌شده است.» -لویی کان

مسجد جامع اصفهان
عکس از مهرزاد پرهیزکاری

@PoeticsofSpace

لویی کان، نور را نه صرفاً ابزاری برای ادراک‌مان از چیزها، بلکه منبع اصلیِ هر ماده می‌دانست:

«بدون نور، معماری وجود ندارد ... من نور را همچون بخشندۀ همۀ حضورها و ماده را به‌صورتِ نورِ خاموش‌شده احساس می‌کنم. هر آن‌چه که توسط نور ایجاد می‌شود، سایه‌ای را به وجود می‌آورد، و بنابراین، سایه وابسته به نور است. من آستانه‌ای را احساس می‌کنم: نور به سکوت، سکوت به نور؛ محیطی الهام‌بخش، که در آن میل به بودن و بیان‌کردن، امکان‌پذیر می‌شود.»

- برگرفته از کتاب:
Louis Kahn: Essential Texts, by Robert C. Twombly (Editor), New York: W.W. Norton, 2003.

@PoeticsofSpace

آموزش معماری، آموختن معماری
برگرفته از کتابِ معماری‌اندیشی.

@PoeticsofSpace

به بهانۀ زادروز آلبرتو پرز-گومز
معمار و نظریه‌پرداز برجستۀ معاصر

@poeticsofspace

استدلال می‌شود که نظریه، بی‌فایده است و این حقیقت دارد. نظریۀ ابزاری، بی‌فایده است. مسئله این است که عدم آگاهی از رابطۀ میان تاریخ و فرهنگ، سبب عدم بازنگری دربارۀ آن چیزی شده است که نظریه می‌تواند ارائه دهد. فلسفه‌ای که از زبان متداول، و نه زبان منطق، سرچشمه بگیرد به ما این امکان را می‌دهد تا مقاصدمان را در مورد فرهنگ پویا و زنده بیان کنیم. این همان چیزی است که ما باید به دانشجویان به‌عنوان «نظریۀ معماری» ارائه دهیم.
― آلبرتو پرز گومز، «آموزش در معماری».

@poeticsofspace

اتمسفرهای معماری
آلبرتو پرز-گومز

@PoeticsofSpace

«اتمسفرهای معماری»
آلبرتو پرز-گومز
‌
پیشرفت‌های اخیر در علمِ عصب‌شناسی و نظریۀ شناختی فعال، همراه با یافته‌های تجربی جدید، اهمیتِ محیط فیزیکی را برای آسایش جسمی و روحی ما به اثبات رسانده‌اند. محیط، ما را به‌طور عمیق، عاطفی و شناختی تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و این امر، بر چگونگیِ احساسِ ما اثر می‌گذارد. این یافته‌ها، اکنون بینش‌هایی را تأیید می‌کنند که از مدت‌ها پیش جریان داشته‌اند. بینش‌هایی که توسط فیلسوفانی مانند موریس مرلو-پونتی و ادموند هوسرل در قرن بیستم مطرح شدند.

مهم‌ترین موضوع، این است که اهمیت این یافته‌های جدید را دریابیم و از ابزارهای مناسبِ فرآیندهای طراحی به‌منظورِ خلقِ اتمسفرهای مناسب برای کنش‌های انسان استفاده کنیم. اتمسفرهایی که شرایطِ یک زندگی خوب را به ارمغان می‌آورند. موضوعی که چندان آسان نیست و پژوهش‌ها در این زمینه، تازه آغاز شده است.

ابزارهایی که از آن‌ها [در فرآیند طراحی] استفاده می‌کنیم، می‌تواند شامل موارد شناخته‌شده‌ای مانند ترسیم و مدل‌سازی باشد. اما هم‌چنین باید مواردی مانند نوشتن روایت‌ها، به‌عنوانِ برانگیزانندۀ اتمسفرهای مناسب برای کنش‌های انسان را نیز دربربگیرد که هم‌اکنون کم‌تر متداول‌اند.

این نظریه‌پردازی‌ها باید گسترش یابند و محورِ تمامیِ اموری قرار گیرند که ما به‌عنوانِ طراحان و استادان به آن‌ها می‌پردازیم.

@PoeticsofSpace