اگر بخواهم به معماری به‌عنوانِ یک هنر بنگرم، آن را به‌صورت «حجاری و تراشیدنِ فضای خالی» تصور می‌کنم: عنصر اصلی معماری، فضای تهی است.
- یونا فریدمن

@PoeticsofSpace

- پیتر زومتور

@PoeticsofSpace

روندِ مخرب و چرخۀ معیوبِ «معماری برای جایزه، و نه برای انسان». برگرفته از کتابِ «ضدمعماری و واسازی»، نوشتۀ نیکوس سالینگروس.

@PoeticsofSpace

کتاب «ضد-معماری و واسازی(دیکانستراکشن)»، نوشتۀ نیکوس سالینگروس. ترجمۀ فارسیِ آخرین ویرایشِ این کتاب نیز منتشر شده است.

@PoeticsofSpace

متنی که کامران دیبا در پاسخ به مصاحبۀ بهرام شیردل دربارۀ «موزه هنرهای معاصر تهران» برای‌مان فرستاده است.

@PoeticsofSpace

بهرام شیردل، خرداد پارسال در مصاحبه‌ای با روزنامۀ شرق گفته بود: «موزه هنرهای معاصر تهران، کپی موزۀ خوان میرو است که ١٩٦٨ در اسپانیا ساخته شد. این موزه هنرهای معاصر ما نیست، این یک دروغ است!»

لینک مصاحبۀ شیردل: https://goo.gl/et9J6K

@PoeticsofSpace

کامران دیبا
نورگیر موزه هنرهای معاصر تهران
(عکس از سحرناز طالب‌نژاد)

@PoeticsofSpace

نورگیرهایی به شکلِ بادگیرهای سنتی ایران / موزۀ هنرهای معاصر تهران - کامران دیبا

@PoeticsofSpace

احتمالاً هر فرد ایرانی که از موزه هنرهای معاصر تهران بازدید کرده است، اتمسفر و حس‌وحالی از معماری ایرانی را در آن تجربه کرده باشد. بنابراین، اساساً چرا باید چنین فضایی را که با روحیات ما سازگاری دارد، «کپی» و «دروغ» دانست؟ این‌ها همه معضلاتی است که فرم‌گرایی و نقد فرمال معماری به وجود می‌آورد و سبب می‌شود تا صرفاً از روی چند تصویر به نقد بناهای معماری پرداخته و از «تجربۀ بودن‌مان در فضای معماری» صرف‌نظر کنیم.

@PoeticsofSpace

سیر تحول آثار لویی کان از ۱۹۲۴ تا ۱۹۷۴ در بهره‌گیری از نور طبیعی - «بخش نخست» - برگرفته از کتاب:
Louis I. Kahn: Light and Space - Licht und Raum, by Urs Büttiker

@PoeticsofSpace

سیر تحول آثار لویی کان از ۱۹۲۴ تا ۱۹۷۴ در بهره‌گیری از نور طبیعی - «بخش دوم» - برگرفته از کتاب:
Louis I. Kahn: Light and Space - Licht und Raum, by Urs Büttiker

@PoeticsofSpace

موزۀ لوور ابوظبی اثر «ژان نوول»، معمار فرانسوی، که به‌تازگی پس از ده سال ساخت‌وساز و صرف یک میلیارد پوند هزینه، گشایش یافته است.

@PoeticsofSpace

موزۀ لوور ابوظبی اثر ژان نوول.
گنبد مشبک موزه، ضمن دفع حرارت محیط بیابانی، گالری‌ها را با نور طبیعی روشن می‌کند. آثاری از ون‌گوگ، پیکاسو و داوینچی در این موزه به نمایش گذاشته شده‌اند.

@PoeticsofSpace

اجرای زیبای موسیقی زنده زیرِ بارشِ نور، در آیین گشایش موزۀ لوور ابوظبی.

@PoeticsofSpace

ویدئویی دربارۀ طراحی معماری موزۀ لوور ابوظبی اثر «ژان نوول» فرانسوی، در مجاورتِ پروژه‌هایی از فرانک گری، نورمن فاستر، زَها حدید و تادائو آندو.

@PoeticsofSpace

فضاهای داخلی موزۀ لوور ابوظبی پس از افتتاح، همراه با صحبت‌های «ژان نوول» دربارۀ ایده‌هایش در این پروژه.

@PoeticsofSpace

یادی از نادر خلیلی که ایده‌اش برای ساخت پناهگاه پس از زلزله با کیسه و شن کلی جایزه جهانی برد اما گویا هرگز به ایران نرسید که عملی بشه
https://goo.gl/wTJ2O
نازلی کاموری
https://goo.gl/EQqCRX
@nimaclick

🔺تعدادی از دانشجویان معماری دانشگاه علم‌وصنعت، تهران، شهید بهشتی و چند دانشگاه دیگر به زودی عازم مناطق زلزله‌زده می‌شوند تا ساخت سرپناه موقت به روش سندبگ(کیسه های شنی)را آغاز کنند.
@sharghdaily

🎞تصاویر نمونه‌هایی از سرپناه موقت به شیوه #کیشه‌شنی که قرار است توسط دانشجویان معماری در مناطق #زلزله‌زده ساخته شود.
@sharghdaily

زلزلۀ هاییتی، فاجعۀ طبیعی یا فاجعۀ مهندسی؟

لینک مشاهده در TED (با امکانِ پخشِ زیرنویس فارسی):
https://goo.gl/rb5CwW

@PoeticsofSpace

* زلزلۀ هاییتی، فاجعۀ طبیعی یا فاجعۀ مهندسی؟

همۀ ما از حجم عظیم تلفات مردمی در زلزلۀ هاییتی شنیده‌ایم، اما به اندازۀ کافی دربارۀ دلایل این تلفات گفته نشده است. در واقع این ساختمان‌ها بودند و نه زلزله، که ۲۲۰هزار نفر را در هائیتی کشته، ۳۰۰هزار نفر را زخمی کرده، ۱.۲میلیون نفر را آواره، مسیر غذارسانی را بسته، و نیز راه کمک‌رسانی و آب‌رسانی را به مردمان سراسر کشور مسدود کردند. این بزرگ‌ترین فاجعۀ شهری در دهۀ گذشته است؛ البته نه فاجعه‌ای طبیعی. بلکه یک «فاجعۀ مهندسی».

پس از زلزله، ما مهندسان زلزله را به این کشور فرستادیم تا بفهمند دلیل فروریختن ساختمان‌ها چه بوده. تا دریابیم چه چیز امن بوده و چه چیز نبوده. ما بیش از ۱۵۰۰ساختمان را بررسی کردیم؛ مدرسه‌ها، مراکز مسکونی، و نیز مجتمع‌های پزشکی و اغذیه‌فروشی‌ها. ما ساختمان‌های دولتی را نیز بررسی کردیم.

پس از مشاهدۀ فروریختن همۀ این ساختمان‌ها به یک شکل، به این نتیجه رسیدیم که هیچ چیز جدیدی وجود ندارد. دلیل ریختن، همان بوده که همیشه بوده: دیوارها و اسلب‌ها به‌درستی به ستون‌ها متصل نیستند. سقف از ساختمان آویزان است. ساختارهای معلق، یا غیرمتقارن، که به شدت لرزیده و فرو ریخته‌اند. مصالح ساختمانی نامرغوب، سیمان ناکافی، نبود مهار کافی روی آجرها، و میلگردهای نرم که در معرض رطوبت خورده شده‌اند.

اکنون می‌دانیم چگونه باید ساختمان‌های مناسب ساخت و این راه‌حلِ ماست برای همۀ این ایرادها. به شیلی نگاه کنید؛ یک ماه پس از زلزله‌ای به قدرت ۸.۸ ریشتر. یعنی ۵۰۰ برابرِ قدرت زمین‌لرزه‌ای به قدرت ۷.۰ ریشتر که پایتخت هاییتی را لرزاند. کم‌تر از ۱۰۰۰ کشته، که اگر نسبت به جمعیت حساب کنیم، می‌شود کم‌تر از ۱درصدِ جمعیت تلفات زلزلۀ هاییتی. تفاوت میان زلزلۀ شیلی و هاییتی در چه بوده است؟

استاندارد لرزه‌شناسی و ساختمان‌سازی، یعنی درنظرگرفتنِ ساختمان‌ها به‌صورتِ یک مجموعه - دیوارها و ستون‌ها، سقف‌ها و اسلب‌ها، که به هم متصلند، نه به‌عنوان اعضای جدا از هم. اگر نگاهی به این ساختمان در شیلی بیندازید، از میان به دو نیم شده، اما مبدل به تلی از ویرانی نشده. مردم شیلی برای دهه‌ها مطابق با اصول و قواعد سازه‌ای، ساخت‌وساز کرده‌اند.

@PoeticsofSpace