ایتالو کالوینو در این رمان، روایت‌هایی پست‌مدرن و سورئال از شهرهایی خیالی ارائه می‌دهد که ارتباطی بینامتنی با سفرهای مارکوپولو نیز دارد؛ منبعی الهام‌بخش برای تخیلات شهری و معمارانه.

@poeticsofspace

تصویرسازی از آرمانشهرهای ارائه‌شده در کتاب «شهرهای ناپیدا»، توسط کارینا پوئنته:

http://www.archdaily.com/781043/italo-calvinos-invisible-cities-illustrated

* 📚مشهورترین کتاب‌های ایتالو کالوینو که به زبان فارسی ترجمه شده‌اند:

• تی صفر (t Zero)
• مورچه آرژانتینی (The Argentine Ant)
• ابر آلودگی (Smog)
• کمدی‌های کیهانی (Cosmicomics)
• آقای پالومار (Mr. Palomar)
• اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری (If on a winter time a traveller)
• افسانه‌های ایتالیایی (Italian Folktales)
• شهرهای ناپیدا (Invisible Cities)
• شوالیه ناموجود (The nonexistent knight)
• شاه گوش می‌کند (A King Listens)
• مارکو والده (Marcovaldo)
• بارون درخت‌نشین (The Baron in the Trees)
• کلاغ آخر از همه می‌رسد (The Crow Comes Last)
• شش یادداشت برای هزارۀ سوم (Six Memos for the Next Millennium)

@poeticsofspace

“Architecture of Silence, yet every brick speaks.”
یکی از زیباترین توصیف‌ها دربارۀ معماریِ #لویی_کان

Indian Institute of Management by Louis Kahn / Ahmedabad, India.

@PoeticsofSpace

برای زادروزِ پابلو پیکاسو

Pablo Picasso at work in his atelier, Vallauris, France - 1949

@PoeticsofSpace

اتمسفرِ بی‌نظیرِ استودیوی گروه اسپانیاییِ RCR، برندگان جایزۀ معماری پریتزکر۲۰۱۷. / عملکرد ما در هر محیط، به‌صورت آگاهانه یا ناآگاهانه، از اتمسفر و حال‌وهوای آن محیط تأثیر می‌پذیرد.

@PoeticsofSpace

استودیوی معماری RCR، شهرِ Olot، ایالت کاتالانونیا، اسپانیا. برندگانِ جایزۀ معماری پریتزکر ۲۰۱۷.

@PoeticsofSpace

رستوران Les Cols از دفتر معماری RCR (برندگان جایزۀ پریتزکر 2017).

پیوندی زیبا و سیال میان محیط مصنوع و طبیعت پیرامون که تجربۀ نور، سایه، رنگ‌ها و فصول گوناگون را به ارمغان می‌آورد.

@PoeticsofSpace

Les Cols Restaurant, RCR Arquitectes / Olot, Girona, Spain, 2007.

@PoeticsofSpace

فیلمی کوتاه از فضای داخلی رستوران Les Cols از دفتر معماری RCR (برندگان جایزۀ پریتزکر 2017).

@PoeticsofSpace

اگر بخواهم به معماری به‌عنوانِ یک هنر بنگرم، آن را به‌صورت «حجاری و تراشیدنِ فضای خالی» تصور می‌کنم: عنصر اصلی معماری، فضای تهی است.
- یونا فریدمن

@PoeticsofSpace

- پیتر زومتور

@PoeticsofSpace

روندِ مخرب و چرخۀ معیوبِ «معماری برای جایزه، و نه برای انسان». برگرفته از کتابِ «ضدمعماری و واسازی»، نوشتۀ نیکوس سالینگروس.

@PoeticsofSpace

کتاب «ضد-معماری و واسازی(دیکانستراکشن)»، نوشتۀ نیکوس سالینگروس. ترجمۀ فارسیِ آخرین ویرایشِ این کتاب نیز منتشر شده است.

@PoeticsofSpace

متنی که کامران دیبا در پاسخ به مصاحبۀ بهرام شیردل دربارۀ «موزه هنرهای معاصر تهران» برای‌مان فرستاده است.

@PoeticsofSpace

بهرام شیردل، خرداد پارسال در مصاحبه‌ای با روزنامۀ شرق گفته بود: «موزه هنرهای معاصر تهران، کپی موزۀ خوان میرو است که ١٩٦٨ در اسپانیا ساخته شد. این موزه هنرهای معاصر ما نیست، این یک دروغ است!»

لینک مصاحبۀ شیردل: https://goo.gl/et9J6K

@PoeticsofSpace

کامران دیبا
نورگیر موزه هنرهای معاصر تهران
(عکس از سحرناز طالب‌نژاد)

@PoeticsofSpace

نورگیرهایی به شکلِ بادگیرهای سنتی ایران / موزۀ هنرهای معاصر تهران - کامران دیبا

@PoeticsofSpace

احتمالاً هر فرد ایرانی که از موزه هنرهای معاصر تهران بازدید کرده است، اتمسفر و حس‌وحالی از معماری ایرانی را در آن تجربه کرده باشد. بنابراین، اساساً چرا باید چنین فضایی را که با روحیات ما سازگاری دارد، «کپی» و «دروغ» دانست؟ این‌ها همه معضلاتی است که فرم‌گرایی و نقد فرمال معماری به وجود می‌آورد و سبب می‌شود تا صرفاً از روی چند تصویر به نقد بناهای معماری پرداخته و از «تجربۀ بودن‌مان در فضای معماری» صرف‌نظر کنیم.

@PoeticsofSpace

سیر تحول آثار لویی کان از ۱۹۲۴ تا ۱۹۷۴ در بهره‌گیری از نور طبیعی - «بخش نخست» - برگرفته از کتاب:
Louis I. Kahn: Light and Space - Licht und Raum, by Urs Büttiker

@PoeticsofSpace

سیر تحول آثار لویی کان از ۱۹۲۴ تا ۱۹۷۴ در بهره‌گیری از نور طبیعی - «بخش دوم» - برگرفته از کتاب:
Louis I. Kahn: Light and Space - Licht und Raum, by Urs Büttiker

@PoeticsofSpace