مصاحبۀ پیتر زومتور با سایت Dezeen
۱۲ مِی ۲۰۱۷
[چکیدۀ مصاحبه - ترجمۀ اختصاصی]
پیتر زومتور، علاقهمندان بسیاری را در طول بیش از پنج دهه فعالیت حرفهای به خود جذب کرده است، با این وجود، همچنان به این مشهور است که ترجیح میدهد کمتر در رسانهها دیده شود. او در این مصاحبه با الهام از رویکردِ راجر فدرر، ستارۀ سوئیسی و رسانهگریزِ دنیای تنیس، از تلاشش برای اجتناب از این شهرت به رازآمیزی میگوید.
زومتورِ ۷۴ساله همراه با گروهی کوچک، در هالدشتاین، روستایی کوهستانی در شرق سوئیس کار میکند؛ جایی که استودیوی شخصیاش، «آتلیۀ پیر زومتور»، را در سال ۱۹۷۹ در آن بنیان نهاده است. مقیاس این استودیو، دورافتادهبودنِ محل آن و آوازۀ موشکافیهای سختگیرانهاش در روند طولانیِ گزینش و بررسی مشتریان، چنین تصویری را از او در رسانهها ساخته است: «خلوتگزینِ مردمگریزِ کوهستاننشین».
اما این تصویری است که زومتور سخت تلاش دارد تا خود را از آن دور کند: «جالب است که چنین تصوری هنوز هم رواج دارد؛ من هر کاری که از دستم بربیاید برای تغییر این تصور میکنم. کسانی که از نزدیک با من آشنا میشوند میگویند: 'اصلاً اونطوری که بقیه میگن، نیستی!'، با این حال، شایعات جور دیگری پیش میروند... فکر میکنم ۱۰-۱۵سال پیش بود که تصمیم گرفتم از خودم در برابر نفوذِ رسانهها بیشتر محفاظت کنم. پس از آن بود که رویگردان شدم و بستهتر عمل کردم. اما الان اینگونه نیستم.»
زومتور که هیچ وبسایتی ندارد، در گذشته از مصاحبههای تلفنی پرهیز داشته است و در مقابل، خبرنگاران را به استودیوی شخصیاش دعوت میکرده است. آنها نیز خوانندگانشان را با داستانهایی از این سفرها سرگرم کرده و «افسانۀ» کنونی را پیرامون کار او شکل دادهاند. هنگامی که زومتور، برندۀ مشهورترین جایزۀ معماری در جهان، یعنی جایزۀ پریتزکر در سال ۲۰۰۹ شد، حتی هیئت داوران نیز بر تصمیم او برای منزوی و محدود نگاهداشتنِ گسترۀ فعالیتش تأکید کردند، اما اینطور نتیجه گرفتند که این کار سبب میشود تا کارهای او «از مُد و جریانات سطحیِ زودگذر محافظت شوند».
الیور وینرایت، منتقد معماری گاردین نیز در مقالهای دربارۀ اهدای مدال طلای RIBA سال ۲۰۱۳ به پیتر زومتور، او را «مردِ مرموزِ دنیای معماری» نامید. وینرایت نوشت: «او شهرتی افسانهای بهعنوان خلوتگزینِ مردمگریزِ کوهستاننشین یافته است؛ راهبِ متریالها، معیارهایی سختگیرانه دارد و تنها تعداد اندکی از مشتریان، از چنان شکیبایی یا جیبهای پر از پول برخوردارند که با رویکردِ سازشناپذیرِ او کنار بیایند.»
اما زومتور اکنون تصمیم گرفته است تا راحتتر پذیرای رسانههای همگانی شود؛ رفتاری الگوگرفته از راجر فدرر، تنیسباز سوئیسی، که مصاحبهشوندهای رویگردان از رسانهها، اما خونگرم است. زومتور خود در این باره میگوید: «فرزندانم به من آموختند که باید نرمتر باشم. پسرم گفت: 'تو باید مثل راجر فدرر باشی. میدونی، اگر کسی جلو اومد، آدم خوبی باش؛ بگو: «باشه، عکس بگیرید»، «باشه، امضا میدم». هیچ اشکالی نداره که این کارها رو انجام بدی'.»
با وجود حضور اندکش در رسانهها، زومتور در میان پنج معمار نخستی قرار دارد که آثارشان بیش از سایرین در سال ۲۰۱۶ در سایتِ Dezeen جستجو شده است. زومتور همچنین شرح میدهد که حمامهای آبگرم و اقامتگاهی که او در روستای والسِ سوئیس طراحی و اجرا کرده بود، توسط یک بسازوبفروشِ «خودخواه» تخریب شده است: «این پروژه، پروژهای اجتماعی بود. من و همسرم حدود ۲۰سال در آنجا همراه با عموم مردم زندگی کردیم. پروژهای موفق که به جامعه تعلق داشت. هماکنون، تاجری کلِ آن را خریداری و تخریب کرده است. غمانگیزتر اینکه، این مرد، فردی محلی بود که آنجا را از بین برد.»
@PoeticsofSpace
۱۲ مِی ۲۰۱۷
[چکیدۀ مصاحبه - ترجمۀ اختصاصی]
پیتر زومتور، علاقهمندان بسیاری را در طول بیش از پنج دهه فعالیت حرفهای به خود جذب کرده است، با این وجود، همچنان به این مشهور است که ترجیح میدهد کمتر در رسانهها دیده شود. او در این مصاحبه با الهام از رویکردِ راجر فدرر، ستارۀ سوئیسی و رسانهگریزِ دنیای تنیس، از تلاشش برای اجتناب از این شهرت به رازآمیزی میگوید.
زومتورِ ۷۴ساله همراه با گروهی کوچک، در هالدشتاین، روستایی کوهستانی در شرق سوئیس کار میکند؛ جایی که استودیوی شخصیاش، «آتلیۀ پیر زومتور»، را در سال ۱۹۷۹ در آن بنیان نهاده است. مقیاس این استودیو، دورافتادهبودنِ محل آن و آوازۀ موشکافیهای سختگیرانهاش در روند طولانیِ گزینش و بررسی مشتریان، چنین تصویری را از او در رسانهها ساخته است: «خلوتگزینِ مردمگریزِ کوهستاننشین».
اما این تصویری است که زومتور سخت تلاش دارد تا خود را از آن دور کند: «جالب است که چنین تصوری هنوز هم رواج دارد؛ من هر کاری که از دستم بربیاید برای تغییر این تصور میکنم. کسانی که از نزدیک با من آشنا میشوند میگویند: 'اصلاً اونطوری که بقیه میگن، نیستی!'، با این حال، شایعات جور دیگری پیش میروند... فکر میکنم ۱۰-۱۵سال پیش بود که تصمیم گرفتم از خودم در برابر نفوذِ رسانهها بیشتر محفاظت کنم. پس از آن بود که رویگردان شدم و بستهتر عمل کردم. اما الان اینگونه نیستم.»
زومتور که هیچ وبسایتی ندارد، در گذشته از مصاحبههای تلفنی پرهیز داشته است و در مقابل، خبرنگاران را به استودیوی شخصیاش دعوت میکرده است. آنها نیز خوانندگانشان را با داستانهایی از این سفرها سرگرم کرده و «افسانۀ» کنونی را پیرامون کار او شکل دادهاند. هنگامی که زومتور، برندۀ مشهورترین جایزۀ معماری در جهان، یعنی جایزۀ پریتزکر در سال ۲۰۰۹ شد، حتی هیئت داوران نیز بر تصمیم او برای منزوی و محدود نگاهداشتنِ گسترۀ فعالیتش تأکید کردند، اما اینطور نتیجه گرفتند که این کار سبب میشود تا کارهای او «از مُد و جریانات سطحیِ زودگذر محافظت شوند».
الیور وینرایت، منتقد معماری گاردین نیز در مقالهای دربارۀ اهدای مدال طلای RIBA سال ۲۰۱۳ به پیتر زومتور، او را «مردِ مرموزِ دنیای معماری» نامید. وینرایت نوشت: «او شهرتی افسانهای بهعنوان خلوتگزینِ مردمگریزِ کوهستاننشین یافته است؛ راهبِ متریالها، معیارهایی سختگیرانه دارد و تنها تعداد اندکی از مشتریان، از چنان شکیبایی یا جیبهای پر از پول برخوردارند که با رویکردِ سازشناپذیرِ او کنار بیایند.»
اما زومتور اکنون تصمیم گرفته است تا راحتتر پذیرای رسانههای همگانی شود؛ رفتاری الگوگرفته از راجر فدرر، تنیسباز سوئیسی، که مصاحبهشوندهای رویگردان از رسانهها، اما خونگرم است. زومتور خود در این باره میگوید: «فرزندانم به من آموختند که باید نرمتر باشم. پسرم گفت: 'تو باید مثل راجر فدرر باشی. میدونی، اگر کسی جلو اومد، آدم خوبی باش؛ بگو: «باشه، عکس بگیرید»، «باشه، امضا میدم». هیچ اشکالی نداره که این کارها رو انجام بدی'.»
با وجود حضور اندکش در رسانهها، زومتور در میان پنج معمار نخستی قرار دارد که آثارشان بیش از سایرین در سال ۲۰۱۶ در سایتِ Dezeen جستجو شده است. زومتور همچنین شرح میدهد که حمامهای آبگرم و اقامتگاهی که او در روستای والسِ سوئیس طراحی و اجرا کرده بود، توسط یک بسازوبفروشِ «خودخواه» تخریب شده است: «این پروژه، پروژهای اجتماعی بود. من و همسرم حدود ۲۰سال در آنجا همراه با عموم مردم زندگی کردیم. پروژهای موفق که به جامعه تعلق داشت. هماکنون، تاجری کلِ آن را خریداری و تخریب کرده است. غمانگیزتر اینکه، این مرد، فردی محلی بود که آنجا را از بین برد.»
@PoeticsofSpace
مجموعۀ آبدرمانی والز در سوئیس، یکی از برجستهترین آثار پیتر زومتور که در نهایت، جایزۀ پریتزکر سال ۲۰۰۹ را برای او به ارمغان آورد.
@PoeticsofSpace
@PoeticsofSpace
وظیفۀ معماری، همانگونه که مرلوپونتی دربارۀ نقاشیهای سزان نوشت، «نمایشِ نحوۀ لمسشدنِ ما توسط جهان» است. ما در «جسمانیتِ جهان» زندگی میکنیم.
- یوهانی پالاسما
@PoeticsofSpace
- یوهانی پالاسما
@PoeticsofSpace
#ورودی
Philip Johnson
Chapel of St. Basil, University of St. Thomas, Houston, Texas. 1997.
@PoeticsofSpace
Philip Johnson
Chapel of St. Basil, University of St. Thomas, Houston, Texas. 1997.
@PoeticsofSpace
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
استیون هال، برندۀ جایزۀ Daylight 2016.
این جایزه هر سال به موفقترین معمار در استفاده از نور طبیعی جهت کیفیتبخشی به محیط زندگی تعلق میگیرد.
@PoeticsofSpace
این جایزه هر سال به موفقترین معمار در استفاده از نور طبیعی جهت کیفیتبخشی به محیط زندگی تعلق میگیرد.
@PoeticsofSpace
* استیون هال: فضا بدون حضور نور در «فراموشی» فرو میرود.
استیون هال، برندۀ جایزۀ Daylight 2016 دربارۀ نقش نور در معماری میگوید:
«جوهر ادراکی و قدرت متافیزیکی معماری توسط کیفیت نور و سایههای شکلگرفته بهوسیلۀ فضاهای پر و خالی، شفافیتها، کدربودنها و نیمهشفافیتها ایجاد میشود. نور طبیعی با تنوع تابش خود، شورمندی معماری و شهرها را تنظیم میکند. در مسائل معماری، آنچه چشمها میبینند و حواس، احساس میکنند، بر اثر شرایط نور و سایه شکل میگیرد.»
@PoeticsofSpace
استیون هال، برندۀ جایزۀ Daylight 2016 دربارۀ نقش نور در معماری میگوید:
«جوهر ادراکی و قدرت متافیزیکی معماری توسط کیفیت نور و سایههای شکلگرفته بهوسیلۀ فضاهای پر و خالی، شفافیتها، کدربودنها و نیمهشفافیتها ایجاد میشود. نور طبیعی با تنوع تابش خود، شورمندی معماری و شهرها را تنظیم میکند. در مسائل معماری، آنچه چشمها میبینند و حواس، احساس میکنند، بر اثر شرایط نور و سایه شکل میگیرد.»
@PoeticsofSpace
برگرفته از سخنرانی پیتر آیزنمن در کنگره اتحادیۀ بینالمللی معماران سال ۲۰۰۵، که در استانبول برگزار شد.
@PoeticsofSpace
@PoeticsofSpace
تجربۀ چندحسی محیط در پروژههای «باغ صفا» و «پارک خواجو» شیراز (بخش اول).
برگرفته از مقالۀ «مهرداد ایروانیان، بدیههسرایی معماری»، نوشتۀ رضا دانشمیر، مجلۀ معمار، شمارۀ ۷، زمستان ۱۳۷۸.
@PoeticsofSpace
برگرفته از مقالۀ «مهرداد ایروانیان، بدیههسرایی معماری»، نوشتۀ رضا دانشمیر، مجلۀ معمار، شمارۀ ۷، زمستان ۱۳۷۸.
@PoeticsofSpace
تجربۀ چندحسی محیط در پروژههای «باغ صفا» و «پارک خواجو» شیراز (بخش دوم).
برگرفته از مقالۀ «مهرداد ایروانیان، بدیههسرایی معماری»، نوشتۀ رضا دانشمیر، مجلۀ معمار، شمارۀ ۷، زمستان ۱۳۷۸.
@PoeticsofSpace
برگرفته از مقالۀ «مهرداد ایروانیان، بدیههسرایی معماری»، نوشتۀ رضا دانشمیر، مجلۀ معمار، شمارۀ ۷، زمستان ۱۳۷۸.
@PoeticsofSpace
تجربۀ چندحسی محیط در پروژههای «باغ صفا» و «پارک خواجو» شیراز (بخش سوم).
برگرفته از مقالۀ «مهرداد ایروانیان، بدیههسرایی معماری»، نوشتۀ رضا دانشمیر، مجلۀ معمار، شمارۀ ۷، زمستان ۱۳۷۸.
@PoeticsofSpace
برگرفته از مقالۀ «مهرداد ایروانیان، بدیههسرایی معماری»، نوشتۀ رضا دانشمیر، مجلۀ معمار، شمارۀ ۷، زمستان ۱۳۷۸.
@PoeticsofSpace