🏡 با بیش از ۶۰ سال قدمت؛
همچنان سرزنده و بی‌زمان.
Bach 28, Barcelona
Ricardo Bofill, 1963
طراحی نوآورانۀ این مجتمع آپارتمانی، اثر ریکاردو بوفیل (۲۰۰۲-۱۹۳۹)، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان نور و هوا را جهت استفادۀ کلیۀ اتاق‌ها به درون سایت کشید. یکی از نخستین آثار بوفیل که تحت تأثیر استادش خوزه آنتونیو کودرچ (José Antonio Coderch)، به سبک مدرن مدیترانه‌ای طراحی شده و با ایده‌ای سنجیده برای گشودگی بالکن‌ها به حیاط اندرونی، تمایزی آشکار با گونه‌شناسی متداولِ مسکن شهری دارد.

شرایط خاص سایت با داشتن تنها یک نما رو به شمال باعث شده با به‌کارگیری پلانی نامتقارن، نشیمن در مجاورت خیابان، و اتاق‌خواب‌ها با چرخش نسبت به خیابان، رو به حیاط خصوصی جانمایی شوند. بال‌های اتاق‌خواب‌های فرعی، پلکانی باز می‌شوند و اتاق‌خواب اصلی در انتها و در بهترین موقعیت قرار دارد. در فضای باقی‌مانده بین دو واحد، آشپزخانه‌ها با دهانه‌ای به حیاط و حمام/سرویس‌ها در میان پارتیشن‌ها قرار می‌گیرند. نمای ساختمان نیز با پنجره‌های مشبک و کرکره‌های چوبی باشکوه، بنا را از گزند تابش مستقیم آفتاب و گرمای تابستان حفظ می‌کند.
@PoeticsofSpace‌ | بوطیقای فضا

🟪 صحبت‌های آرشیتکت حسین شیخ زین‌الدین به مناسبت روز معمار دربارۀ هبیتاسیون لوکوربوزیه (واحد مسکن یا یونیت دی‌هبیتیشن Unité d'habitation)

اولین و مشهورترین نسخه در مارسی (۱۹۴۷) هنگام بازسازی پس از جنگ جهانی دوم ساخته شد و پس از موفقیت چشمگیر، با نام و طراحی مشابه در چهار ساختمان دیگر- در نانتزرز (۱۹۵۵)، برلین (۱۹۵۷)، بری (۱۹۶۳) و فیرمینی (۱۹۶۵) - تکرار شد.

مدولار، استانداردسازی، پیکربندی مبتکرانه و کاهش تعداد راهروها (هر سه‌طبقه، دو واحد دوبلکس و یک راهرو)، وجه تمایز مجموعه‌‌های یونیت دی‌هبیتیشن است. لوکوربوزیه این راهروها را با کاربری دوگانه طراحی کرد تا فقط یک فضای گردشی نباشند و همسایه‌ها در آن‌ها به معاشرت و تعامل اجتماعی بپردازند؛ تعریف جدیدی از فضای گردشی عمومی در بناهای مسکونی.

این واحد مسکونی به تعبیر لوکوربوزیه، یک واحد شهری خودکفا، کامل و دارای تمام تجهیزات است؛ تأسیسات ساختمان از داخل ستون‌های بتنی عبور داده شده‌اند و پشت‌بام، دارای سولاریوم، سالن ورزش، تئاتر، مهدکودک، استخر شنای کودکان و زمین بازی است. تیپولوژی جدیدی از انبوه‌سازی که در سرتاسر اروپا تاثیرگذار بود.
@PoeticsofSpace‌ | بوطیقای فضا